Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
In mijn vorige column beschreef ik onze eerste wendag, nadat we onze zoons die dag ervoor voor het eerst hadden ontmoet. Diezelfde middag horen we dat de jongens de volgende dag mee gaan naar ons tijdelijke huis.
We stappen in de auto en kijken elkaar aan… Gaan ze morgen al met ons mee naar huis? Twee tellen daarvoor spreken we onze vertaalster er nog even over. Gaat het echt allemaal zo snel? Wat moeten we allemaal nog regelen? Hebben we alles wel op orde in het huis? We weten dat er in de kinderkamer één heerlijk bed staat, maar het andere is wat harder en smaller. We denken dat het niet echt lekker ligt. De vertaalster adviseert ons om toch even op pad te gaan voor een dekmatrasje.
Daar zit je dan in de auto, nog op de oprit van het pleeggezin. We starten de auto en gaan rijden. De eerste twee dagen zitten erop. Het zijn nog maar twee dagen, maar wat een energie heeft het gevraagd! Het liefste rijden we direct naar ons huis, en gaan daar samen koken, ontprikkelen en relaxen. Maar niets van dit alles. We moeten aan de bak.
Tijdens de terugreis verzinnen we een lunch voor de volgende dag. De jongens eten ook bij ons, en ze zijn gewend aan een warme lunch. We besluiten tomatensoep te maken. Daarnaast eten ze ook altijd nog “iets anders kleins”. Het was me echt een raadsel wat dat nou precies moest zijn. Het staat ook echt zo in mijn aantekeningen. Naast soep, eten ze altijd een tweede “iets”. In mijn onzekerheid stuur ik toch onze vertaalster maar een berichtje. Wat moet ik nu precies maken? Gelukkig kan ze ons goed op weg helpen. Het worden knakworstjes met saus en een broodje. Maak je niet te druk over het eten, ze overleven het wel, en als je het simpel houdt komt het vaak wel goed, is de reactie.
Na een uurtje rijden is onze eerste stop de Jysk. We gaan opzoek naar een dekmatras. We zijn beide geen goede beslissers. We spreken dus samen uit dat we toch echt wat sneller moeten besluiten welke het wordt. We gaan voor een goede prijs-kwaliteit verhouding. Niet de duurste, maar ook niet de goedkoopste. Het is vooral belangrijk dat ze allebei lekker kunnen slapen. We stappen dus al redelijk snel weer naar buiten met een opgerold matrasje.
Op naar de volgende stop. Een mega supermarkt… Deze is het dichtstbij en dus kiezen we ervoor om even snel deze supermarkt in te gaan en daarna direct naar huis. Maar ja, zo gaat dat niet in vreemde supermarkten met vreemde talen, het duurt even voordat je alles hebt gevonden. We zijn toch al snel een klein uur onderweg. Maar we scoren ook gelijk een lekkere maaltijd voor onszelf, halen fruit in huis, iets lekkers voor bij de koffie, limonade en wat te snoepen. Met de tips van onze vertaalster hebben we volgens ons alles gedekt voor morgen. Mijn hoofd draait overuren, dus achteraf denk ik; hadden we beter ook voor de volgende dag wat in huis kunnen halen? Want nu hebben we morgen weer een ritje naar de supermarkt tegoed. Het zij zo.
Rond 18.30 uur komen we weer thuis. Een lange intensieve dag. Er moet nog gekookt worden. Voor zowel het diner als voor de lunch van de volgende dag. Aangezien we toch alle aandacht voor de jongens willen hebben, is het handig om de soep al klaar te hebben. Dus, vermoeidheid aan de kant, en met frisse moed aan de slag. Ja, ja, we voelen aan alles dat het pittiger begint te worden.
De volgende dag stappen we om 8.00 uur weer in de auto richting het pleeggezin. De jongens staan alweer met een grote glimlach klaar. Na een kopje koffie klimmen ze zelf weer in de autozitjes en daar gaan we. Er wordt gewezen naar tractors, vrachtwagens en treinsporen. Een uur is toch best lang, morgen moeten we even wat meer entertainment meenemen.
