Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Keetjes vader kwam ons met Pinksteren vijf dagen vergezellen in Slovenië. Daar keken we alle drie naar uit. Gezinsvakanties moeten ook in ons geval gewoon kunnen, vinden we. En even de zorg voor de driejarige delen: snakte ik ook wel naar.
Het liep anders. Mijn camper mocht bij nader inzien toch niet op het ruime privé-parkeerterrein waar zij verbleven. Na oeverloze discussies koos ik eieren voor mijn geld; ik vertrok alsnog naar een camping en zei bij de receptie ‘nee, alleen ik.’
Kampeerders weten: je hebt campings en campings. Campings waar iedereen leeft op opblaasbare flamingo’s en om 7.30 uur met de nog bedauwde handdoeken richting zwembad stiefelt. Campings waar mensen van maaltijd naar maaltijd leven. En tussendoor de stoel verlengen met een voetenkruk, uitbuikend met Sudoku’s. En (natuur)campings vol watersporters, vroege hike-vogels, actieve gezinnen, ondernemende vriendengroepen, pensionado’s met peperdure racefietsen, stellen die in hangmatten een boek lezen. Mensen voor wie de camping een tussenstop is, tussen de actie in. Doe mij die maar.
De camping waar ik net had ingecheckt, hoe netjes ook, voelde als een verkeerde afslag. Mijn buurman schuifelde af en toe met een baby rond, maar zat verder con-ti-nu wijdbeens vanuit zijn stoel ongegeneerd te loeren. Ik zette mijn stoel met de rug naar hem toe. De sfeer was hier gelaten. Collectieve verveling haast. Het zwembad was nog dicht. Op het terras prikten oudere stellen zwijgzaam een vorkje. Ik voelde me ontheemd hier zonder Keetje. Zonder haar had ik geen reden op een gezinscamping te zitten.
Tegelijkertijd had ik nu veel tijd om dingen te regelen. Werk. Belastingen. Kapotte lades. Routes. Misschien toch zonnepanelen… Alles wat al weken achter me aan hobbelde. Maar… de druk die tijd zo nuttig mogelijk te besteden verlamde me compleet. Waar te beginnen? Het werd de supermarkt, waarna ik direct aan de voorraad chips begon, wat las en maar op bed ging liggen. Met knagend schuldgevoel vulde ik het bakje Pombär nog maar eens riant bij.
Getuige de appjes en foto’s vermaakten vader en dochter zich goed en daar was ik erg blij om. Ze hadden heel wat tijd samen in te halen. Tegelijk bleef de camper leeg voelen zonder Keetje. Onaangekondigd zochten ze me op. Het koste me moeite me te herpakken. Pas toen ik na aandringen toch mee op pad ging en alle mogelijke to do’s losliet, lukte het een beetje uit die verlamming te komen. De dagen die volgden waren heerlijk en vol. En veel te kort.
Met een brok in ons keel namen we afscheid op het vliegveld. Dat werd weer missen. En toch voelde het ook meteen goed toen Keetje en ik aankwamen op de nieuwe camping. Mooie plek pal aan een rivierbedding, losse sfeer, fijne mix van mensen. We pakten ons leven samen verrassend snel en geroutineerd weer op. Luifel uit. Buitenkeuken installeren. Zwemkleding aan.
Ergens kwam het besef: het camperleven met een peuter geeft deze reis voor mij misschien meer richting dan alle vrijheid zonder haar. Want tijd voor mezelf mis ik zeker. Terwijl ik dit tik is het 21.25 en probeer ik al 2,5 uur een peuter in bed te laten liggen die om 19.00 zelf wilde slapen. En toch functioneer ik beter op honderdduizend kleine noodzakelijke taken dan op eindeloze, open ruimte. Kennelijk had ik de fysieke afstand nodig om te zien dat, ondanks de chaos, ons ritme al meer bleek te kloppen dan ik dacht.
Lianne neemt ons elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje op reis gaat beleven!
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Heb je de afgelopen tijd geshopt bij Zeeman? Let dan even goed op. De populaire winkelketen roept namelijk kinderkleding terug vanwege een mogelijk verstikkingsrisico.
Een drankje op z’n tijd, moet kunnen toch? Dat vindt Gioia ook heus wel, maar dat haar vriend nog geregeld kacheltje lam thuis komt na een avondje stappen, begint haar steeds meer tegen te staan.
Sommige mannen maken op Moederdag een uitgebreid ontbijt op bed met croissantjes, cadeautjes en zelfgemaakte knutsels van de kinderen. Andere mannen realiseren zich pas op zondagochtend rond half elf dat het überhaupt Moederdag is en proberen daarna in pure paniek hun relatie te redden.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]