Eigen beeld
Al jaren zijn Mariëlle en Sara goede vriendinnen. Ze delen dezelfde interesses en met regelmaat verschijnen ze in dezelfde outfit. Ze werden zelfs tegelijkertijd zwanger. Tot twee keer toe. De eerste keer beide van een jongen, de tweede keer van twee meisjes. Als je het zou plannen, zou het je niet lukken. In hun brievencolumn blikken ze terug op deze periode.
Lieve Sara,
Voor nu schrijf ik de laatste brief in deze reeks aan jou.
We gaan ongetwijfeld nog veel meer samen beleven, momenten waar we later samen op terug zullen kijken met een brok in onze keel en een glimlach op ons gezicht. Maar vandaag wil ik met jou terugblikken op de bevalling van de meiden. Hoe bijzonder en hoe anders dat moment was. Hoe het ging bij onze jongens, en hoe totaal anders het voelde bij de meiden.
Ik wist al maanden de datum van de keizersnede. Dat moest ook wel, met kerst, een weekend én oud en nieuw ertussen waren er niet veel geplande opties over. 27 december was dé dag voor ons. Om 8 uur ’s ochtends mocht ik me melden in het ziekenhuis voor de geplande keizersnede. Milan was uit logeren bij opa en oma, zodat wij nog één laatste rustige nacht hadden. Nou ja… zo rustig als mogelijk is met een buik als een skippybal en wetende wat ons te wachten stond.
Met de vluchttas in de ene hand en een lege maxi cosi in de andere, stonden we daar keurig bij de balie. Klaar voor dit grote avontuur. Twee uur later lag ik daar met Femke in mijn armen. Intens gelukkig. Wat een rijkdom. Een gezonde meid van 3270 gram – een prachtig gewicht, zeker als je bedenkt dat we zes (!) groeiecho’s hadden gehad, omdat ze haar aan de kleine kant vonden. Nauwelijks terug op de kamer belden we natuurlijk direct de opa’s en oma’s. Die moesten nog even snel met Milan een rondje door het dorp voor een cadeautje – en zouden daarna meteen naar het ziekenhuis racen om Femke te bewonderen.
En wie kwamen ze onderweg tegen…? Juist. Siem! Met zijn opa en oma. Die hadden “even” de oppas op zich genomen. Toen kregen wij natuurlijk al een vermoeden. Ondertussen waren jullie óók in het ziekenhuis, voor een echo én het plaatsen van een ballon om de bevalling op te wekken. Want jullie dame werd juist aan de grote kant geschat. Dat deden we dan wel tegenovergesteld van elkaar.
De dag erna – ik zal het nóóit vergeten – ging Ronald even koffie halen. Eindelijk een momentje voor een bakkie. Hij kwam terug met een mega-grijns: “Je raadt nooit wie ik net op de gang tegenkwam!” Jij wist het natuurlijk allang. Jullie hadden netjes naast onze auto geparkeerd. En ja hoor, in de kamer naast mij lag jij volop te puffen om jullie meisje op de wereld te zetten.
Wat een gek idee, hè? We lagen met ons hoofdeind tegen elkaar – ik met Femke in mijn armen, jij druk bezig met het wegpuffen van de weeën. Je hebt het zwaar gehad. Want ja, Fiene was inderdaad groot: 3865 gram. Maar alles ging zó snel, en voor je het wist kon jij ook je prachtige dochter bewonderen. Dat moment dat Bart zijn hoofd om de hoek van mijn deur stak – “Ik heb een leuke mededeling!” – voelde ik meteen de ontlading. Wat was ik opgelucht en blij om te horen dat alles goed was gegaan met jullie allebei!
Voordat je naar huis ging, werd je nog even mijn kamer binnen gereden. Dat was het allereerste moment dat de meiden elkaar ontmoetten. Een gouden moment, eentje die we nooit hadden kunnen plannen en nooit zullen vergeten. Weet je je eerste vraag aan mij nog? “Heb je me gehoord?!?!” Nee Sara, ik heb je niet gehoord. Geen zorgen.
Ik ben trots op je. Op hoe jij alle ballen in de lucht houdt, zelfs als er stiekem eentje naar beneden dondert. Jij bent echt een voorbeeld voor mij. Ik bewonder hoe jij je kinderen opvoedt, en ik geniet enorm van onze gesprekken — over de sprongen van de meiden, onze onzekerheden, slapeloze nachten en alle opvoedkundige chaos ertussenin.
We hebben samen vier prachtige kinderen op de wereld gezet. Kinderen waar we trots op mogen zijn. En als het een beetje meezit, worden zij net zulke beste vrienden als wij, en steunen ze elkaar – net als wij – door dik en dun.
Dank je wel voor jouw vriendschap.
Liefs,
Marielle
Benieuwd naar de ervaring van twee beste vriendinnen die twee keer tegelijkertijd zwanger waren? Je leest hier meer van Sara en Mariëlle.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
