Beeld: Captured on the island
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar op Instagram.
Mijn moeder had inmiddels zoveel pijn, kon niet meer eten, begon zich steeds beroerder te voelen en wilde eigenlijk nog maar één ding: verlost worden van deze intense marteling, en dus koos zij voor euthanasie.
En tegelijk wilde ze natuurlijk absoluut niet doodgaan. Ze was nog zo levenslustig. Maar het was de ziekte en de lange lijdensweg die ervoor zorgden dat ze er een eind aan wilde maken.
De huisarts kwam om te bespreken wanneer dit dan zou kunnen, en ze kwamen uit rond 4, 5 of 6 december. Ik weet nog zo goed dat mijn moeder zelfs in deze fase nog zo met ons bezig was en zei: “In ieder geval geen 5 december, want als mijn dochters ooit nog kinderen krijgen, kunnen ze nooit meer normaal Sinterklaas vieren op die dag.”
En omdat ze eigenlijk geen dag langer meer kon en wilde wachten, werd het 4 december, om 15:00 uur. Dit stond vast. Wij wisten al een week van tevoren dat het deze dag en dit tijdstip stond te gebeuren… Dat is zo’n rare gewaarwording. Je weet dat je moeder komt te overlijden, maar nu weet je exact wanneer en hoe laat, en leef je daar dus helemaal naartoe.
De dagen voorafgaand aan de euthanasie werden er allemaal ‘laatste’ bezoekjes gepland. Familie en vrienden konden afscheid komen nemen van mijn moeder. Ik weet nog dat ik het net een poppenkast vond en mensen zag komen die al langere tijd niet meer kwamen. Terwijl wij bij ieder gedag en iedere traan de emotie keer op keer ook voelden.
En toen was er die avond dat alle dichtbijstaande mensen afscheid mochten komen nemen. We werden met z’n allen boven gezet op mijn zusjes kamer en één voor één mocht er dan iemand naar beneden om zijn of haar momentje te hebben van afscheid met mijn moeder. Terwijl wij die avond nog helemaal niet aan de beurt waren, zaten wij wel de hele tijd boven te wachten. Zo zagen wij al het verdriet, de emotie en het ongemak bij de mensen die wel die avond aan de beurt waren. Alsof ik in die ruimte erbij zat, terwijl mijn fysieke lichaam in de slaapkamer van mijn zusje braaf zat te wachten tot alle visite geweest was.
De dagen kropen voorbij en nadat familie en vrienden gedag hadden gezegd, naderde ons afscheid.
Ik weet dat ik nog zoveel wilde zeggen tegen mijn moeder. Maar mijn vader zei me haar niet te belasten met dat soort emotionele dingen, want dat zou ze niet aangekund hebben. Nu, zoveel jaar later, had ik daar nooit naar moeten luisteren. En voor mijn eigen proces gewoon mijn woorden met haar moeten delen. Maar toen besloot ik het te doen door middel van een brief.
In die brief weet ik nog dat ik haar vooral gerust wilde stellen. Zij was namelijk zo ontzettend bezig met ons. Ze maakte zich enorme zorgen over hoe het met ons zou gaan na haar overlijden.
En ik, als ‘oudste’ van het gezin, voelde enorm de taak haar daarin te kalmeren. Ik schreef dan ook dat ze zich geen zorgen over ons hoefde te maken. Dat wij ook goed voor papa zouden zorgen, we altijd bij elkaar zouden blijven en we door zouden gaan. Ook zonder haar.
Allemaal woorden die ik stiekem totaal niet voelde. Doorgaan in dit leven zonder mijn moeder, hoe dan?!
Maar ik liet mijn hart niet spreken. Ik schreef hetgeen waarvan ik dacht dat mijn moeder nodig zou hebben op dat moment. Ik schoof mijn eigen emoties aan de kant voor dat van haar en hield me wederom weer groot. Groter dan dat ik me eigenlijk wilde voordoen…
En daarmee was die verantwoording gezet. Iets dat ik lang erna nog met me meedroeg en toen nooit had beseft hoeveel impact die verantwoordelijkheid op mijn leven erna zou hebben…
Meer columns van Kimberley lezen? Ze vertelt je haar levensverhaal hier.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Een dagje strand met kleine kinderen klinkt heerlijk, maar in de praktijk verloopt het vaak nét iets anders dan ouders vooraf hadden bedacht. Zand overal, oververmoeide kinderen en een strijd rond etenstijd: herkenbaar? Dan is deze opvallende vakantietrend misschien iets om te onthouden.
Er is feestelijk nieuws bij de familie Buddenbruck, bekend van het programma Een huis vol. Thaila en haar man Rob mogen zich binnenkort opnieuw opa en oma noemen. Het gezin maakte het nieuws bekend via Instagram en kijkt uit naar de komst van een nieuw familielid.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Joan, die totaal niet heeft stilgestaan bij de initialen van de naam van haar dochter.
