Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (5, 3 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
“We waren met het gezin op Schiermonnikoog, wel bekend om zijn rode vuurtoren. Iets verderop staat nog een witte. Twee landmerken op het langgerekte eiland. Richtingaanwijzers die elke komende, blijvende en vertrekkende bezoeker houvast bieden. Al settelend in ons huisje, vlak bij die rode toren, kreeg ik de vraag ‘Mama, wat is dat eigenlijk?’
Terwijl we er samen naar keken, legde ik uit hoe belangrijk een goede vuurtoren is voor de boten en dat het ook handig is voor ons. ‘Als je even niet meer weet waar je naartoe moet, dan zoek je naar de rode vuurtoren.’ Het deed me denken aan de metafoor van mijn coach: ‘Als ouder ben je de haven waar ze terug kunnen aanmeren als het nodig is.’ Deze torenhoge lichtbaken straalde iets krachtigs uit. Robuust, nuttig en zonder poeha. Die power kan ik als moeder ook wel gebruiken, bedacht ik me. Je wilt stevig staan, er zijn als het nodig is en faciliteren zonder te redden.
Het belang van iets dat je de weg wijst en waar je veilig weer kan terugkeren, werd me duidelijk toen de oudste nog wat kleiner was. De kruipfase. Het moment waarop de wereld zich opent als een pretpark met gratis entree. Ze gaan op avontuur, stoten hun hoofd, knijpen alles kapot en vinden dingen waarvan je dacht dat je ze toch echt goed had weggestopt.
En – als het goed is – komen ze telkens weer terug. Met een bult, een vondst of gewoon om even hallo te zeggen. De seconde dat je uit zicht bent, gonst er een soort luchtalarm door het huis. Als ik voor elke keer ‘MAAAMMAAAA’ een minuut me-time had gekregen, had ik een maand in m’n uppie op reis gekund.
De dagen dat ik gek word van de 96ste keer ‘MAMA?’ – meestal gevolgd door ‘Waar ben je?’ – troost ik me met de gedachte dat ik nodig ben. Of nou ja, vooral beschikbaar moet zijn. Net als die vuurtoren. Met een stevige fundering, op een zichtbare plek. Als ik wiebelig ben, is er geen échte veiligheid. Als ik er niet of te weinig ben, zijn ze ‘lost’.
Bij mooi weer levert een goede vuurtoren vooral een fraai beeld op. Maar bij storm komt hij pas echt tot zijn recht. Dan merk je de draaiende lamp opeens op, het unieke lichtsignaal, hoe groot hij eigenlijk is en hoe fijn het is dat hij op precies dezelfde plek blijft staan.
In het niks doen en er wél zijn zit de kracht. Het is de valkuil van het ouderschap. Het gat waar we meermaals toch weer invallen of springen. Toch even helpen met die schoenen aandoen – terwijl ze dat zelf al 2 jaar kan, de tranen gauw wegvegen of ingrijpen bij ruziënde peuters nog voordat ze zelf een oplossing hebben kunnen vinden. Het maakt ons als vuurtoren beweeglijk, met een zwakke fundering en een defecte lamp. De veiligheid die het behoort te garanderen, is er niet. Dat voelen die kleintjes. En de grote kinderen trouwens ook.
De veiligheid om uit te varen en vooral weer je weg terug te vinden. Of het nu een kayak is, een speedboot of vrachtschip. Hoe klein of groot ook, de rol van die vuurtoren verandert eigenlijk niet. En die van ons als ouders dus ook niet.
Zo bleek, daar naast die iconische toren op Schier. Toen de jongste op 2 meter afstand de LEGO had ontdekt, de middelste met een rotvaart van de helling af denderde en de oudste met haar nieuwe vriendje in de duinen speurde naar dode krabben en glinsterstenen. Elk zijn of haar eigen avontuur. En ik moest vooral blijven zitten waar ik zat.
Gewoon beschikbaar zijn. Klaar voor de volgende storm.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
De partner van Petra Quist, Ruben Jansen, heeft opnieuw van zich laten horen. In een nieuwe video deelt hij een persoonlijk moment met zijn dochter, die hij liefdevol in zijn armen houdt. De beelden laten zien hoe de kerstverse vader deze periode beleeft.
Als het gaat om babynamen, is er de laatste jaren een duidelijke trend zichtbaar. Ouders kiezen namelijk steeds vaker voor korte babynamen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Christina Curry is afgelopen week moeder geworden van haar eerste kind. Ze deelt nu de eerste foto’s van haar dochter, die naar de naam Cleo luistert.