Elsemieke: ‘Ze stonden al bijna klaar met hooivorken en fakkels, bleek alle ophef voor niets’

elsemieke column Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke Tijmstra
Elsemieke Tijmstra
Leestijd: 3 minuten

Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.

Lees verder onder de advertentie

Al die ballen hooghouden is lastig zat. Dat is het al als alles gewoon verloopt zoals de bedoeling is. Laat staan als er ineens een extra bal bij gegooid wordt. Ik kan niet eens jongleren.

De bso van de oudste zoon wordt opgeheven. Wij – en zo’n zestig andere ouders – moeten op zoek naar een nieuwe bso, binnen een maand. Vlak voor de zomervakantie. In een dorp waar nu overal al tekorten en ellelange wachtrijen zijn. Dat gaat natuurlijk nooit lukken, dat moge duidelijk zijn. De timing zo vlak voor de zomervakantie is lichtelijk beroerd, de late berichtgeving hierover voelt onnodig. Ze wisten toch al veel langer dat dit speelde?

Lees verder onder de advertentie

Stress

We hebben dit al eens eerder gehad, destijds met een gastouder die stopte en een oppasoma die uitviel. Geen opvang voor je kind hebben en wel moeten werken, is mega stressvol. Je werk is niet blij, ze kunnen zelfs gaan dreigen met juridische stappen als je te veel last minute vrij neemt. Daar wordt de stress niet minder van, kan ik je vertellen. Je kind is niet bij, want jij probeert twee dingen tegelijkertijd te doen: moederen en werken. Dat gaat niet. In ieder geval niet bij mijn kinderen. En je bent zelf ook niet blij, door al het bovenstaande.

Lees verder onder de advertentie

Verontwaardiging alom

En nu dus weer de bso. De verontwaardiging onder de ouders was groot. Er werd een appgroep opgesteld. Er werd een bijeenkomst op poten gezet. De verwijten en de “ik hoorde datten” vlogen je om de oren. Want iedereen had wel iets gehoord, van welke kant dan ook. De ene helft stond ik de startblokken om een advocaat inschakelen en juridische stappen ondernemen. Ze stonden al zowat klaar met fakkels en hooivorken om verhaal te halen. De andere helft wilde het eerst liever vriendelijk proberen op te lossen.

Lees verder onder de advertentie

Leren jongleren

Wat overheerste was teleurstelling over de gang van zaken. Schijnbaar liep dit al een half jaar, waarom is daar niks over gecommuniceerd? Meerdere ouders hadden andere bso-opties voor deze laten schieten en zouden nu dus weer onderaan de wachtlijst beginnen. Dat geldt voor ons ook. Als we dit hadden geweten, hadden we dat natuurlijk niet gedaan.

Lees verder onder de advertentie

En toen, de dag erna, aan het eind van de dag… Bleek alle ophef voor niets. Vanuit de bso waren ze ‘zeer verheugd’ mede te delen dat het toch allemaal goed zou komen, omdat de directrice van de school en de gemeente blijkbaar allang iets aan het regelen waren. Het kwam goed. Tjonge jonge. Al die stress voor niets.

Pfff. Werken met jonge kinderen. Je kunt nog zo je best doen alles goed te regelen, maar als er ergens een kink in de kabel komt, wordt maar weer pijnlijk duidelijk hoe afhankelijk we zijn van externe factoren. Tijd om te leren jongleren, vrees ik.”

Meer columns van Elsemieke lezen? Je vindt ze hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail