Chiara, moeder van Joah (11 maanden) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
“Naast Joah zijn luiertas, pak ik ook mijn eigen hutkoffer in. Laptop? Check! Koptelefoon? Check! Portemonnee? Check! Schone string? Yes! Nope, helaas niet voor een sexy rendez-vous, maar eerder een defensieve maatregel tegen een mogelijk natte boel.
Eind 2020. Het begon allemaal vrij onschuldig. Na het (foutief) plaatsen van een spiraal ontstond er een vurige blaasontsteking. Antibiotica? Dat hielp niet. Voor ik het wist, was ik frequent bezoeker van het kleinste kamertje. Het was een ware pispauze-marathon die dag en nacht doorging. Op een gegeven moment ging ik wel 48 keer per 24 uur naar de plee, no joke. Inclusief bijbehorende bekkenpijn, een branderige urinebuis en nachtelijke toiletwandelingen. Er was echter geen enkel spoor van een ontsteking te vinden en de spiraal die eerder tegen mijn blaas aandrukte, was verwijderd.
Hallo 2021, het jaar waarin ik meer tijd doorbracht op de badkamervloer (kruipend) dan op de bank. Strakke broeken werden een knellende kwelling. Mijn liefde voor sporten leidde niet alleen tot brandende spieren, maar een oververhit bekken. Een stukje fietsen? Dat zadel was gewoon niet mijn match made in heaven. Bioscoopavondjes eindigden vaak met het missen van de climax omdat ik een vaste klant was bij het toilet. Bij feesten en festivals bracht ik meer tijd door in de wachtrijen dan op de dansvloer.
Niet jij, maar je kind onverwacht ziek? Dit zijn je rechten.
Mijn werk werd steeds meer een worsteling: ik kon gewoon geen comfortabele houding vinden achter mijn bureau. Meetings werden een soort ‘plas ophouden’-competitie, en borrels herinnerden me eraan dat alcohol en ik geen goede vrienden meer waren. Mijn nieuwe go-to cocktail bestond uit pijnstillers, spierverslappers, een warm bad en een kruik. Elke avond, zelfs hartje zomer. Maar ook thuis kon ik geen rust vinden. Een boek lezen, een serie kijken of lekker knuffelen met mijn partner… Ik kon nergens echt in opgaan, want binnen vijf minuten gaf mijn blaas aan dat het hoog tijd was om geleegd te worden.
Wat betreft seks, vooral het penetratiegedeelte, had mijn blaas een volle week nodig om te herstellen. We doken steeds minder vaak tussen de lakens. Al snel voelde ik me allesbehalve vrouwelijk en was ik totaal vervreemd van mezelf. Onzeker over wat er mis zou kunnen zijn, was ik radeloos omdat mijn lichaam me in de steek liet. De dingen waar ik normaal gesproken zoveel plezier aan beleefde en die me juist afleiding en troost zouden moeten bieden, maakten de situatie alleen maar erger. Depressie sloop binnen.
Fast forward naar 2022, waar ik na talloze artsenbezoeken, (urine- en blaas)onderzoeken, medicatie, fysiotherapie en huilbuien de witte vlag hees. De klachten waren er nog steeds, maar, thank God, een stuk minder, dus ik besloot ze naar de achtergrond te duwen. Tot ik ontdekte dat ik zwanger was. De misselijkheid leek de overhand te hebben, maar al snel bleek dat mijn blaas- en bekkenellende meelifte op de zwangerschapsjoyride.
“Borstvoeding werd een tikkende tijdbom omdat mijn blaas het vijf minuten na elke plas begaf”
Postbevalling: toiletteren was allesbehalve een feest. ‘Hoort bij de aangerichte ravage,’ dacht ik. Maar borstvoeding werd een tikkende tijdbom omdat mijn blaas het vijf minuten na elke plas begaf. Gezellig samen op de bank slapen? Onmogelijk. Ons arme kereltje werd keer op keer gewekt omdat ik naar het toilet moest rennen. En zo begon het toiletterrorisme.
Een ommetje buiten? Alleen als ik niks dronk. Een date met vriendinnen? Alleen als er een toilet in de buurt was. Een roadtrip? Tien stops bij benzinestations. Zelfs ons Ardennenavontuur om Joah’s halfjaardag te vieren, werd verstoord door pitstops langs de vluchtstrook en klauteren op de houten blokhutladder naar het toilet. Zo’n 12 keer per nacht.
Mijn man kon mijn lijdensweg niet meer aanzien. ‘Je gaat voor een tenth opinion.’ Hij had gelijk, er moest iets gebeuren.
En daar zat ik weer in de wachtkamer van de huisarts, een nieuwe dokter met een frisse kijk. Zo belandde ik, na vier maanden wachttijd, bij Andros Blaascentrum en kreeg ik in het prille 2024 de langverwachte diagnose. Blaas(dat complexe orgaan)- pijn (tergend en kwellend)- syndroom (juist ja, chronisch). Het blaaspijnsyndroom: een mysterieus fenomeen dat mijn leven al drie jaar volledig op z’n kop zette en voorgoed zal veranderen.
Tranen van opluchting en verdriet mengden, want al werd ik eindelijk serieus genomen, besefte ik dat die ellendige k*tspiraal nooit geplaatst had moeten worden.
Nu, bijna twee maanden en talloze kliniekbezoeken verder, merk ik nog geen aanzienlijk verschil. Maar het feit dat er actie (lees: blaasspoelingen, TENS-behandeling, fysiotherapie, medicatie en meer) wordt ondernomen, is voor nu even voldoende. Of eigenlijk heel veel naast het moederschap, een baan, een relatie en een sociaal leven.
Maar wie weet, pak ik binnenkort lingerie in om heel andere redenen dan voor een blaasspoeling (waarbij een waterballet onvermijdelijk is), en word ik eindelijk serieus genomen op de sexy rendez-vous wijze.”
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.