Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Keetjes vader kwam ons met Pinksteren vijf dagen vergezellen in Slovenië. Daar keken we alle drie naar uit. Gezinsvakanties moeten ook in ons geval gewoon kunnen, vinden we. En even de zorg voor de driejarige delen: snakte ik ook wel naar.
Het liep anders. Mijn camper mocht bij nader inzien toch niet op het ruime privé-parkeerterrein waar zij verbleven. Na oeverloze discussies koos ik eieren voor mijn geld; ik vertrok alsnog naar een camping en zei bij de receptie ‘nee, alleen ik.’
Kampeerders weten: je hebt campings en campings. Campings waar iedereen leeft op opblaasbare flamingo’s en om 7.30 uur met de nog bedauwde handdoeken richting zwembad stiefelt. Campings waar mensen van maaltijd naar maaltijd leven. En tussendoor de stoel verlengen met een voetenkruk, uitbuikend met Sudoku’s. En (natuur)campings vol watersporters, vroege hike-vogels, actieve gezinnen, ondernemende vriendengroepen, pensionado’s met peperdure racefietsen, stellen die in hangmatten een boek lezen. Mensen voor wie de camping een tussenstop is, tussen de actie in. Doe mij die maar.
De camping waar ik net had ingecheckt, hoe netjes ook, voelde als een verkeerde afslag. Mijn buurman schuifelde af en toe met een baby rond, maar zat verder con-ti-nu wijdbeens vanuit zijn stoel ongegeneerd te loeren. Ik zette mijn stoel met de rug naar hem toe. De sfeer was hier gelaten. Collectieve verveling haast. Het zwembad was nog dicht. Op het terras prikten oudere stellen zwijgzaam een vorkje. Ik voelde me ontheemd hier zonder Keetje. Zonder haar had ik geen reden op een gezinscamping te zitten.
Tegelijkertijd had ik nu veel tijd om dingen te regelen. Werk. Belastingen. Kapotte lades. Routes. Misschien toch zonnepanelen… Alles wat al weken achter me aan hobbelde. Maar… de druk die tijd zo nuttig mogelijk te besteden verlamde me compleet. Waar te beginnen? Het werd de supermarkt, waarna ik direct aan de voorraad chips begon, wat las en maar op bed ging liggen. Met knagend schuldgevoel vulde ik het bakje Pombär nog maar eens riant bij.
Getuige de appjes en foto’s vermaakten vader en dochter zich goed en daar was ik erg blij om. Ze hadden heel wat tijd samen in te halen. Tegelijk bleef de camper leeg voelen zonder Keetje. Onaangekondigd zochten ze me op. Het koste me moeite me te herpakken. Pas toen ik na aandringen toch mee op pad ging en alle mogelijke to do’s losliet, lukte het een beetje uit die verlamming te komen. De dagen die volgden waren heerlijk en vol. En veel te kort.
Met een brok in ons keel namen we afscheid op het vliegveld. Dat werd weer missen. En toch voelde het ook meteen goed toen Keetje en ik aankwamen op de nieuwe camping. Mooie plek pal aan een rivierbedding, losse sfeer, fijne mix van mensen. We pakten ons leven samen verrassend snel en geroutineerd weer op. Luifel uit. Buitenkeuken installeren. Zwemkleding aan.
Ergens kwam het besef: het camperleven met een peuter geeft deze reis voor mij misschien meer richting dan alle vrijheid zonder haar. Want tijd voor mezelf mis ik zeker. Terwijl ik dit tik is het 21.25 en probeer ik al 2,5 uur een peuter in bed te laten liggen die om 19.00 zelf wilde slapen. En toch functioneer ik beter op honderdduizend kleine noodzakelijke taken dan op eindeloze, open ruimte. Kennelijk had ik de fysieke afstand nodig om te zien dat, ondanks de chaos, ons ritme al meer bleek te kloppen dan ik dacht.
Lianne neemt ons elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje op reis gaat beleven!
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Van realityster en feestbeest naar vader, ondernemer en professioneel bokser: Dave Roelvink (30) heeft de afgelopen jaren een flinke verandering doorgemaakt.