Saskia Toonen (36) is getrouwd en moeder van A. (5) en B. (1.5). Ze schrijft en spreekt over emoties, het ego, moederschap, mentale gezondheid en rouw. Eerlijk, luchtig en altijd herkenbaar.
Naar de couveuse kijken
‘Ah, hij doet z’n oogjes open, kijk nou’. Met z’n vieren drukten ze hun neuzen tegen het plexiglas aan. Ik keek vanuit mijn bed aan de andere kant van de couveuse toe en realiseerde me plots; ik heb zijn open oogjes nog niet gezien. Mijn man zag de tranen over mijn wangen en dirigeerde onze ouders de kamer uit door de ziekenhuiskoffie warm aan te bevelen.
Lees verder onder de advertentie
De wacht houden
‘Is het niet slim als je even gaat rusten?’ vroeg ie zacht. Na de narcose had ik niet meer geslapen. Ik dwaalde tussen morfineroes en werkelijkheid in en probeerde iedere glimp van ons kindje in de couveuse op te vangen. ‘Ik kan niet slapen’, snikte ik, ‘ik moet hem in de gaten houden’. Premature baby’s kunnen de eerste dagen dippen was mijn man uitgelegd toen ik buiten bewustzijn in de OK lag. Sinds ik dat hoorde, hield ik de wacht.
Lees verder onder de advertentie
Buidelen
Een verpleegkundige kwam binnen. ‘Zou mijn vrouw kunnen buidelen?’ Mijn man voelt soms beter aan wat ik nodig heb dan ikzelf. Ze glimlachte, ‘natuurlijk’. Voor de tweede keer in zijn tien-uur-oude leven kreeg ik onze zoon op mijn borst. Veilig. Bij mij. Eindelijk samen. Ik doezelde weg.
”
”Mijn man zag de tranen over mijn wangen en dirigeerde onze ouders de kamer uit door de ziekenhuiskoffie warm aan te bevelen”
Moedergevoel
Toen ik wakker werd stonden onze ouders weer in de kamer. Nu rondom mijn bed. Ik voelde me eindelijk onderdeel van de situatie. Ze bewonderden ons zoontje, op míjn borst. Ik voelde z’n warme lijfje. Rook zijn zachte kruin. Ik zag zijn oogjes opengaan. En voelde het moedergevoel in mijn gehavende buik opstaan.
Lees verder onder de advertentie
Wereld Prematurendag
Vandaag, op 17 november, is het wereld prematurendag. Een dag waarop internationaal wordt stilgestaan bij de impact die vroeggeboorte heeft. Ook ons eerste kindje kwam, in januari 2019, te vroeg. Al hadden wij ‘geluk’ qua weken, gewicht en benodigde zorg, het had nog zoveel slechter gekund. Voor alle ouders wiens start ook zo anders was dan verwacht, die uren, dagen, weken waakten en wachtten om hun kindje mee naar huis te nemen; vandaag denk ik aan jullie.
Lees verder onder de advertentie
Wil je meer te weten komen over Saskia? Volg haar avontuur op Instagram via @saskiatoonen.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Sommige situaties staan simpelweg niet in het grote handboek der opvoeding. Zoals betrapt worden op een moment dat absoluut niet voor kinderogen bedoeld was. En dan ook nog een bloedserieuze vraag krijgen die zó onschuldig is, dat je niet weet of je door de grond wilt zakken of keihard moet lachen.