Van de ene op de andere dag besloot mijn dochter dat ze niet meer van een lepel wilde eten. De avond ervoor liet ze zich nog tevreden voeren, nu leek de lepel haar grootste vijand. Durfde ik het in mijn hoofd te halen om het knalgele exemplaar richting haar mond te brengen, dan zette ze het direct op een krijsen.
Altijd als er zoiets gebeurt – en dat is nogal regelmatig, baby’s zijn hele wispelturige wezens- begint mijn brein een bekende riedel af te spelen. Een serie vragen die je jezelf als moeder van een baby minstens een paar keer per week stelt. Zijn het tandjes? Is ze verkouden? Of toch de darmpjes? Is het hapje te warm? Is het hapje te koud? Zit ze in een sprongetje? Hoe lang nog tot ze in vredesnaam gewoon met me kan communiceren over wat er nu weer aan de hand is?!
Al gauw ontdekte ik dat een knijpzakje haar goedkeuring wél kon wegdragen. De knalgele lepel werd geweigerd, maar het gifgroene tuitje mocht naar binnen. In no time slurpte ze het hele zakje leeg. Ik was tevreden, het kind had weer wat binnen. Wat ik nog niet wist is dat ze de komende dagen alleen nog maar knijpzakjes zou willen.
Het ding met knijpzakjes is: het aanbod is niet heel gevarieerd. Je bereikt er geen Schijf van Vijf-taferelen mee, zal ik maar zeggen. En dus deed ik wat iedere wanhopige moeder zou doen: ik raadpleegde Het Internet. Al gauw stuitte ik op een siliconen knijpzak. Eentje die je kunt vullen met wat je maar wil. Ik vond het een tamelijk geniaal idee. Ik zou gewoon allerlei voedzame maaltijden in dat ding proppen en alles zou goedkomen. En, dacht ik nuchter als ik ben, als mijn dochter zestien is eet ze heus niet nog steeds uit een knijpzak. Die lepel zou beslist binnenkort een comeback maken.
De siliconen knijpzak werd bezorgd. Fanatiek vulde ik hem met mijn dochters favoriete maaltijd: vegetarische bonenschotel. Het is werkelijke alsof ze het riool hebben leeg geknepen boven een potje. Zo ruikt het spul ook. Maar mijn dochter vindt het smullen.
Vol goede moed stopte ik het tuitje in haar mond. Vertwijfeld keek ze me aan. Jemig, wat moet je hard knijpen in dit ding, dacht ik nog. Er kwam niks uit. Ik besloot harder te knijpen. FLATS! De dop vloog van het zakje af en de gehele inhoud – 200 gram aan vegetarische bonenschotel – spoot in mijn dochters gezicht. Het leek wel alsof er een kudde olifanten op haar gescheten had, ze zat helemaal onder. Geschrokken keek ik haar aan, wachtend tot ze zou gaan brullen, maar dat deed ze niet. Ze slaakte een diepe zucht en gaf me een blik vol teleurstelling. Als ze het kon, had ze ongetwijfeld met haar ogen gerold. Met een schuldgevoel van hier tot Tokio schraapte ik de bonenprut van haar gezicht weer terug het zakje in.
Die avond accepteerde mijn dochter het lepeltje weer. Het knalgele ding had dan misschien haar grootste vijand geleken, het kan altijd erger.
Tara (29) is moeder van dochtertje Rosie (9 maanden). Volg haar momlife via Instagram.com/tarastokdijk
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Een vakantie op de camping met het hele gezin klinkt idyllisch, maar voor Maria (31) zag dat plaatje er in de praktijk heel anders uit. Haar peuter slaapt namelijk slecht op vreemde plekken, dus besloot ze het deze vakantie anders aan te pakken.
Sophie had het nooit van zichzelf verwacht, maar na een zwangerschap en de babyfase weet ze heel zeker: dit nooit meer.
