Bernike over haar zwangerschapscravings: ‘Alles wat vet en zout is’, riep ik. Ik bleek de enige’

Bernike gastcolumn Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike
Bernike
Leestijd: 3 minuten

Bernike (30) is getrouwd met Ruben (32) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.

Lees verder onder de advertentie

Mijn dochter mocht een extra dag naar de opvang en ik had een vrije dag. Luxe! Mijn hoofd tolde van mogelijkheden. Ik was de hele ochtend zo verheugd aan het brainstormen over alles wat ik kon doen, dat het zonder dat ik er erg in had alweer lunchtijd was.

Ik besloot naar de supermarkt te wandelen en kocht, als toppunt van rebellie, een peperdure kant-en-klare smoothie. Daarna begaf ik me naar de bakkersafdeling. Terwijl mijn oog langs de dampende kaasbroodjes gleed, dwaalden mijn gedachten af naar een tijd waarin deze lekkernijen mijn dagelijkse kost waren.

Lees verder onder de advertentie

Vet en zout

Het is tweeënhalf jaar geleden. Ik was zes weken zwanger. De misselijkheid vierde hoogtij en alles wat ook maar enigszins naar vers, gezond eten rook, riep een diepe afkeer op. Vet en zout. Dat wilde ik.

Ik had me aangesloten bij een Centering Pregnancy-groepje en was verheugd toen het onderwerp van de eerste bijeenkomst zwangerschapscravings bleek te zijn. Het was een heus begrip! We mochten ongegeneerd onze vreemdste verlangens delen. De rondvraag – in een kring met acht zwangere, hormonale vrouwen – begon bij mij. Ik stak van wal.

Lees verder onder de advertentie

Aubergine?!

“Alles wat vet en zout is!” riep ik verrukt. “Saucijzenbroodjes, pizza salami, veel paprika chips, kaasvlinders…” Ik wilde nog lange doorgaan, maar het knikje van de gespreksleider suggereerde dat ik het woord mocht doorgeven. Mijn buurvrouw glimlachte schuldbewust. “Tja, heel gek misschien…” fluisterde ze semi-beschaamd. “Maar ik heb de laatste tijd zóveel zin in plakjes komkommer. Ik kan het de hele dag wel eten. Biologisch, uiteraard.”

Lees verder onder de advertentie

De volgende kwam aan bod. Haar guilty pleasure waren framboosjes. En vooruit, soms ook een rode druif. De rest van de kring volgde. Appels. Broccoli. Aubergine. Aubergine! Ik voelde me steeds verder wegzakken in mijn stoel. De kring was rond en de verloskundige glimlachte.

“Zo zie je maar, iedereen is anders. Alles is helemaal goed! Probeer gezond te eten, maar je mag ook best even toegeven aan je cravings. Het moet immers ook een beetje leuk blijven”, zei ze met een vette knipoog.

Tot vandaag

De kring giechelde instemmend. Mijn geest had de ruimte inmiddels verlaten. Bij de koffieautomaat sprak mijn buurvrouw me nog even aan. “Heb je dan nog een bepaald merk paprika chips waar je veel zin in hebt?” vroeg ze liefdevol. Ik maakte me uit de voeten met een excuus over mijn kleine blaas. Daarna heb ik geen kaasbroodje meer aangeraakt. Tot vandaag.

Lees verder onder de advertentie

Terug in de supermarkt werd mijn herinnering verstoord door de bakkerijmedewerker, die me een minuut lang naar de glazen bakken had zien staren. “Kan ik je helpen?” vroeg hij korzelig. Ik schudde meewarig mijn hoofd, draaide me om, en vervolgde zwijgzaam mijn weg naar de groente afdeling.

Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail