Eigen beeld
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Sinds een klein jaartje wonen we op Curaçao. Op een zondagochtend vertrokken we al vroeg met vrienden en hun kinderen richting het strand. We gingen naar een afgelegen plek. ‘Een echt Robinson-eilandgevoel’, zo beloofden onze vrienden ons.
Na dertig minuten hobbelen en hosselen kwamen we met de auto aan. De kinderen bouwden hutten, wij barbecueden en keken elkaar aan: ja, dit is toch wel het ultieme leven. Lekker genieten. Helemaal top. De kinderen begonnen zich te vervelen. ‘Nou, gaan jullie maar eens wat schelpen rapen. Die kun je dan thuis op een mooie plek neerleggen’, opperde ik. Dat vonden ze een topidee en waren er fanatiek mee bezig.
Halverwege de middag gingen we weer naar huis. Tegen de avond keken we met z’n allen nog een film. Moe maar voldaan gingen we allemaal richting bed, want de volgende ochtend moesten de kids alweer vroeg naar school.
Ik liep nog even langs bij Valentine. Ze lag al bijna te slapen. Opeens zei ze: ‘Oh ja, ik heb nog een schelp gevonden!’ Ze stapte uit bed en toverde uit haar broekzak een klein schelpje dat ze op haar nachtkastje legde. ‘Ja, dat is een mooie plaats voor de schelp’, zei ik. We keken ernaar en ze verplaatste het nog even, zodat ze vanuit bed een nog beter uitzicht op haar schelp had.
Opeens begon het schelpje te lopen. Het had pootjes. ‘Wááágh! Het leeft!’, riep ze. Het schelpje met pootjes, een krabbetje dus, begon rondjes te rennen. Valentine checkte snel haar broekzakken. Zaten er nog meer krabbetjes in? Nee, dit was het. Gelukkig.
‘Maaaaam! Wat moet ik doen? Waar moet dit krabbetje nou heen? Ik ga het in de tuin zetten!’ Na toch even internet te hebben geraadpleegd kwam ze erachter dat dit krabbetje er niet blij van zou worden om in onze tropische tuin vol salamanders, hagedissen en ons hondje Teddy te leven, zonder zout water.
‘Nou, weet je wat we doen? Papa en mama verzinnen zo wel een oplossing. Dan kun je nu lekker gaan slapen, want morgen heb je weer een drukke dag’, zei ik nog, in de hoop om haar op andere gedachten te brengen. Maar daar kwam natuurlijk niets van in. Ze móést en zóú het krabbetje redden.
‘We gaan NU naar de zee, waar hij hoort’, zei ze kordaat. Ik slaakte inwendig een zucht. Voor zo’n ieniemienie krabbetje helemaal naar zee rijden? Ik lijk wel gek! ‘Nou, weet je wat? Vraag het maar aan je vader’, wetende dat hij sowieso nee zou zeggen. Hij wist toch ook wel hoe laat het was en hoe ver het rijden was? Alvast opgelucht zakte ik in haar kussen, wetende dat dit idee snel uit haar hoofd gepraat zou zijn. Ze zou zo in bed stappen en dan zou ze zeker weten als een blok in slaap vallen na zo’n stranddag. Opgelost.
De slaapkamerdeur vloog open. ‘Jaaa, we gaan NU! Kom mam, meekomen! Het krabbetje heeft je hard nodig!’ Wááát? Dit was niet de bedoeling. Mijn man zat al in de auto. Ik hees mezelf het bed uit. Onze oudste bleef thuis – die had het beter bekeken. Maar ik moest dus mee.
In de auto realiseerde ik me: Valentine heeft gelijk. Dit krabbetje heeft ook recht op een fijn leven, met z’n krabbenvrienden in de zee. Ik vond het ook wel een mooie gedachte van mijn kind. Dat ze zich inzette voor dit diertje, hoe klein het ook is. Valentine to the rescue.
Uiteindelijk kwamen we aan, bij de zee. Ze hield het krabbetje omhoog, gaf het een soort van zoen, legde het neer in de branding en zei: ‘Daar gaat-ie!’ Dag lieve krabbemans! Tot ziens, hè!’ En daar verdween het krabbetje in de zee, na een urenlange reis in de broekzak, meehobbelend met mijn kind.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.