Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Deze column begint misschien een tikje dramatisch, maar voor de context moet ik je toch echt even meenemen naar het sterfbed van mijn moeder. Daar zei ze namelijk, in haar laatste adem, dat haar leven zo rijk was geweest, vooral dankzij haar carrière als stewardess. Ze had de wereld meerdere keren mogen zien en was er klaar voor om haar allerlaatste vlucht te maken.
Toen mijn leven twee jaar geleden een behoorlijke koerswijziging doormaakte, doordat ik ging scheiden en mijn emoties aan de oppervlakte kwamen te liggen, kwamen mijn gedachten opnieuw de woorden van mijn stervende moeder tegen. En ineens was daar het romantische beeld van een leven met een office view op 10.000 kilometer hoogte. Geen saaie PowerPointpresentaties meer, maar nieuwe plekken en mensen ontdekken. Bovendien kon ik in de mooie hotels waar ik zou verblijven schrijven aan mijn nieuwe boek. Een win-win. Waarom had ik dit carrièrepad in godsnaam niet eerder bedacht?
En dus werd ik op mijn 47ste wat mijn moeder haar hele leven was geweest: stewardess.
En daar ging ze, de ene week in Singapore en de andere week liep ik door Calgary alsof ik daar hoorde. Aan boord ontmoette ik de meest uiteenlopende passagiers en kwam mijn inner hospitality-chick helemaal aan haar trekken. ‘Goedemorgen, welkom aan boord!’, helemaal leuk.
Maar waar ik ook was, met wie ik ook was, ik voelde een leegte. Een soort individualisme dat gewoon niet past bij wie ik ben. Het vluchtige karakter, de constant wisselende collega’s, de lange nachten alleen en de dagen thuis die alleen maar in het teken stonden van herstellen, het botste met alles wat voor mij belangrijk is: verbinding, nabijheid en een leven dat niet alleen maar doorgaat, maar ook ergens over gáát. Daar komt dat ene woordje toch om de hoek kijken dat is miste: purpose.
De wereld bereizen is een privilege, maar krijgt voor mij pas echt betekenis als ik het kan delen met mijn loved ones.
Ik had al snel door dat het voor veel collega’s een soort gouden kooi was: een vreemde mix van vrijheid en gevangenschap, geen 9-tot-5-mentaliteit, maar wel een agenda die volledig in handen ligt van de airline waar je voor werkt, waardoor zelfs mijn vrije tijd toch niet echt van mij was.
En ik voelde dat als ik er niet op tijd uit zou stappen, ik daar langzaam in meegezogen zou worden. Want natuurlijk zitten er ook leuke kanten aan het vak. Het was bovendien een once-in-a-lifetime kans die ik voor mezelf had gecreëerd en super trots op was. Maar toch heb ik de lastige beslissing genomen om te stoppen als stewardess.
Weet je wat het is, het voordeel van ouder worden betekent ook beter weten wat je wilt. Of, in mijn geval: wat ik niet wil. Alleen nu moet ik wel weer op zoek naar een nieuwe carrière. Hm. Eens even nadenken. Mijn vader was lange tijd heel gelukkig in zijn job toen hij voor Playboy werkte…
Je moet alleen spijt hebben van de dingen die je niet hebt gedaan, toch?
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