Zodra we onze straat in rijden wordt het achterin stil. Toch best wel spannend. Een nieuw huis waar ze voorlopig even “vakantie” hebben. Samen met onze vertaalster stappen we de hal binnen. We hebben nieuwe sloffen voor ze klaar gezet. Enthousiast worden de schoenen uit gedaan en de sloffen aan. En dan het huis in, op onderzoek uit… Eerst de keuken en de eettafel, dan de woonkamer met heel veel duplo, vervolgens de badkamer en toilet, en dan… hun eigen kamer. Nieuwe pyjama’s liggen al klaar op de bedjes, en ook een leuke knuffel ligt op het bed. Ze vinden het een mooie kamer. Gelukkig maar.
Na de koffie vertrekt de vertaalster weer… Nu zijn we echt met z’n viertjes. En ja hoor, uiteraard begint nu het uittesten. Blijkbaar geeft onze vertaalster toch wat structuur en voelt het voor de jongens als iemand waar ze zich moeten gedragen. Uiteraard is het nu ook lastiger omdat we elkaars taal niet spreken. We merken na twee dagen dat de frustratie wat begint toe te nemen. Want waarom begrijpen papa en mama nou niet gewoon wat we zeggen? Soms worden ze boos of zijn ze teleurgesteld als we niet begrijpen dat ze bijvoorbeeld alleen maar iets willen laten zien, of een simpele vraag stellen zoals “wat gaan we vanmiddag doen?” of “wanneer moeten we weer terug naar huis?”
Na de koffie en samen bouwen met de duplo, gaan we lekker naar buiten. We hebben vanuit Nederland ook een step en een fiets meegenomen. Het blijkt achteraf een schot in de roos, want wat hebben we in de weken in Hongarije veel op die dingen gereden. Ze waren nog niet helemaal in elkaar gezet, dus papa zet de step in elkaar, en doet de trappers aan de fiets. Enthousiast en ongeduldig staan ze eromheen.
Als ik eraan terug denk, breekt mijn hart nog steeds. Ze hebben ons vanaf dag één al volop papa en mama genoemd. Hoe kan het, hè? Je bent een kind van 5 en 7 jaar. Er word je verteld dat je een andere papa en mama gaat krijgen. Sowieso dit gegeven zou mijn maag laten omkeren als klein kind. Wat een spanning en misselijkheid zou het mij geven. Vervolgens word je gevraagd om ze ook papa en mama te noemen. Waarom? Ik heb toch al een papa en mama? En zelfs een pleegmoeder en pleegvader.
Toch zijn onze mannetjes er heel gemakkelijk in. Ze noemen ons vanaf dag één steevast papa en mama. Aandoenlijk, maar ook ongelooflijk dapper.
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Fantastisch babynieuws voor oud-De Bondgenoten-kandidaat Thérèse en haar vriend Twan. Het stel verwacht hun eerste kindje samen en deelt het bijzondere nieuws met hun volgers op Instagram.
Freya (41) en haar partner besluiten hun seksleven nieuw leven in te blazen. Ze boeken kaartjes voor een exclusief seksfeest, maar daar wacht haar een veel grotere verrassing dan ze ooit had kunnen bedenken.
Marlous heeft eigenlijk een prima band met haar schoonmoeder. Ze wist ook van de strubbelingen rondom zwanger worden van haar schoonzus. Maar dat dat op deze situatie uit zou lopen, kon ze niet bedenken.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Ze zijn opgegroeid met een tablet binnen handbereik, vragen ChatGPT om hulp bij hun huiswerk en weten vaak eerder hoe een nieuwe app werkt dan hun ouders.
Na jaren waarin alles draaide om de kinderen, merkt Rox (39) dat er eindelijk weer ruimte is voor zichzelf en voor haar verlangens. Ze wil haar seksleven nieuw leven inblazen, maar haar man heeft geen behoefte aan haar seksfantasieën en dat steekt haar.
