Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (37) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Het is een drukke verjaardagsmaand bij ons. De oudste geeft haar eerste kinderfeestje, en over wie er mocht komen was ze glashelder. De kindjes uit de klas, neefjes en nichtjes. Zo ging ze de hele familie af. “Oma Y krijgt ook een kaartje.”
Ik legde haar voorzichtig uit dat oma niet meer kon komen. Ze is een jaar geleden overleden. Dat weet ze, ze legt het namelijk als grote zus meermaals in duidelijke bewoording aan haar broertje uit. Ze keek me aan en hield voet bij stuk. “Maar ze krijgt toch een kaartje.”
Zo eenduidig. Zo kloppend.
Afgelopen jaar kende grote verliezen. Mensen in mijn omgeving – de een dichterbij dan de ander – moesten de rijdende trein die het leven heet, verlaten. Heel wat stations te vroeg. Soms met een noodstop ergens in niemandsland, ver voor hun bestemming.
Niet veel stationnetjes eerder waren er juist nieuwe mensen ingestapt. Een baby. Een dochter. Een kleindochter. De reis samen duurde te kort.
De trein rijdt door. Met lege zitplaatsen. Andere passagiers radeloos achterlatend, ieder met zijn eigen verdriet, eigen gedrag en eigen vervolg. Maar die lege plaatsen houden de herinnering vast. Iedere reiziger laat iets achter. Zichtbaar of onzichtbaar. Dat verdwijnt niet. Dat kán niet verdwijnen. Mijn dochter weet dat ook. Ze heeft het niet geleerd. Ze voelt het gewoon.
Een compleet systeem
Jonge kinderen leven grotendeels op hun onderbewuste aansturingssysteem. De kritische laag – onze ratio, ons bewuste oordeel – is nog nauwelijks ontwikkeld. Je hoeft ze niets uit te leggen over lege stoelen of over wie er ‘officieel’ bij hoort. Ze voelen feilloos aan dat het systeem compleet wil zijn. Levend, dood, verstoten of verzwegen. Het is voor hen simpelweg ondenkbaar iemand buiten beschouwing te laten. Of niet uit te nodigen.
Twee vriendinnen die hun soulmate abrupt moesten loslaten, hadden zo’n zelfde verbonden gevoel gehad. Over een afstand van duizenden kilometers gaf hun lijf in de donkerte van de nacht aan dat er iets niet klopte. Wat ze voelden was echt. Te echt. Het liep snel fataal af.
Een van hen vroeg me later: “Ik geloof alleen in de wetenschap. Hoe werkt dit? Leg het me uit.” Ik kon het niet uitleggen. En eerlijk gezegd heeft het ook geen zin om het te proberen. Dit gaat ver buiten ons verstand om. Het enige wat ik kon zeggen was: “Ik hoop dat je dit lijntje met haar in leven houdt.”
Elke leegte kent zijn eigen ontstaan en gevolg. Maar de essentie verschilt nauwelijks. Wanneer de krater geslagen is, komt in milliseconden de ware betekenis van het bestaan tevoorschijn. Troebel water wordt op magische wijze glashelder. Ineens weet je wat telt. Ineens weet je wat je te geven hebt en hoe weinig tijd je daarvoor hebt.
Wat ik leerde van de mensen die te weinig tijd kregen om hun nageslacht te leren kennen, was geen wetenschap. Het was een niet te negeren gevoel. Dat het leven gaat om samen zijn met je dierbaren. En je een keuze hebt hoe je de tijd die je gegeven is invult. Dat je bewust het onbewuste kan volgen. Met wie je meereist en welke route je neemt.
Dat je met oprechte aandacht, interesse en warmte een verbinding maakt die niet verloren gaat. Niet als je weg bent. Niet als de ander weg is. Die lijntjes zijn wat ik blijf voelen. Misschien wel omdat ik het niet kan snappen, koester ik ze des te meer. Dat is de gift van dit verlies.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
De realityserie Grote Gezinnen Emigreren is terug met een tweede seizoen op SBS6. In het programma worden opnieuw de emigratie-avonturen gevolgd van de grote gezinnen Jelies en Gnodde, waarbij vooral de familie Jelies de aandacht trekt.
