Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (5, 3 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
“We waren met het gezin op Schiermonnikoog, wel bekend om zijn rode vuurtoren. Iets verderop staat nog een witte. Twee landmerken op het langgerekte eiland. Richtingaanwijzers die elke komende, blijvende en vertrekkende bezoeker houvast bieden. Al settelend in ons huisje, vlak bij die rode toren, kreeg ik de vraag ‘Mama, wat is dat eigenlijk?’
Terwijl we er samen naar keken, legde ik uit hoe belangrijk een goede vuurtoren is voor de boten en dat het ook handig is voor ons. ‘Als je even niet meer weet waar je naartoe moet, dan zoek je naar de rode vuurtoren.’ Het deed me denken aan de metafoor van mijn coach: ‘Als ouder ben je de haven waar ze terug kunnen aanmeren als het nodig is.’ Deze torenhoge lichtbaken straalde iets krachtigs uit. Robuust, nuttig en zonder poeha. Die power kan ik als moeder ook wel gebruiken, bedacht ik me. Je wilt stevig staan, er zijn als het nodig is en faciliteren zonder te redden.
Het belang van iets dat je de weg wijst en waar je veilig weer kan terugkeren, werd me duidelijk toen de oudste nog wat kleiner was. De kruipfase. Het moment waarop de wereld zich opent als een pretpark met gratis entree. Ze gaan op avontuur, stoten hun hoofd, knijpen alles kapot en vinden dingen waarvan je dacht dat je ze toch echt goed had weggestopt.
En – als het goed is – komen ze telkens weer terug. Met een bult, een vondst of gewoon om even hallo te zeggen. De seconde dat je uit zicht bent, gonst er een soort luchtalarm door het huis. Als ik voor elke keer ‘MAAAMMAAAA’ een minuut me-time had gekregen, had ik een maand in m’n uppie op reis gekund.
De dagen dat ik gek word van de 96ste keer ‘MAMA?’ – meestal gevolgd door ‘Waar ben je?’ – troost ik me met de gedachte dat ik nodig ben. Of nou ja, vooral beschikbaar moet zijn. Net als die vuurtoren. Met een stevige fundering, op een zichtbare plek. Als ik wiebelig ben, is er geen échte veiligheid. Als ik er niet of te weinig ben, zijn ze ‘lost’.
Bij mooi weer levert een goede vuurtoren vooral een fraai beeld op. Maar bij storm komt hij pas echt tot zijn recht. Dan merk je de draaiende lamp opeens op, het unieke lichtsignaal, hoe groot hij eigenlijk is en hoe fijn het is dat hij op precies dezelfde plek blijft staan.
In het niks doen en er wél zijn zit de kracht. Het is de valkuil van het ouderschap. Het gat waar we meermaals toch weer invallen of springen. Toch even helpen met die schoenen aandoen – terwijl ze dat zelf al 2 jaar kan, de tranen gauw wegvegen of ingrijpen bij ruziënde peuters nog voordat ze zelf een oplossing hebben kunnen vinden. Het maakt ons als vuurtoren beweeglijk, met een zwakke fundering en een defecte lamp. De veiligheid die het behoort te garanderen, is er niet. Dat voelen die kleintjes. En de grote kinderen trouwens ook.
De veiligheid om uit te varen en vooral weer je weg terug te vinden. Of het nu een kayak is, een speedboot of vrachtschip. Hoe klein of groot ook, de rol van die vuurtoren verandert eigenlijk niet. En die van ons als ouders dus ook niet.
Zo bleek, daar naast die iconische toren op Schier. Toen de jongste op 2 meter afstand de LEGO had ontdekt, de middelste met een rotvaart van de helling af denderde en de oudste met haar nieuwe vriendje in de duinen speurde naar dode krabben en glinsterstenen. Elk zijn of haar eigen avontuur. En ik moest vooral blijven zitten waar ik zat.
Gewoon beschikbaar zijn. Klaar voor de volgende storm.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Van realityster en feestbeest naar vader, ondernemer en professioneel bokser: Dave Roelvink (30) heeft de afgelopen jaren een flinke verandering doorgemaakt.