Eigen beeld
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
We zitten in de auto terug naar huis, na een zinderende zomermiddag in het park. We bezochten een marktje, lunchten op een terras en de meiden bevochten elkaar in een wieltjesbattle (step versus loopfiets). Er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Tot op de terugweg een lumineus idee wordt geopperd: wie het langst zijn mond kan houden.
De Peuter heeft de spelregels gemist, of beschikt over het werkgeheugen van een goudvis. Ze presteert het meermaals om binnen dertig seconden haar mond te openen voor een onsamenhangend relaas, een vraag – iets over eten – of een in minder dan dertig seconden gecomponeerd muziekstuk. Na een paar pogingen is haar zus het zat: ‘Nu alleen papa en mama! 3. 2. 1. Start!’ How little does she know.
De Echtgenoot en ik wisselen een blik. Op onze gezichten breekt een grijns door. Ik weet wat hij denkt. Hij weet wat ik denk. En wie ons een beetje kent, weet het ook. #koppig #fanatiek. Verliezen is geen optie.
De oudste vindt het fantastisch en is hoorbaar onder de indruk. Maar na een minuut of vijf heeft ze er genoeg van. ‘Papa moet winnen!’ scandeert ze vanaf de achterbank. ‘Mama moet praten!’ Waarom alle pijlen ineens op mij gericht zijn begrijp ik niet precies, maar de Peuter sluit zich zonder vragen aan bij Kamp Papa. ‘Mama moet praten!’ Misschien hebben ze, niet geheel ten onrechte, hun hoop op mij gevestigd.
Nog voordat we thuis zijn smeekt onze dochter ons of we als-je-blieft weer willen praten. De eerste doembeelden verschijnen. Hoe erg is het als je een tijdje niet tegen je partner praat? Of misschien vooral: tegen je kinderen? Zou gebarentaal iets oplossen? Want welk scenario ik ook laat passeren, één ding is zeker: opgeven is er geen van. En ik weet dat de Echtgenoot er hetzelfde over denkt.
Geruisloos ruimen we de boodschappen op. Terwijl de meiden zich op een ongestoord rollenspel storten, word ik in de bijkeuken klemgezet. De kieteldood die volgt is onvermijdelijk, maar ondanks de twee pakken amandelmelk in mijn handen houd ik me staande. Ik giechel, ons codewoord ligt op het puntje van mijn tong, maar ik slik het in. Nadat ik de kliko aan de weg heb gezet, blijk ik door de Echtgenoot te zijn buitengesloten. Als we het zo gaan spelen, weet ik er ook nog wel één.
Ik stuur een berichtje naar een vriend van de Echtgenoot, die vanavond langskomt. ‘Wil je zo even bellen? Als hij opneemt, win ik een spelletje!’ Ik ben er vrij zeker van dat geen enkel weldenkend lid van zijn vriendengroep dit verzoek zal weigeren – tijdens hun spelletjesavonden zijn het zijn vrienden die geregeld het onderspit delven. Ondertussen gaan we aan tafel. De telefoon wordt niet opgenomen.
Op voorhand voel ik me al schuldig over dit diner. Terwijl ik me afvraag hoe mijn man de kinderen eigenlijk aan tafel heeft gekregen, trekt onze oudste aan mijn schouder. ‘Ga je alsjeblieft normaal praten, mam?’ De Echtgenoot steekt zijn telefoon over tafel. Zelfs die regel wordt geschonden voor dit potje pokerface. ‘Gelijkspel?’ heeft hij getypt. Er volgt een schriftelijk overleg boven de saladeschaal. Ik schrijf dat ik hem niet vertrouw. ‘Terecht’, krijg ik terug. Onze dochters volgen de heen en weer pendelende telefoon, zich berustend in de afloop.
Op zijn vingers telt de Echtgenoot af: 3. 2. 1. ‘Hallo’, zegt hij. Op de tweede tel echo ik mee: ‘Hallo.’ Onze dochters stralen. In mijn borst komt ruimte voor opluchting. Ons huwelijk heeft de test overleefd. En het wordt nog beter, want onze vijfjarige scheidsrechter doorbreekt de stilte. ‘Papa was net iets eerder, dus mama heeft gewonnen.’
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’