Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Het is een drukke verjaardagsmaand bij ons. De oudste geeft haar eerste kinderfeestje, en over wie er mocht komen was ze glashelder. De kindjes uit de klas, neefjes en nichtjes. Zo ging ze de hele familie af. “Oma Y krijgt ook een kaartje.”
Ik legde haar voorzichtig uit dat oma niet meer kon komen. Ze is een jaar geleden overleden. Dat weet ze, ze legt het namelijk als grote zus meermaals in duidelijke bewoording aan haar broertje uit. Ze keek me aan en hield voet bij stuk. “Maar ze krijgt toch een kaartje.”
Zo eenduidig. Zo kloppend.
Afgelopen jaar kende grote verliezen. Mensen in mijn omgeving – de een dichterbij dan de ander – moesten de rijdende trein die het leven heet, verlaten. Heel wat stations te vroeg. Soms met een noodstop ergens in niemandsland, ver voor hun bestemming.
Niet veel stationnetjes eerder waren er juist nieuwe mensen ingestapt. Een baby. Een dochter. Een kleindochter. De reis samen duurde te kort.
De trein rijdt door. Met lege zitplaatsen. Andere passagiers radeloos achterlatend, ieder met zijn eigen verdriet, eigen gedrag en eigen vervolg. Maar die lege plaatsen houden de herinnering vast. Iedere reiziger laat iets achter. Zichtbaar of onzichtbaar. Dat verdwijnt niet. Dat kán niet verdwijnen. Mijn dochter weet dat ook. Ze heeft het niet geleerd. Ze voelt het gewoon.
Een compleet systeem
Jonge kinderen leven grotendeels op hun onderbewuste aansturingssysteem. De kritische laag – onze ratio, ons bewuste oordeel – is nog nauwelijks ontwikkeld. Je hoeft ze niets uit te leggen over lege stoelen of over wie er ‘officieel’ bij hoort. Ze voelen feilloos aan dat het systeem compleet wil zijn. Levend, dood, verstoten of verzwegen. Het is voor hen simpelweg ondenkbaar iemand buiten beschouwing te laten. Of niet uit te nodigen.
Twee vriendinnen die hun soulmate abrupt moesten loslaten, hadden zo’n zelfde verbonden gevoel gehad. Over een afstand van duizenden kilometers gaf hun lijf in de donkerte van de nacht aan dat er iets niet klopte. Wat ze voelden was echt. Te echt. Het liep snel fataal af.
Een van hen vroeg me later: “Ik geloof alleen in de wetenschap. Hoe werkt dit? Leg het me uit.” Ik kon het niet uitleggen. En eerlijk gezegd heeft het ook geen zin om het te proberen. Dit gaat ver buiten ons verstand om. Het enige wat ik kon zeggen was: “Ik hoop dat je dit lijntje met haar in leven houdt.”
Elke leegte kent zijn eigen ontstaan en gevolg. Maar de essentie verschilt nauwelijks. Wanneer de krater geslagen is, komt in milliseconden de ware betekenis van het bestaan tevoorschijn. Troebel water wordt op magische wijze glashelder. Ineens weet je wat telt. Ineens weet je wat je te geven hebt en hoe weinig tijd je daarvoor hebt.
Wat ik leerde van de mensen die te weinig tijd kregen om hun nageslacht te leren kennen, was geen wetenschap. Het was een niet te negeren gevoel. Dat het leven gaat om samen zijn met je dierbaren. En je een keuze hebt hoe je de tijd die je gegeven is invult. Dat je bewust het onbewuste kan volgen. Met wie je meereist en welke route je neemt.
Dat je met oprechte aandacht, interesse en warmte een verbinding maakt die niet verloren gaat. Niet als je weg bent. Niet als de ander weg is. Die lijntjes zijn wat ik blijf voelen. Misschien wel omdat ik het niet kan snappen, koester ik ze des te meer. Dat is de gift van dit verlies.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
