Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (5, 3 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Vakanties samen met het gezin zijn op alle fronten bijzonder. Een ander ritme, een andere dynamiek. En altijd weer een zoektocht naar balans. Balans in activiteiten, in samen en alleen.
Elke keer zeggen mijn partner en ik tegen elkaar: laten we wat vaker tijd voor onszelf nemen. Dan hebben we weer wat reserves om de chaos – die onvermijdelijk een paar keer per dag toeslaat – te doorstaan.
Als het mij even teveel wordt, dan ben ik sneller geïrriteerd, wat onhandiger en vergeet dingen mee te nemen of te doen. Dan heb ik even stilte en me-time nodig. Als hij overloopt, wordt hij ongeduldig, kritischer en een beetje recalcitrant. Hij wil dan meer op avontuur, vrijheid voelen, los uit de sleur.
De onafwendbare disbalans mondde uit in een verrassende rolwisseling die de boel even op scherp zette. We zaten aan tafel na een intensieve buitendag. Een zeldzaam rustig eetmoment. Wij als ouders aan één kant van de tafel. Drie kleine mensjes op een rijtje aan de andere kant. De oudste in het midden. Ze nam het woord. ‘Papa en mama, jullie mogen echt geen ruzie meer maken’, zei ze kalm en beslist. Haar broertje viel haar bij, hoofdschuddend: ‘Nooit meer doen.’
Zo, daar zaten we dan. De les gelezen door deze wijze dame, die we nota bene zelf hadden geschapen. Onze harten smolten. Na een liefdevolle blik naar elkaar zeiden we tegen hen: ‘Daar heb je helemaal gelijk in.’ Met een zucht voegde ik toe: ‘En toch gebeurt het soms. Stom hè?!’
Ik zag de verwarring en probeerde het wat begrijpbaarder te maken met: ‘Jullie zijn ook wel eens boos op elkaar, toch? En dan zeg je sorry, ik zal het nooit meer doen. En toch gebeurt het soms weer.’ Haar ogen in de denkstand: ‘Hmm, ja dat is waar.’ In stilte waren we ons allen bewust van dit vreemde fenomeen. Iets niet willen en toch laten we het toe.
We maken ruzie en daarna kunnen we ook weer blij met elkaar zijn. Want dat is het belangrijkste van ruzie maken: sorry kunnen zeggen en elkaar weer kunnen omhelzen. Dat beaamde ze.
Al rijdend door het ruige landschap overpeinsde ik dit moment nog eens. Is dit ‘bad parenting’? We doen het grandioos mis. Een kind hoort zich daar niet druk over te maken. Ongetwijfeld voer voor de therapeut die ze later nodig gaan hebben. Maar ja, ik ben ook geen heilige. Alles wegstoppen is ook geen oplossing. Zo denderden mijn gedachten nog even door. Tot ik me realiseerde dat dit onze menselijkheid is, dit is de échte wereld. De wereld waar zij ook in staan, de wereld waar zij opgewassen tegen moeten zijn. En waarin het onze taak is ze daar op voor te bereiden.
Bij nader inzien maakte het me trots dat ze dit moment pakte. Ze had het gemopper en de tirade gehoord. Ze had het gevoeld, ervaren en het deed iets met haar. De voelsprieten van kinderen staan ongelofelijk scherp afgesteld. Emoties wegmoffelen is kansloos en schadelijk. Toen de rust was teruggekeerd, had ze de moed zich uit te spreken. Ze maakte contact met ons en vond de juiste woorden. Haar behoefte lag op tafel.
En precies dit is wat we in de echte wereld nodig hebben. Voelen, ervaren en benoemen. Dat neemt niet weg dat een kind geen ongepaste verantwoordelijkheden hoeft te dragen. En dat emoties, ook de wat minder fraaie, er nou eenmaal bij horen. Alles met mate uiteraard.
De kunst is ook die lelijke gevoelens op een constructieve manier in te zetten. En zodra de verbinding even verbroken is, kunnen we die altijd weer herstellen. Want dat is waar menselijk contact uiteindelijk over gaat.
De rolwisseling was gelukkig van korte duur. Niet veel later ging ik naast haar zitten en vertelde dat ik het zo knap vond dat ze dit had gezegd. En dat zij zich echt niet over ons hoefde te ontfermen. Dat wij de grote mensen zijn, dat óns gedoe van ons is, niet van haar. Dat hoeft zij niet op te lossen. Maar dat ze ons wel mag herinneren aan wat ze ons vroeg. Kordaat keek ze me aan: ‘Want afspraak is afspraak, en daar moet je je aan houden.’
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Wietze de Jager sprak in KINDEREN!!!! de podcast met Frank van der Lende en Leonie ter Veld over zijn kinderen, zijn leven op Bonaire en zijn grootste angst in het ouderschap.
Een scherm kan soms voelen als de ultieme ouderlijke reddingsboei. Even een filmpje aan en iedereen heeft rust. Toch kiezen steeds meer ouders ervoor om duidelijke grenzen te stellen aan schermgebruik.
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Valerie Gumster, beter bekend als Closet van Val, haar 15 favorieten.
Voormalig handbalster Estavana Polman (34) maakte vrijdagavond aan de talkshowtafel van Vandaag Inside bekend of zij en Rafael van der Vaart een zoon of dochter verwachten.
Simone verwondert zich over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Soms alledaagse dingen, zoals vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met L. en hun twee zonen van […]
Een naam bedenken voor je kind is nog best een klus. Kies je iets klassieks, iets unieks of ga je voor een naam die niemand snel vergeet? Destiny kreeg zo’n naam. Vooral haar tweede naam zorgt regelmatig voor opmerkingen.