Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (7) en dochter (9) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Afgelopen carnavalsvakantie was de meest ongeloofwaardige week uit mijn leven. Het was zó niet te bevatten wat er gebeurde, dat het zelfs voor de schrijvers van GTST too much zou zijn. En niet omdat ik ben gaan carnavallen: we hebben ons uiteindelijk niet in het feestgedruis gestort. Had je me dat van tevoren verteld, dan was ik blij geweest met het anti-alaafscenario. Maar nu was alles anders.
De afgelopen twee maanden waren niet de fijnste. Er speelde veel, té veel, waardoor de spanning toenam en de mentale rust zich steeds verder van me verwijderde. “Probeer de bron van de stress weg te nemen”, aldus Dr. Google. Maar dat kan natuurlijk niet altijd. Ik klemde mijn kiezen ’s nachts zo hard op elkaar dat mijn kaaklijn verdacht veel op die van Ronn Moss begon te lijken. En ondanks ontspanningsoefeningen bleef mijn ademhaling gejaagd, waardoor mijn oren begonnen te gonzen en ik regelmatig het gevoel had dat ik om zou vallen.
De woensdag voor de vakantie begon, werden we in de middag gebeld. Mijn schoonvader, die al jaren een zwakke gezondheid heeft maar altijd weer opkrabbelde, bleek doodziek. Kanker. De rest van de dag ging in een waas voorbij. Toen het avond was en mijn man de kinderen welterusten had gewenst, kwam hij naar beneden – nog voor ik kon vragen of hij behoefte had om te praten of liever een serie wilde kijken, gebaarde hij naar me. Hij was aan de telefoon met mijn vader, die hem verzocht het gesprek op de speaker te zetten.
Ik werd misselijk van de spanning. Mijn vader belde – de vader die ik sinds begin januari niet meer gesproken had, door het grootste conflict dat ik ooit heb gehad: een heftige aanvaring met mijn ouders. Ruzie vreet me op van binnen. Ik ben ontzettend goed in conflicten vermijden, ten koste van heel veel. Dat ik het toch aanging, zegt iets over de urgentie, de pijn, het onuitgesprokene van zoveel dingen. Het conflict was het startsein voor mijn torenhoge stressniveau.
‘We moesten onze kinderen gaan vertellen dat ze twee zieke opa’s hadden. En niet alleen dat: ook dat ze allebei zo ziek waren dat ze niet meer beter zouden worden’
Mijn man voerde het gesprek en ik luisterde mee. Ik dacht het telefoontje zou gaan over onze ruzie. Nog voordat ik me kon bedenken of ik dat fijn vond of juist niet, ging het gesprek een totaal andere kant op. Mijn vader vertelde over een ziekenhuisopname, onderzoeken, een uitslag. Met een compleet onverwachte en vernietigende boodschap: kanker. Na het gesprek keken mijn man en ik elkaar verdwaasd aan. Het voelde als een slechte droom – we hebben serieus in onze arm geknepen om te kijken of dat inderdaad niet het geval was. Twee verwoestende diagnoses op één dag – dat bestond toch niet?
We moesten onze kinderen gaan vertellen dat ze twee zieke opa’s hadden. En niet alleen dat: ook dat ze allebei zo ziek waren dat ze niet meer beter zouden worden. Want dat was de werkelijkheid, bij allebei: kanker, uitzaaiingen, niet meer te genezen. Er werd hard gehuild, er was intens verdriet: het is vreselijk om je kinderen zo gebroken te zien.
Het was een rare vakantie, met emoties die alle kanten op schoten. Mijn dochter, lief en begripvol als ze is, zei – nadat ik sorry had gezegd voor mijn onterechte boosheid – dat ze snapte dat ik soms snauwde. Tijdens de vele telefoongesprekken die ik voerde met familieleden, ruimde ze de kamer op en zette de vaatwasser aan. Mijn zoontje kwam me knuffelen toen hij me zag huilen. “Ik weet waarom je verdrietig bent mama”, zei hij.
Wat heel erg hielp, is de gave van kinderen om in het moment te leven. Zo hadden ze de grootste lol met hun zelfbedachte spel Slide & Faint. Op hun sokken gleden ze door de kamer, om vervolgens dramatisch ter aarde te storten en te blijven liggen. Ze gaven elkaar een cijfer voor hun flauwvalacties – het was compleet hilarisch. Precies zo gaan we door de komende weken: met een lach en een traan, met vallen en opstaan. Laat het alsjeblieft zijn zonder flauw te vallen.
Lara: ‘Het klinkt vast niet sexy of onafhankelijk, maar mijn leven draait om onze kinderen’
Je partner is gestrest, verdrietig of zit niet lekker in zijn vel. Natuurlijk wil je er dan voor hem zijn. Maar wat als je zijn problemen zo erg aantrekt dat je er zelf onder gaat lijden? Uit nieuw Australisch onderzoek blijkt dat vooral jonge stellen hiermee worstelen. En dat kan flinke gevolgen hebben voor hun […]
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Video
Als Chantal de kamer van haar dochter Lonneke binnenloopt, valt haar iets vreemds op. Ze besluit eens goed te kijken en ontdekt dat haar dochter al een tijdje een geheim heeft. En dat blijkt iets heel anders te zijn dan ze had verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
Waar de meeste aanstaande moeders het moeten doen met spelletjes als “raad de buikomtrek” en “babyvoeding proeven met een blinddoek op”, werd Kelly Piquet verrast met een extravagante babyshower op een jacht.
