Fotografie: Paulien van Beusekom
We waren al maanden niet uiteten geweest met Rosie. Dat was met name omdat Rosie leerde lopen. En daarom overal alleen maar wilde lopen. Een dreumes die het hele restaurant bij elkaar gilt, omdat ze uit haar kinderstoel wil om aan die nieuwste vaardigheid te werken, leek ons niet heel bevorderlijk voor de sfeer.
Inmiddels loopt Rosie werkelijk als een kievit, dus vonden we dat het wel weer eens kon. Nu heb ik het idee dat ouders wel vaker verkeerde inschattingen maken. Zeker als de woorden ‘dreumes’ en ‘ik denk dat het wel kan’ ermee gemoeid zijn. Maar goed, iets moet je als ouder op de been houden, en soms is dat een soort wanhopige vorm van optimisme.
We kwamen met ons kind aan in het Indiase restaurant. We kregen een tafeltje toegewezen tussen twee oudere stellen. Op dit moment begon ik te vermoeden dat dit misschien helemaal geen goed idee was. Soms stralen mensen uit dat ze niet zitten te wachten op een klein kind binnen een straal van 500 meter. Dat was bij deze stellen absoluut het geval.
Vanaf de eerste minuut voelde ik me opgelaten. Gelukkig had Rosie binnen een mum van tijd haar kindermenu voor haar neus staan. Ik was het personeel dankbaar voor hun inlevingsvermogen, al handelden ze waarschijnlijk zo snel omdat ze ons met een bloedvaart weer de zaak uit wilden hebben.
Rosie was namelijk nogal aanwezig. Ze nam geen hap van haar eten, liever gooide ze alles op de grond. Om de 30 seconden zat ik op mijn knieën om alles weer op te rapen. Op al onze pogingen om dit gegooi tegen te houden, reageerde ze woest. Op het afgewezen verzoek van onze borden te eten (want: te pittig), reageerde ze ook woest. Er werd gegild, gegooid, geschopt (door haar) en gestresst (door ons). Aan de tafels naast ons werd gezucht, gesteund en gemopperd.
Normaal gesproken hecht ik zeer veel waarde aan het dessert (want, laten we eerlijk zijn: je gaat toch vooral uiteten vanwege het dessert?), maar nu kon het me gestolen worden. Dit had lang genoeg geduurd. We probeerden de gecreëerde ravage te minimaliseren en dropen af richting de uitgang. Ik zag de oudere stellen aan de tafeltjes naast ons opgelucht naar elkaar kijken. Toen we buiten stonden, keken mijn vriend en ik elkaar even opgelucht aan. Uiteten? Misschien over een paar maanden weer.
Tara (30) is moeder van dochtertje Rosie (1). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap’ is nu te pre-orderen via Uitgeverijseptember.nl.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,