Lara Temme is tekstschrijver en woont met haar man, zoon (8) en dochter (10) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Het was een eyeopener, wat mijn man vorige week tegen me zei op de zoveelste grijze januaridag, toen we het hadden over gelukkig zijn: dat mijn referentiekader bij de vraag “Hoe gaat het?” vaak anders is dan bij anderen. Ik vergelijk hoe ik me nu voel automatisch met mijn donkerste periode – als je dat als uitgangspunt neemt, gaat het natuurlijk vaak goed. Mijn gelukkig-zijn is echt, maar verbetering is welkom, nodig zelfs ook, soms.
Met mijn kinderen is het vaak één groot feest van gekkigheid, van maffe dansjes en liedjes, rare verzinsels, van de slappe lach hebben om onze eigen fratsen. Zoals we lachen, hebben we elkaar ook lief: vol overgave, zonder rem. Alleen mijn zelfliefde klopt niet, schiet tekort. En daar moet ik aan werken, wil ik mijn kinderen écht het goede voorbeeld kunnen geven.
Het begint met hoe ik naar mezelf kijk. Ondanks mijn marketingachtergrond is mezelf in op een positieve manier in de markt zetten lastig. Ik zeul mijn angsten mee als een ongewenste trofee, die iedereen mag zien. Kijk dan, ik ben stuk. Het geeft iets veiligs om me zo op te stellen, om de verwachtingen laag te houden. Om me alvast te kunnen wapenen tegen de teleurstelling die ik zal veroorzaken bij de ander. Als ik me hieraan wil ontworstelen, moet ik mezelf anders positioneren – in de eerste plaats tegenover mezelf.
Maar hoe doe ik dat? Ik ken mezelf door en door, maar tegelijkertijd heb ik soms geen flauw idee wie ik ben, wat ik wil, wat ik voel, want mag ik dat wel voelen, is het valide, is deze mening wel goed doordacht, moet ik niet meer rekening houden met alle facetten, met andermans gevoelens, tot ik alle kanten begrijp en weer Zwitserland ben, terwijl ik soms tot in het diepst van mijn ziel gewoon de klootzak van een Rusland wil zijn?
Mijn therapeut vroeg me eens te schreeuwen, mijn boosheid te uiten, alles eruit te gooien. Ik kon het niet. Een totale blokkade. In mijn dromen komt dit vaak terug. Ik wil krijsen, tieren, schelden, maar ik heb geen stem. De betekenis daarvan hoef ik niet op te zoeken. Ik wil dingen zo graag uiten, maar telkens kies ik ervoor ze te verstoppen, heel veel zand erover, lagen en lagen, want dat is veiliger, dan wordt er niemand boos. Totdat ik struikel, de zorgvuldig opgebouwde berg begint te bewegen, er een aardverschuiving komt. De nachtmerries, de slepende moeheid, mijn slechte huid – het zijn emoties die zich een weg vreten naar buiten tot ik ze wel moet erkennen.
Bij mijn kinderen mogen alle emoties er zijn, en het is tijd dat ik dat mezelf ook gun. Ik ga ermee aan de slag, ik ben er al aan begonnen zelfs, maar het is een lang proces, waarvan ik nog geen idee heb hoe het precies moet. Maar één ding weet ik wel. Het stopt hier. De reden dat ik worstel, dat ik altijd twijfel aan of ik goed genoeg ben en vraagtekens zet bij mijn bestaansrecht. Ik weet niet hoeveel generaties deze giftigheid terug gaat. Maar bij mij stopt het. En het is bizar hoe gemakkelijk dat is, hoe moeiteloos het gaat. De liefde voor mijn kinderen komt uit mijn poriën, het is meer dan ik ooit op ga kunnen maken. Alles overheersende, overweldigende liefde, zoals ik het voelde na hun geboorte, en dan immer aanwezig, alleen maar groter wordend. Oneindig ver reikt het, zoveel sterker dan diamant, intenser dan de zon. Ik straal. Kijk me stralen.
Meer columns van Lara vind je hier.
Je partner is gestrest, verdrietig of zit niet lekker in zijn vel. Natuurlijk wil je er dan voor hem zijn. Maar wat als je zijn problemen zo erg aantrekt dat je er zelf onder gaat lijden? Uit nieuw Australisch onderzoek blijkt dat vooral jonge stellen hiermee worstelen. En dat kan flinke gevolgen hebben voor hun […]
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Video
Als Chantal de kamer van haar dochter Lonneke binnenloopt, valt haar iets vreemds op. Ze besluit eens goed te kijken en ontdekt dat haar dochter al een tijdje een geheim heeft. En dat blijkt iets heel anders te zijn dan ze had verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
Waar de meeste aanstaande moeders het moeten doen met spelletjes als “raad de buikomtrek” en “babyvoeding proeven met een blinddoek op”, werd Kelly Piquet verrast met een extravagante babyshower op een jacht.
