Docent Corines fiets was gestolen: ‘‘Wie had hem dan? Die kan ik wel voor u klappen, hoor’, zei mijn leerling’
Eigen beeld
Corine is docent Nederlands op een vmbo-school. Naast dat ze zo ongeveer elke dag ’t kofschip uitlegt, houdt ze ook erg van tuinieren, jeugdboeken lezen en reizen. Een dag in het VO is nooit saai en al deze rebelse, grappige en uitdagende momenten deelt ze graag.
Eerlijk is eerlijk, soms hoor ik verhalen in mijn klas waar ik liever niet naar wil luisteren. In de loze eindminuten van mijn les of gewoon zachtjes fluisterend als ze niet aan het werk willen. Mijn leerlingen zijn goudeerlijk.
Van hoe gezellig het was met die ene jongen uit de vierde, tot hoe achterlijk die broer zich nu weer gedroeg. Je hoort het vaak in geuren en kleuren. Soms lach ik erom, soms doe ik geïnteresseerd, vaak zeg ik: ‘Moet dit nu?’
Er zijn ook verhalen waar je je zorgen om maakt: ‘Hij sloeg hem echt hard voor zijn bek’ of ‘Ik was zo stoned, man.’ Zinnen waarbij je docentensensoren even helemaal aan gaan. Je probeert in gesprek te gaan of signalen door te geven aan ouders of mentoren. Vaak genoeg denk ik: tjonge, je zal maar in zo’n wereld leven.
‘U bent chagrijnig, hé!’
Het waren de eerste minuten van mijn eerste lesuur toen ik werd aangesproken met deze prachtige zin: ‘Mevrouw, u bent chagrijnig, hé!’ Heerlijk als leerlingen je daar om 8.30 uur recht in je gezicht mee confronteren. Het klopte wel, ik was zwaar geïrriteerd. Die ochtend was ik buiten gestapt en mijn fiets bleek weg. Ik nog zoeken in de buurt, had ik hem dan toevallig een keer ergens anders gezet? Nee, natuurlijk niet. Dat ding was gewoon gejat.
‘Had u zeker niet goed op slot gezet?’ ‘Zeker wel, dubbel slot zelfs.’ ‘Heeft u al rondgebeld’ ‘Nee, ik heb online aangifte gedaan’. ‘Alsof die popo iets gaat doen.’
Ondertussen weet ik dat dit geen nieuwe naam is voor een Teletubbie, maar dat hiermee de politie wordt bedoeld.
In het zogeheten circuit
‘U moet gewoon even iemand laten rondbellen mevrouw, heeft u hem zo weer.’ Ik had geen idee waar dit over ging, maar al snel werd mij duidelijk dat deze jongen in het zogeheten circuit zat. ‘Ga ik regelen voor u, mevrouw’. De les werd gebruikt om de foto van mijn fiets goed te bestuderen en marktplaats af te struinen. Een paar uur later liep ik door de gang en hoorde ik: ‘Ik zweer het, als je die fiets hebt, breng je hem terug!’
Ironisch genoeg was het de lieve “popo” die mij twee weken later belde dat ze hem gevonden hadden. De jongens baalden als een stekker. Ze waren er toch al wat Nederlandse lessen druk mee geweest. ‘Wie had hem dan? Die kan ik wel voor u klappen, hoor.’ Nee, bedankt. Ik heb mijn fiets terug, dat is voor mij genoeg.
Deze lieve jongens en meiden, die soms al met één been in een bepaald circuit staan, hebben een goed hart. Als je ze een beetje liefde en aandacht geeft, krijg je dat ook van ze terug. Ook al leven ze in een wereld die ik eigenlijk niet begrijp.
Corine neemt je in haar columns mee in haar belevenissen als docent in het voortgezet onderwijs. Benieuwd wat ze verder meemaakt? Je leest haar andere columns hier.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
