Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Het is een drukke verjaardagsmaand bij ons. De oudste geeft haar eerste kinderfeestje, en over wie er mocht komen was ze glashelder. De kindjes uit de klas, neefjes en nichtjes. Zo ging ze de hele familie af. “Oma Y krijgt ook een kaartje.”
Ik legde haar voorzichtig uit dat oma niet meer kon komen. Ze is een jaar geleden overleden. Dat weet ze, ze legt het namelijk als grote zus meermaals in duidelijke bewoording aan haar broertje uit. Ze keek me aan en hield voet bij stuk. “Maar ze krijgt toch een kaartje.”
Zo eenduidig. Zo kloppend.
Afgelopen jaar kende grote verliezen. Mensen in mijn omgeving – de een dichterbij dan de ander – moesten de rijdende trein die het leven heet, verlaten. Heel wat stations te vroeg. Soms met een noodstop ergens in niemandsland, ver voor hun bestemming.
Niet veel stationnetjes eerder waren er juist nieuwe mensen ingestapt. Een baby. Een dochter. Een kleindochter. De reis samen duurde te kort.
De trein rijdt door. Met lege zitplaatsen. Andere passagiers radeloos achterlatend, ieder met zijn eigen verdriet, eigen gedrag en eigen vervolg. Maar die lege plaatsen houden de herinnering vast. Iedere reiziger laat iets achter. Zichtbaar of onzichtbaar. Dat verdwijnt niet. Dat kán niet verdwijnen. Mijn dochter weet dat ook. Ze heeft het niet geleerd. Ze voelt het gewoon.
Een compleet systeem
Jonge kinderen leven grotendeels op hun onderbewuste aansturingssysteem. De kritische laag – onze ratio, ons bewuste oordeel – is nog nauwelijks ontwikkeld. Je hoeft ze niets uit te leggen over lege stoelen of over wie er ‘officieel’ bij hoort. Ze voelen feilloos aan dat het systeem compleet wil zijn. Levend, dood, verstoten of verzwegen. Het is voor hen simpelweg ondenkbaar iemand buiten beschouwing te laten. Of niet uit te nodigen.
Twee vriendinnen die hun soulmate abrupt moesten loslaten, hadden zo’n zelfde verbonden gevoel gehad. Over een afstand van duizenden kilometers gaf hun lijf in de donkerte van de nacht aan dat er iets niet klopte. Wat ze voelden was echt. Te echt. Het liep snel fataal af.
Een van hen vroeg me later: “Ik geloof alleen in de wetenschap. Hoe werkt dit? Leg het me uit.” Ik kon het niet uitleggen. En eerlijk gezegd heeft het ook geen zin om het te proberen. Dit gaat ver buiten ons verstand om. Het enige wat ik kon zeggen was: “Ik hoop dat je dit lijntje met haar in leven houdt.”
Elke leegte kent zijn eigen ontstaan en gevolg. Maar de essentie verschilt nauwelijks. Wanneer de krater geslagen is, komt in milliseconden de ware betekenis van het bestaan tevoorschijn. Troebel water wordt op magische wijze glashelder. Ineens weet je wat telt. Ineens weet je wat je te geven hebt en hoe weinig tijd je daarvoor hebt.
Wat ik leerde van de mensen die te weinig tijd kregen om hun nageslacht te leren kennen, was geen wetenschap. Het was een niet te negeren gevoel. Dat het leven gaat om samen zijn met je dierbaren. En je een keuze hebt hoe je de tijd die je gegeven is invult. Dat je bewust het onbewuste kan volgen. Met wie je meereist en welke route je neemt.
Dat je met oprechte aandacht, interesse en warmte een verbinding maakt die niet verloren gaat. Niet als je weg bent. Niet als de ander weg is. Die lijntjes zijn wat ik blijf voelen. Misschien wel omdat ik het niet kan snappen, koester ik ze des te meer. Dat is de gift van dit verlies.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
