Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (7) en dochter (9) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Afgelopen carnavalsvakantie was de meest ongeloofwaardige week uit mijn leven. Het was zó niet te bevatten wat er gebeurde, dat het zelfs voor de schrijvers van GTST too much zou zijn. En niet omdat ik ben gaan carnavallen: we hebben ons uiteindelijk niet in het feestgedruis gestort. Had je me dat van tevoren verteld, dan was ik blij geweest met het anti-alaafscenario. Maar nu was alles anders.
De afgelopen twee maanden waren niet de fijnste. Er speelde veel, té veel, waardoor de spanning toenam en de mentale rust zich steeds verder van me verwijderde. “Probeer de bron van de stress weg te nemen”, aldus Dr. Google. Maar dat kan natuurlijk niet altijd. Ik klemde mijn kiezen ’s nachts zo hard op elkaar dat mijn kaaklijn verdacht veel op die van Ronn Moss begon te lijken. En ondanks ontspanningsoefeningen bleef mijn ademhaling gejaagd, waardoor mijn oren begonnen te gonzen en ik regelmatig het gevoel had dat ik om zou vallen.
De woensdag voor de vakantie begon, werden we in de middag gebeld. Mijn schoonvader, die al jaren een zwakke gezondheid heeft maar altijd weer opkrabbelde, bleek doodziek. Kanker. De rest van de dag ging in een waas voorbij. Toen het avond was en mijn man de kinderen welterusten had gewenst, kwam hij naar beneden – nog voor ik kon vragen of hij behoefte had om te praten of liever een serie wilde kijken, gebaarde hij naar me. Hij was aan de telefoon met mijn vader, die hem verzocht het gesprek op de speaker te zetten.
Ik werd misselijk van de spanning. Mijn vader belde – de vader die ik sinds begin januari niet meer gesproken had, door het grootste conflict dat ik ooit heb gehad: een heftige aanvaring met mijn ouders. Ruzie vreet me op van binnen. Ik ben ontzettend goed in conflicten vermijden, ten koste van heel veel. Dat ik het toch aanging, zegt iets over de urgentie, de pijn, het onuitgesprokene van zoveel dingen. Het conflict was het startsein voor mijn torenhoge stressniveau.
‘We moesten onze kinderen gaan vertellen dat ze twee zieke opa’s hadden. En niet alleen dat: ook dat ze allebei zo ziek waren dat ze niet meer beter zouden worden’
Mijn man voerde het gesprek en ik luisterde mee. Ik dacht het telefoontje zou gaan over onze ruzie. Nog voordat ik me kon bedenken of ik dat fijn vond of juist niet, ging het gesprek een totaal andere kant op. Mijn vader vertelde over een ziekenhuisopname, onderzoeken, een uitslag. Met een compleet onverwachte en vernietigende boodschap: kanker. Na het gesprek keken mijn man en ik elkaar verdwaasd aan. Het voelde als een slechte droom – we hebben serieus in onze arm geknepen om te kijken of dat inderdaad niet het geval was. Twee verwoestende diagnoses op één dag – dat bestond toch niet?
We moesten onze kinderen gaan vertellen dat ze twee zieke opa’s hadden. En niet alleen dat: ook dat ze allebei zo ziek waren dat ze niet meer beter zouden worden. Want dat was de werkelijkheid, bij allebei: kanker, uitzaaiingen, niet meer te genezen. Er werd hard gehuild, er was intens verdriet: het is vreselijk om je kinderen zo gebroken te zien.
Het was een rare vakantie, met emoties die alle kanten op schoten. Mijn dochter, lief en begripvol als ze is, zei – nadat ik sorry had gezegd voor mijn onterechte boosheid – dat ze snapte dat ik soms snauwde. Tijdens de vele telefoongesprekken die ik voerde met familieleden, ruimde ze de kamer op en zette de vaatwasser aan. Mijn zoontje kwam me knuffelen toen hij me zag huilen. “Ik weet waarom je verdrietig bent mama”, zei hij.
Wat heel erg hielp, is de gave van kinderen om in het moment te leven. Zo hadden ze de grootste lol met hun zelfbedachte spel Slide & Faint. Op hun sokken gleden ze door de kamer, om vervolgens dramatisch ter aarde te storten en te blijven liggen. Ze gaven elkaar een cijfer voor hun flauwvalacties – het was compleet hilarisch. Precies zo gaan we door de komende weken: met een lach en een traan, met vallen en opstaan. Laat het alsjeblieft zijn zonder flauw te vallen.
Lara: ‘Het klinkt vast niet sexy of onafhankelijk, maar mijn leven draait om onze kinderen’
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Een tienerzoon met een slaapkamer op zolder betekent voor veel moeders vaak maar één ding: eindeloos de trap op en af. Xandra (43) was er klaar mee en bedacht een oplossing: een deurbel voor zijn slaapkamer.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.