Ellen over baargoud: ‘Een cadeau na de bevalling moet geen verplichting zijn’

02.11.2022 08:00
Ellen Rink Beeld: Cynthia’s fotografie
We zijn een week verder en de kleine dame is nog nergens te bekennen, de wachtstand staat nog steeds aan. Het hele ongeduldige is er eigenlijk wel vanaf, het voelt nu meer als: ze blijft voor altijd zitten.

De herfstvakantie is voorbij, wat ik op zich jammer vind. Ik had de jongens extra tijd met hun zusje gegund op hun vrije dagen, maar ze besloot anders. In ieder geval tijd voor een beetje research tussendoor.

Baargoud

Mijn nichtje beviel onlangs van een gezonde zoon. We waren op kraamvisite en mijn zusje maakte een opmerking over het mooie kettinkje dat ze om had, met de voorletters van haar kinderen eraan.

‘Baargoud,’ zei ze. Ze had er een klein beetje moeite voor moeten doen, maar ze was er erg blij mee. Baargoud? Mijn interesse was gewekt. Het was een term die ik niet kende. Even googelen leerde me dat het gaat om een cadeau dat vrouwen krijgen van (meestal) hun partner nadat ze bevallen is. Vaak gaat het om sieraden, maar dat hoeft niet. Het zou een blijk van waardering en dank zijn voor ‘alles’ wat ze doorstaan heeft tijdens de zwangerschap en de bevalling. Hmm… oké.

Van carpaccio tot oorbellen

Ik heb dus twee zoons en kreeg twee keer geen reet. Ja, prachtige kinderen, maar geen baargoud (of ook maar iets in die strekking). Ik dacht daar toen verder ook niet over na. Mijn zussen en beste vriendin kregen ook niks. Vandaag besloot ik de proef op de som te nemen en vroeg aan een heleboel vrouwen in mijn omgeving en op mijn social media of zij iets hadden gekregen na hun bevalling. Een greep uit de antwoorden:

  • ‘He-le-maal niks'
  • ‘Ik kreeg een kind en aambeien. Maar mijn man was verder wel heel lief.’
  • ‘Een grote beurt’
  • ‘Ze wilde graag carpaccio’
  • ‘Een beertje met een babybeertje op schoot.’
  • ‘Geen moer!’
  • ‘Hij moest alleen maar heel hard lachen toen ik het benoemde…’
  • ‘Geen ‘echt’ cadeau, maar ik krijg sindsdien iedere ochtend koffie op bed.’
  • ‘Een broodje filet American!’
  • ‘Niks’
  • ‘Geen drol’
  • ‘Oorbellen, bij alle drie de bevallingen'
  • ‘Een Range Rover Evoque met een mooie strik eromheen'
  • ‘Een horloge. Ik draag ’m al 36 jaar.'
  • ‘Een Dyson föhn. Hij was zo trots en wilde dat ik me weer mooi zou voelen.’
  • ‘Een zelfontworpen sieraad'

Lees ook: Moeders delen hun verhaal: dít was het verschil tussen de eerste en tweede bevalling

Klein gebaar

Sowieso zijn er relatief veel vrouwen die een sieraad hebben gekregen. Blijkbaar is dat toch wel wat baargoud inhoudt voor de meesten. Een mooi idee is het zeker. Een sieraad is iets blijvends en het herinnert je aan je zwangerschap en je bevalling. Het is daarnaast iets dat je kunt doorgeven aan je kinderen of kleinkinderen. Mijn eigen moeder kreeg toen ik geboren was een ketting en een ring (en volgens mij weet niemand waar die zijn), bij mijn twee zusters kreeg ze niks meer. Mijn schoonmoeder kreeg een mooie armband met Nils erin gegraveerd toen hij was geboren.

Ik ben er nog niet over uit wat ik er nou van vind, van dat baargoud. Het lijkt mij dat het gaat om een bepaalde waardering, een gevoel van trots. Ik denk niet dat dat uitgedrukt hoeft te worden in een cadeau (en al helemáál niet in een buitensporig cadeau of iets van luxe). Een lief kaartje of een briefje will do, toch? Ik denk dat het voor veel vrouwen genoeg is dat de partner er – op wat voor manier dan ook – aan denkt. Dus inderdaad, met dat kopje koffie op bed. Een lekker broodje, een post-it op de koelkast: ik ben trots op je. Whatever, zoiets. Het hoeft niet eens iets te kosten.

Geen verplichting

Baargoud is een prachtig gegeven, het is een aandenken aan een bijzondere tijd en uiteraard zou ik het schitterend vinden als Nils iets weet te regelen (Hi schat. Als je dit leest, je weet wat ik mooi vind), maar is het echt nodig? Ben je als vrouw teleurgesteld wanneer je partner nergens aan denkt? Zou het een tegenvaller zijn?

Ik moest er even over nadenken, maar voor mij is het antwoord: nee. Een cadeau na de bevalling moet geen verplichting zijn. Een partner kan op vele manieren dankbaar zijn, het gaat om het gevoel en de emotie erachter.

Ennn we gaan weer terug in de wachtstand. Tot volgende week, hopelijk dan écht met baby!

Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, auteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van twee jongens van tien en acht jaar, pas gescheiden en verwacht een dochter met haar nieuwe vriend. Lees haar vorige columns hier terug. 

Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.