Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (5, 3 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Aangekleed en wel, zitten ze netjes op een rijtje aan het ontbijt. Het voelt even alsof ik lekker op dreef ben in de ochtendspits. Dat duurt precies zes seconden. Dan zet de jongste een serenade in. Eentje waarbij gehoorbescherming van een bouwplaats nog niet afdoende is. Klanken zijn niet te onderscheiden, laat staan woorden met of zonder betekenis. Het enige dat ik kan observeren is een strakke arm vooruit, met een uitgestoken wijsvinger. ‘DIE, DIE, DIE.’ Een andere lepel? NEE. Aardbeien erbij? NEE. Die roze drinkbeker? NEE. Rozijnen? Meestal ja, en nu NEE. Melk in plaats van water? NEE.
Het is zo frustrerend. Met name voor haar. Een beperkte woordenschat, nog niet alles kunnen pakken, meer willen dan waar je toe in staat bent. Wat een hel.
Maar goed dat we ons weinig van die eerste jaren herinneren. Bewust herinneren. Onbewust helaas meer dan ons lief is.
We zaten even niet op dezelfde frequentie. Als moeder heb ik tig momenten dat ik zoek naar de juiste muziek bij het humeur van de kinderen. Zoekend naar synchroniciteit. Je weet wel dat moment dat je een liedje hoort dat precies de juiste melodie heeft en de tekst ook nog blijkt te kloppen bij hoe je je op dat moment voelt. De juiste snaar raken. Het is een soort flow in communicatie.
Dat die kleintjes nog niet de juiste woorden hebben voor wat ze bedoelen, maakt nog niet dat ze vanbinnen net zoveel – zo niet meer – voelen dan wij. En dan bedoel ik niet bang, boos, bedroefd en blij. Nee, dat fijnmazige, alleszeggende gevoel dat we overal bij hebben. De klik als je iemand voor het eerst ontmoet, de zachtheid als je iets moois in de natuur ziet, de spanning die je voelt als je binnenkomt en er net ruzie is geweest, de warmte als je precies op het goede moment die arm over je heen krijgt. Al die hele subtiele variaties en frequenties zitten in ons allemaal. Het is onze natuur. Continu stralen we vanuit ons hart en ons hele lijf trillingen uit die mijlenver kunnen reiken. Bij de een komen ze sterker binnen dan bij de ander. En het wel of niet kunnen afstemmen op elkaar wisselt van persoon tot persoon, van moment tot moment. Het is magisch en onthutsend tegelijk.
Als je helemaal in sync bent, dan is er resonantie, zoals natuurkundigen het noemen. Je weet wel van vroeger in de klas dat je met de ene stemvork de andere kon laten trillen. Nou, dat dus tussen twee mensen. Al die trillingen kunnen uitmonden in niet weten wat je kind wilt, zoals een Spotify-lijst met een slecht algoritme dat je continu uit de flow haalt. Of ze maken dat je iemands gedachten kan lezen – ook al zit diegene acht tijdzones verderop. Het juiste liedje op het juiste moment.
Wat ik me steeds meer besef is dat wij als ouders de megaopdracht hebben om mee te voelen met waar zij zijn. Om soms even te ondertitelen met de juiste woorden en de juiste toon. Zodat ze niet in hun eentje hoeven te worstelen als ze iets spannend vinden, bang zijn of iets even niet begrijpen.
Ze zoeken naar de verbinding tussen hun kleine binnenwereld die ze nog niet goed kennen en de grote buitenwereld die chaos is. Aan ons de edele kunst om telkens weer de passende soundtrack erbij te draaien. Precies afgestemd op de scène waar je samen in zit. En dat kan alleen als wij zelf goed afgesteld staan, in sync met onszelf en daarmee met hen. Het is minder ingewikkeld dan je denkt. Voelen kunnen we allemaal. Het is immers een instrument waarmee we geboren worden. Soms moet het alleen even opnieuw gestemd worden. Een groter geschenk kan je ze niet geven.
Gelukkig heb ik vaker wel dan niet de juiste tune te pakken. Mits ik echt present ben. Zo niet, dan klinkt opeens alles vals. Of het gaat met horten en stoten. Maar op het moment dat we samen weer op de juiste frequentie zitten, is alle ruis even weg. Die bewuste ochtend ging het niet om de lepel. Niet om de aardbeien en niet om de roze beker. Ik was even de slecht samengestelde Spotify-lijst. Moest een paar nummers skippen voordat ik het doorhad: ze kon niet bij haar kommetje. Ik schoof haar vijf centimeter dichter naar de tafel. Ze pakte haar lepel alsof er niks gebeurd was en at helemaal zelf haar yoghurt op.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Een veilig thuis is voor een kind ontzettend belangrijk. Niet alleen omdat de voordeur op slot kan, maar vooral omdat thuis een plek hoort te zijn waar je je emotioneel veilig voelt. Als je ouders voortdurend kibbelen, snauwen of met slaande deuren door het huis gaan, kan dat behoorlijk wat met je doen.
Een naam kies je meestal voor het leven, maar soms loopt het anders. Toen Linda’s* zoon zijn eigen naam begon uit te spreken, bracht hij zijn ouders op een ander idee.
De 8-jarige dochter van Hannah (38) wordt door een medewerker bij de toiletten weggestuurd bij het damestoilet. En de reden vindt ze bizar.
Mijn man Mark (53) en ik drinken zelf bijna nooit. Toch belandde onze dochter Isabel (22) op haar vijftiende met een alcoholvergiftiging op de intensive care. Ze kwam er gelukkig bovenop, maar inmiddels zijn we zeven jaar verder en kan ik het nog steeds moeilijk vinden als ze te veel drinkt.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Colinda, die in de buurt bekend staat als een arrogante vrouw. Maar dat is ze helemaal niet.
