Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (5, 3 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Vakanties samen met het gezin zijn op alle fronten bijzonder. Een ander ritme, een andere dynamiek. En altijd weer een zoektocht naar balans. Balans in activiteiten, in samen en alleen.
Elke keer zeggen mijn partner en ik tegen elkaar: laten we wat vaker tijd voor onszelf nemen. Dan hebben we weer wat reserves om de chaos – die onvermijdelijk een paar keer per dag toeslaat – te doorstaan.
Als het mij even teveel wordt, dan ben ik sneller geïrriteerd, wat onhandiger en vergeet dingen mee te nemen of te doen. Dan heb ik even stilte en me-time nodig. Als hij overloopt, wordt hij ongeduldig, kritischer en een beetje recalcitrant. Hij wil dan meer op avontuur, vrijheid voelen, los uit de sleur.
De onafwendbare disbalans mondde uit in een verrassende rolwisseling die de boel even op scherp zette. We zaten aan tafel na een intensieve buitendag. Een zeldzaam rustig eetmoment. Wij als ouders aan één kant van de tafel. Drie kleine mensjes op een rijtje aan de andere kant. De oudste in het midden. Ze nam het woord. ‘Papa en mama, jullie mogen echt geen ruzie meer maken’, zei ze kalm en beslist. Haar broertje viel haar bij, hoofdschuddend: ‘Nooit meer doen.’
Zo, daar zaten we dan. De les gelezen door deze wijze dame, die we nota bene zelf hadden geschapen. Onze harten smolten. Na een liefdevolle blik naar elkaar zeiden we tegen hen: ‘Daar heb je helemaal gelijk in.’ Met een zucht voegde ik toe: ‘En toch gebeurt het soms. Stom hè?!’
Ik zag de verwarring en probeerde het wat begrijpbaarder te maken met: ‘Jullie zijn ook wel eens boos op elkaar, toch? En dan zeg je sorry, ik zal het nooit meer doen. En toch gebeurt het soms weer.’ Haar ogen in de denkstand: ‘Hmm, ja dat is waar.’ In stilte waren we ons allen bewust van dit vreemde fenomeen. Iets niet willen en toch laten we het toe.
We maken ruzie en daarna kunnen we ook weer blij met elkaar zijn. Want dat is het belangrijkste van ruzie maken: sorry kunnen zeggen en elkaar weer kunnen omhelzen. Dat beaamde ze.
Al rijdend door het ruige landschap overpeinsde ik dit moment nog eens. Is dit ‘bad parenting’? We doen het grandioos mis. Een kind hoort zich daar niet druk over te maken. Ongetwijfeld voer voor de therapeut die ze later nodig gaan hebben. Maar ja, ik ben ook geen heilige. Alles wegstoppen is ook geen oplossing. Zo denderden mijn gedachten nog even door. Tot ik me realiseerde dat dit onze menselijkheid is, dit is de échte wereld. De wereld waar zij ook in staan, de wereld waar zij opgewassen tegen moeten zijn. En waarin het onze taak is ze daar op voor te bereiden.
Bij nader inzien maakte het me trots dat ze dit moment pakte. Ze had het gemopper en de tirade gehoord. Ze had het gevoeld, ervaren en het deed iets met haar. De voelsprieten van kinderen staan ongelofelijk scherp afgesteld. Emoties wegmoffelen is kansloos en schadelijk. Toen de rust was teruggekeerd, had ze de moed zich uit te spreken. Ze maakte contact met ons en vond de juiste woorden. Haar behoefte lag op tafel.
En precies dit is wat we in de echte wereld nodig hebben. Voelen, ervaren en benoemen. Dat neemt niet weg dat een kind geen ongepaste verantwoordelijkheden hoeft te dragen. En dat emoties, ook de wat minder fraaie, er nou eenmaal bij horen. Alles met mate uiteraard.
De kunst is ook die lelijke gevoelens op een constructieve manier in te zetten. En zodra de verbinding even verbroken is, kunnen we die altijd weer herstellen. Want dat is waar menselijk contact uiteindelijk over gaat.
De rolwisseling was gelukkig van korte duur. Niet veel later ging ik naast haar zitten en vertelde dat ik het zo knap vond dat ze dit had gezegd. En dat zij zich echt niet over ons hoefde te ontfermen. Dat wij de grote mensen zijn, dat óns gedoe van ons is, niet van haar. Dat hoeft zij niet op te lossen. Maar dat ze ons wel mag herinneren aan wat ze ons vroeg. Kordaat keek ze me aan: ‘Want afspraak is afspraak, en daar moet je je aan houden.’
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]