Lara Temme is tekstschrijver en woont met haar man, zoon (8) en dochter (10) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Lees verder onder de advertentie
Het was een eyeopener, wat mijn man vorige week tegen me zei op de zoveelste grijze januaridag, toen we het hadden over gelukkig zijn: dat mijn referentiekader bij de vraag “Hoe gaat het?” vaak anders is dan bij anderen. Ik vergelijk hoe ik me nu voel automatisch met mijn donkerste periode – als je dat als uitgangspunt neemt, gaat het natuurlijk vaak goed. Mijn gelukkig-zijn is echt, maar verbetering is welkom, nodig zelfs ook, soms.
Lees verder onder de advertentie
Mijn zelfliefde schiet tekort
Met mijn kinderen is het vaak één groot feest van gekkigheid, van maffe dansjes en liedjes, rare verzinsels, van de slappe lach hebben om onze eigen fratsen. Zoals we lachen, hebben we elkaar ook lief: vol overgave, zonder rem. Alleen mijn zelfliefde klopt niet, schiet tekort. En daar moet ik aan werken, wil ik mijn kinderen écht het goede voorbeeld kunnen geven.
Lees verder onder de advertentie
Het begint met hoe ik naar mezelf kijk. Ondanks mijn marketingachtergrond is mezelf in op een positieve manier in de markt zetten lastig. Ik zeul mijn angsten mee als een ongewenste trofee, die iedereen mag zien. Kijk dan, ik ben stuk. Het geeft iets veiligs om me zo op te stellen, om de verwachtingen laag te houden. Om me alvast te kunnen wapenen tegen de teleurstelling die ik zal veroorzaken bij de ander. Als ik me hieraan wil ontworstelen, moet ik mezelf anders positioneren – in de eerste plaats tegenover mezelf.
Schreeuwen – maar ik kon het niet
Maar hoe doe ik dat? Ik ken mezelf door en door, maar tegelijkertijd heb ik soms geen flauw idee wie ik ben, wat ik wil, wat ik voel, want mag ik dat wel voelen, is het valide, is deze mening wel goed doordacht, moet ik niet meer rekening houden met alle facetten, met andermans gevoelens, tot ik alle kanten begrijp en weer Zwitserland ben, terwijl ik soms tot in het diepst van mijn ziel gewoon de klootzak van een Rusland wil zijn?
Lees verder onder de advertentie
Mijn therapeut vroeg me eens te schreeuwen, mijn boosheid te uiten, alles eruit te gooien. Ik kon het niet. Een totale blokkade. In mijn dromen komt dit vaak terug. Ik wil krijsen, tieren, schelden, maar ik heb geen stem. De betekenis daarvan hoef ik niet op te zoeken. Ik wil dingen zo graag uiten, maar telkens kies ik ervoor ze te verstoppen, heel veel zand erover, lagen en lagen, want dat is veiliger, dan wordt er niemand boos. Totdat ik struikel, de zorgvuldig opgebouwde berg begint te bewegen, er een aardverschuiving komt. De nachtmerries, de slepende moeheid, mijn slechte huid – het zijn emoties die zich een weg vreten naar buiten tot ik ze wel moet erkennen.
Het stopt bij mij
Bij mijn kinderen mogen alle emoties er zijn, en het is tijd dat ik dat mezelf ook gun. Ik ga ermee aan de slag, ik ben er al aan begonnen zelfs, maar het is een lang proces, waarvan ik nog geen idee heb hoe het precies moet. Maar één ding weet ik wel. Het stopt hier. De reden dat ik worstel, dat ik altijd twijfel aan of ik goed genoeg ben en vraagtekens zet bij mijn bestaansrecht. Ik weet niet hoeveel generaties deze giftigheid terug gaat. Maar bij mij stopt het. En het is bizar hoe gemakkelijk dat is, hoe moeiteloos het gaat. De liefde voor mijn kinderen komt uit mijn poriën, het is meer dan ik ooit op ga kunnen maken. Alles overheersende, overweldigende liefde, zoals ik het voelde na hun geboorte, en dan immer aanwezig, alleen maar groter wordend. Oneindig ver reikt het, zoveel sterker dan diamant, intenser dan de zon. Ik straal. Kijk me stralen.
Al jaren is de time-out het go-to trucje van veel ouders. Kind boos? Stuur ze weg, laat ze afkoelen en haal ze daarna weer terug. Maar vaak werkt het averechts, zeggen onderzoekers. Kinderen voelen zich er alleen maar rotter door. Alsof ze gestraft worden voor emoties waar ze zelf geen controle over hebben.
Kleinkinderen zijn vaak dol op hun opa en oma (mede door de liefde, aandacht en cadeautjes). Volgens life coach Susan Allan kan hun aanwezigheid ook een enorme opluchting voor ouders zelf zijn. Vooral omdat het bij hen draait om er zijn voor steun en warmte, zonder regels te buigen of tegen de ouders in te […]
Tweeduizend euro per week neertellen voor een vakantiehuisje? Dana niet gezien. Al jaren ruilt ze met een ander gezin van huis, zodat ze hun geld aan leuke dingen kunnen besteden én drie keer per jaar op reis kunnen. Ook zonder geldboom in de tuin.
We kennen haar allemaal: de moeder die, terwijl jij nog druk staat te kletsen over traktaties en Cito-scores, al half in de auto zit. Niet omdat ze onvriendelijk is, maar omdat het schoolplein gewoon niet haar natuurlijke habitat is. En geloof ons: haar sterrenbeeld verraadt alles.