Beeld: Mandy Brander
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met haar man en twee zonen van 8 en 6.
We doen het met z’n allen twee keer per jaar. Toch blijf ik het elk jaar fascinerend vinden: de klok verzetten.
Twee keer per jaar voeren mensen overal in Nederland dezelfde discussies. Aan tafel thuis, bij de koffieautomaat op kantoor, op een feestje bij de buren. “Gaat de klok nou voor- of achteruit?”, hoor ik mijn achtjarige zoon zeggen. En elke keer hoor ik mezelf het ezelsbruggetje vertellen: “De klok gaat in het voorjaar vooruit en in het achterjaar achteruit.” De dag ná het verzetten van de klok wordt er bij ons thuis vervolgens standaard gerefereerd aan het tijdstip dat het een dag eerder zou zijn. “Eigenlijk eten we nu dus om vijf uur”, weet mijn zoon wijselijk te vertellen, terwijl hij een sliert spaghetti naar binnen slurpt. Zelf vond ik dit ook wonderlijk interessant toen ik acht jaar was.
En dan het gehannes met de slaaptijden van de kinderen. Toen onze kinderen klein waren, konden we ze daarin nog beïnvloeden. We legden ze een week van tevoren steeds iets vroeger in bed, zodat op het moment suprême de impact het kleinst was. Inmiddels zijn ze 8 en 6 en niet meer voor één gat te vangen. We gaan dus cold turkey de zomertijd in. Wat eigenlijk neerkomt op dat ze vanaf de zomertijd niet meer om 20.00 uur op bed liggen, maar om 21.00 uur. Niet meer avonden Onderweg naar Liefde bingen in mijn eentje op de bank. Toegegeven: dat is elk jaar even schakelen.
Maar naast dit gekeuvel en gehannes is het allermooiste van de zomertijd toch wel: het lijkt alsof er een grote knop wordt ingedrukt. Een soort reset die een bak vol energie, kleuren, geluiden en geuren uitstort over het land. De avonden vullen zich met zonnestralen. Het geluid van kinderen die buskruit of politie en boefje spelen op straat. Het gefluit van vogels. De buurman die het gras maait. De geur van bloesem. Nederland ontwaakt uit zijn winterslaap. Ik krijg er een heel dagdeel bij. Ik maak ‘s avonds nog de badkamer schoon, doe boodschappen, maak een pan tomatensoep, ga wandelen met een vriendin, ga een rondje wielrennen.
En dan de hamvraag: moeten we van dit hele gedoe af? De politiek discussieert er al jaren over. Wintertijd zou de enige juiste tijd zijn én beter voor de gezondheid, aldus organisaties zoals het RIVM. Ik wil het graag geloven, maar wat zou ik dat extra dagdeel in de zomertijd missen. En óók dat kneuterige Nederlandse geneuzel twee keer per jaar.
Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Alsof het ouderschap meteen op standje overleven werd gezet: voor actrice Barbara Sloesen (37) en muzikant Joost Hofman (33) begon het avontuur met hun zoon Shaffy allesbehalve rustig.
We denken vaak dat kinderen vooral bezig zijn met spelen, eten en hun eigen wereldje. Maar stiekem zijn het net kleine sponsjes: ze nemen alles op.
Boosheid hoort bij opgroeien. Net als frustratie, teleurstelling en grote emoties waar kinderen soms nog geen woorden voor hebben. En daar spelen ouders een grote rol in.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Valerio Zeno (42) straalt van geluk sinds hij vader is en kan niet ontkennen dat hij droomt van gezinsuitbreiding.
