Column Saskia
Saskia Toonen (36) is getrouwd en moeder van A. (5) en B. (1.5). Ze schrijft en spreekt over emoties, het ego, moederschap, mentale gezondheid en rouw. Eerlijk, luchtig en altijd herkenbaar.
“‘Jij gaat naar je werk en hoeft nergens anders aan te denken’. Ik schrik soms zelf van mijn plotse geschreeuw tegen mijn man. ‘Wie heeft vanochtend de was aangezet, een speelafspraak gemaakt en oma geappt om te vragen of ze kan oppassen, omdat jij ineens een werkafspraak hebt?’. Mijn vinger priemt zijn kant op. De jongens kijken met grote ogen toe.
Ik weet dat het onredelijk is. Mijn man doet heus veel in het huishouden. Maar hij dóet dingen. De keuken, het vuilnis en iedere avond het speelgoed. Ík ben belast met het denkwerk. Kleding, cadeaus, contact met juffen en het kinderdagverblijf, playdates, de oppasplanning en bedelen bij opa en oma om logeerpartijen. De godganse dag loop ik rond met achtendertig open tabbladen in mijn hoofd.
Hoe ben ik hier toch weer beland? Zondagochtend, na een nacht waarin we slechts één keer een hand op onze jongste z’n rug hoefden te leggen en hij daarna tot zes uur sliep – een absoluut unicum – danste ik nog door het huis. ‘Ik voel me licht en luchtig’, riep ik naar mijn man.
De val naar beneden zie ik altijd pas achteraf. Maandag pakte de privéyogales, waar ik zo naar uitkeek om mijn bekken te verstevigen, anders uit dan gedacht. De vrouw ratelde veel theorie en stelde een geleide meditatie voor. Bij de vreemde vrouw, in de kille ruimte met alleen maar spiegels, viel ik tijdens de meditatie in slaap. Ik houd niet van in slaap vallen bij vreemde mensen. Dan voel ik me niet fijn. Niet veilig.
En terwijl ik wegzakte, richting dat niets, schoot ik met een schok wakker. Omdat ik geen lucht kreeg. Mijn keel zich samenkneep. Op mijn netvlies brandde het beeld van onze oudste.
Op dinsdag leg ik de jongens in m’n eentje in bed. Man heeft een zakelijk diner. Mijn bekken steekt, de druk achter het litteken op mijn buik is groot. Op woensdag weigert de jongste te lopen. Mijn lijf kan het dragen van twaalf kilo haast niet aan, maar ik doe het toch. Als de oudste thuiskomst van school, schreeuwen ze door elkaar om aandacht. Ik zucht. Het is ‘zo’n dag’.
Met de dreumes op mijn heup doe ik de voordeur open. Een vriendje van de oudste komt spelen. Ook dat nog. Met mijn gezicht op standje sociaal wenselijk drink ik thee met zijn moeder. Ze blijkt een hypnobirthing cursus te hebben gedaan, onze bevallingen komen ter sprake. Ik vertel over de pijn in mijn buik en bekken. ‘Misschien is het trauma’, oppert ze, terwijl ze een slok thee neemt.
Lees ook – Tara: ‘Door het hele borstvoedingstraject waren ze verbitterd geworden’
“Sinds ik moeder ben is er één ding wat me het meest heeft verbaasd: mijn woede”
Als de oudste en zijn vriendje daarna op zolder spelen, stapelt de jongste Duploblokjes op elkaar. In een spaarzaam moment van rust blader ik een Tijdgeest van Trouw door. Mijn oog valt op een stuk over rouw. Ik lees dat rouw zich soms kan manifesteren als manische ontkenning doordat het leven weer moet worden geleefd. Er voor verdriet geen tijd is. Ik denk aan de vele tabbladen in mijn hoofd.
Sinds ik moeder ben is er één ding wat me het meest heeft verbaasd: mijn woede. De blinde razernij tegen mijn man. Om niets. Om alles. C.S. Lewis schreef ooit: ‘Ik zat lang genoeg met mijn woede totdat ze me vertelde dat haar echte naam verdriet was.’ Is mijn woede een signaal van onderdrukte rouw om wat er allemaal is gebeurd?
Ik laad de jongens in de bakfiets. De hond moet eruit. Als ie klaar is met snuffelen bij een boom en ik weer weg wil fietsen, weigert mijn lijf. Ineens voel ik de vermoeidheid, de pijn, de zwaarte. Mijn tranen zijn niet meer te houden.
Als we thuiskomen vraag ik of de oudste me wil helpen een huilplekje voor mezelf te maken. Door zijn moeite met emoties voelen, heb ik geleerd de mijne meer toe te laten. Ik lig op de bank en huil. Van dat diepe huilen dat ergens ook heel fijn is. Oplucht. Ruimte maakt.
Een bevallingstrauma kondigt zich helaas niet aan met een voice-over. ‘Nu kom ik als trauma weer even om de hoek’. Het zit verstopt in dagdagelijkse dingen. En voor mij is het de kunst gebleken er ruimte aan te geven. Hoe druk het gezinsleven ook is. Het zal vast toeval zijn, maar de volgende dag worden we om zeven uur wakker na een geruisloze nacht.
Wil je meer te weten komen over Saskia? Volg haar avontuur op Instagram via @saskiatoonen.
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Toen Kimberly (5) thuiskwam met een uitnodiging voor een kinderfeestje, was ze door het dolle heen. Samantha (35) vond het vooral leuk voor haar dochter en dacht dat ze haar met een gerust hart kon laten gaan. Tot Kimberly enthousiast vertelde wat er die dag op de planning stond. Ineens wist Samantha niet meer zo […]
Jody Bernal (45) werd in de zeroes beroemd met zijn zomerhit Que si que no. Hij groeide uit tot hét popidool van Nederland en stond bovenaan de hitlijsten. Inmiddels is Jody een succesvol dj en vader van twee dochters: Olivia en Poppy June. Wij spraken hem.
Rafael van der Vaart kreeg tijdens een podcastinterview onverwacht een wel heel bekende stem te horen. Zijn ex-vrouw Sylvie Meis had een persoonlijke vraag voor hem ingestuurd over hun zoon Damián. Zijn antwoord laat zien waar zijn prioriteiten tegenwoordig liggen.
De twaalfjarige zoon van Marije (42) wilde graag zijn eigen geld verdienen met een krantenwijk. Omdat hij daar nog te jong voor was, kwam zijn salaris binnen op de rekening van zijn zus Merel (15). Dat ging maandenlang goed, dachten ze.
