Patricia: ‘Ondanks dat ik het winnende lot van echtscheidingen in handen heb, zuigt het me langzaam leeg’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 3 minuten

Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

Ik voel me een beetje de Linda de Mol van de scheidende ouders. Zij zei ooit: ‘Ik ben té gelukkig.’ Een zin die ik destijds in de verte wel een beetje begreep, maar ook verwarrend vond. Want hoe kun je als mens té gelukkig zijn? Je leven kan lekker lopen en je hebt heus je Disney-momenten, maar een doorlopend sprookje voelt toch een tikje overdreven. En toch zit ik nu in precies zo’n situatie, want hoe de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar gaan, lijkt eerder op een nieuwe blockbuster-romcom dan op een driedelig binge-worthy familiedrama. Heel fijn, zou je denken, en toch is het de hel.

Lees verder onder de advertentie

Nee, jij hangt op, nee, jij hangt op

Oké, oké, zo satanisch bedoel ik het niet, maar deze happy vorm van scheiden vind ik oprecht verschrikkelijk moeilijk en bovendien een energy sucker van heb ik jou daar. Alles gaat in pais en vree en ik weet zeker dat onze mediator op borrels en verjaardagen schaamteloos over ons vertelt: ‘Ik heb nu toch een stel dat uit elkaar gaat, nou, beter krijg je ze niet. Ze gunnen elkaar werkelijk alles!’

Een beetje in de zoetsappige categorie van ‘nee, jij hangt op, nee, jij hangt op, nee-hee, jij hangt op’. Je snapt het beeld.

Lees verder onder de advertentie

Ik hoor je denken: Patrice, doe niet zo melodramatisch, dit is toch het beste scenario voor de kinderen? En ja, dat klopt, die zitten er warmpjes bij, met ouders die nog samen in het ouderlijk huis zijn, die gewoon lunchen en lachen om oude anekdotes alsof er niets is gebeurd.

Een mindfuck van heb ik jou daar

Maar er ís wel iets gebeurd, en ergens daarin raak ik mezelf kwijt. Soms voelt het alsof ik vastzit in Groundhog Day, alsof elke dag zich herhaalt met dezelfde gesprekken, dezelfde zachtheid en dezelfde redelijkheid, en dat is, lieve mensen, een mindfuck van heb ik jou daar. Want ondanks dat ik blijkbaar het winnende lot van echtscheidingen in handen heb, zuigt het me langzaam leeg, omdat het gewoon té goed gaat.

Lees verder onder de advertentie

Soms denk ik dat ruzie gewoon veel makkelijker zou zijn. Ik een advocaat, hij een advocaat, hard tegen hard, onderhandelen, verliezen, winnen en door. Cd van jou, cd van mij, dat werk. Ik heb nu de hoofdrol in La La Land. Mijn scheiding gaat gewoon té goed. To be continued…

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail