Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Onze oudste weigerde de speen. Onwetend als we waren, dachten wij: goh, eigenlijk wel handig, hoeven we dat ook niet af te wennen. Daar zijn we volledig van teruggekomen. Het resultaat was namelijk dat mijn borst als speen ging fungeren en hij (niet overdreven) vijftien keer per nacht wakker werd om na heel even aan de borst weer in slaap te vallen. Hij dronk niet eens echt, hij had gewoon echt zuigbehoefte. Wat heel normaal is voor een baby, natuurlijk. Als neveneffect kon mijn vriend onze baby niet troosten als ik niet thuis was. Niet uit onwil, maar uit onmacht. Met zijn nutteloze tepels. Eindstand? Alles kwam op mij neer. Uit ervaring kan ik je vertellen: dan stort je in, na een jaar praktisch niet slapen.
Dat gingen we bij zoon nummer twee dus anders doen. Een legio aan spenen hadden we klaarliggen. Als hij de ene niet zou willen, ware er nog zeven andere opties. Maar hij moest en zou een speen. Het bleek geen issue: de eerste de beste speen vond hij prima. Wat een opluchting.
Alleen krijg je dan op den duur te maken met een ander euvel: het afwennen van de speen. En ook daar had ik veel horrorverhalen over gehoord. Dus eigenlijk keek ik al vanaf zijn geboorte tegen dat moment op. Oké, fijn, dat hij die speen accepteerde (niet dat het zijn slapen goed deed, trouwens. Waar de oudste na een jaar ging doorslapen, kostte dat de jongste bijna 2,5 jaar), maar wat stond ons te wachten als we weer van dat ding af moesten?
Zijn tanden leden er duidelijk onder, want de oudste heeft een kaarsrecht gebit en de jongste de vervormde voortandjes. Dus we wilden eigenlijk wel graag van dat ding af. Maar we slapen dus pas net door, dus echt aantrekkelijk klonk dat idee niet, want wij voorzagen opnieuw horrornachten.
Het heeft zich vanzelf opgelost, geloof het of niet. Op een dag vergat onze fantastische gastouder zijn speen beneden in zijn tas bij het naar bed brengen voor zijn dutje. Of hij het zonder speentje wilde proberen? Dat wilde hij wel. En het lukte. De dag erna besloot ze het weer te proberen. Weer ging hij gewoon slapen, zonder speen. Toen besloten wij het die avond door te zetten, want nu moesten we natuurlijk doorpakken.
Sindsdien slaapt hij zonder speen. Zo gemakkelijk ging het. Geen horrornachten, geen gedoe. Hij heeft er nooit meer om gevraagd. We zijn een paar weken verder, en elke ochtend als je hem vraagt of hij lekker heeft geslapen, is zijn antwoord: “Jaaa, zonder speentje!” Dus, mocht je ook van die horrorverhalen gehoord hebben, laat dit dan de tegenhanger zijn. Zo kan het ook.
Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
