Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (8), Vieve (7) en Lilou (4). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De Albert Heijn mini’s hebben de gemoederen flink beziggehouden. Ondanks dat het mini’s zijn, zorgen ze voor maximale frustratie en kritiek. Ik was eerst ook enigszins teleurgesteld dat de mini’s niet meer van plastic zijn zoals in 2012. Destijds vond ik de plastic mini’s geweldig en ja, ik was toen al volwassen. Alles wat klein is, is nu eenmaal schattig. Zo werd de (mini) boodschappen uitpakken in een keer leuk.
Nu zijn de mini’s van karton. Ik begrijp de keuze vanuit het oogpunt van het milieu en dat juich ik ook toe. Hoewel, echt duurzaam zijn ze natuurlijk niet, want ze gaan totaal niet lang mee. Ik heb al talloze mini’s kapot getrapt (per ongeluk uiteraard). Maar goed, inmiddels juich ik nog harder en doe ik er een dansje bij, omdat mini’s in elkaar vouwen de perfecte bezigheid blijkt te zijn voor mijn dochters. Ze zijn uren zoet met het vouwen van de mini’s met al die minuscule flapjes en triljoen stappen. Nu begrijp ik dat dit iets minder goed werkt voor moeders met peuters en kleuters, maar ach kunnen ze mooi hun fijne motoriek oefenen of gewoon lekker sabbelen op een doosje rauwe eieren.
Uiteraard heb ik zelf ook een aantal mini’s gevouwen. Nu ben ik geen master of origami, maar op zich is het prima te doen. Het enige dat een beetje frustrerend is, is dat als één kant vastzit je de flapjes aan de andere kant er niet meer goed in krijgt. Mijn dochters hebben daar minder last van; waarschijnlijk omdat zij geen worstenvingers zoals ik hebben. Mijn eigen kleine mini staat haar zussen tijdens het vouwen als een cheerleader aan te moedigen. Tenminste, zei ik cheerleader? Ze heeft misschien meer weg van een legercommandant die keihard staat te schreeuwen dat ze vooral moeten opschieten.
Tot zover houdt mijn enthousiasme echter op, want na die urenlange kinderarbeid willen ze natuurlijk ook beloond worden met het winkeltje, de handscanner en het winkelmandje. Het zou leuk als je daarvoor kunt sparen, maar nee… je moet er uiteraard voor betalen. Slimme mensen daar bij Albert Heijn. Ze dachten vast: “ah(a), daar kunnen we mooi geld aan verdienen.” Nu is die handscanner ook wel heel leuk en hij past erg goed in dat gat in mijn hand.
De Albert Heijn doet dus goede zaken bij ons thuis. Inmiddels hebben we al de kas speeltent in huis, een hele hamsterfamilie (altijd nog beter dan de muis die in ons huis zat), het Disney stickerkookboek en diverse albums voor dierenkaartjes, voetbalplaatjes en ga zo maar door. Allemaal artikelen die heel goed zijn in stof vangen. Ik weet nu al dat ik binnenkort overal in huis weer in elkaar gedeukte en gescheurde mini’s tegen ga komen, waar ze nooit meer mee zullen spelen.
En ja, ik kies er zelf voor om al die extra’s erbij te kopen voor mijn kinderen. Ik kan het natuurlijk ook weigeren, maar de meeste ouders weten wel hoe vermoeiend het is om boodschappen te doen terwijl je kleuter aanhoudend jengelt, zeurt, dreint, smeekt en huilt om een winkeltje. Ondertussen kijken je oudere dochters je hoopvol met grote Bambi ogen aan. Ik bezwijk onder die druk en dat weten die slimme marketing mensen bij AH heel goed. Zij gaan dan ook aan het einde van het jaar vast met een vette bonus naar huis, terwijl ik het slechts moet doen met een bonusaanbieding.
Meer columns van Anouk lees je hier.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.