Anna (30) is getrouwd met Tim (30) en samen hebben ze drie dochters: Emma (4) en de tweeling Olivia en Charlotte (8 maanden). Met een vleugje humor en sarcasme schrijft ze over het dagelijks leven hoe je jezelf niet verliest in het moederschap.
Deze week is het zover: ik word geopereerd, en mijn amandelen gaan eruit. En eerlijk gezegd, ik zie er behoorlijk tegenop. De afgelopen tijd heb ik allerlei horrorverhalen gehoord over het herstel. Verhalen over hoe lang het duurt, hoe pijnlijk het is, en dat je bijna niets kunt eten of zeggen. Het lijkt wel een nachtmerrie.
Lees verder onder de advertentie
Doorverwijzing naar het ziekenhuis
Mijn verhaal begon vorig jaar, toen ik vier of vijf keer flink ziek werd. Elke keer verloor ik mijn stem en kreeg ik een hevige keelontsteking. Antibiotica hielp amper meer. “Je lichaam is eraan gewend,” zei de huisarts, terwijl ze me naar de deur wees. Ze konden niets voor me doen, behalve me doorverwijzen naar de KNO-arts. En hoewel ik er niet veel van verwachtte, zei hij het volgende: “We halen ze eruit. Het wordt echt niet beter.”
”Vaak schuiven we moeilijke beslissingen onder het tapijt. Maar hoe verwachten we veranderingen in ons leven als we die keuzes niet durven maken?”
Lees verder onder de advertentie
Daar sta je dan. Aan de ene kant hoop je op zo’n uitspraak, omdat het een oplossing lijkt. Maar aan de andere kant: wat een rotbesluit. Het idee dat er in mijn keel wordt geknoeid terwijl ik diep in slaap ben… tja, dat klinkt op z’n zachtst gezegd onprettig.
Voor de winter moeten ze eruit
Na het consult gaf de KNO-arts me een verwijzing met de woorden: “Bel dit nummer en maak zelf een afspraak. De wachttijd is zes weken, en voor de winter moeten ze eruit. Anders ben je weer de sjaak.” Dankjewel. Thuis legde ik de verwijzing in een la vol papieren die ‘nog aandacht nodig hadden’. Natuurlijk belde ik niet. Uitstellen leek ineens een prima idee.
Lees verder onder de advertentie
Een paar weken later werd ik gebeld door het ziekenhuis. Er was een plek vrij. “Shit,” dacht ik. Nu wordt het serieus. Dus ik verzon een smoes: “Nou, ik heb al een vakantie gepland met mijn gezin. Kan het in september?” De mevrouw van de poli klonk begripvol en zei dat ze me in september zouden terugbellen.
Ik werd gebeld door ‘anoniem’
Voordat ik het wist, was het september en verscheen er weer ‘Anoniem’ op mijn telefoon. “Mevrouw, u vroeg ons om u in september terug te bellen. We hebben nu plek. Zullen we de operatie plannen?” En ja hoor, ik kwam weer met een smoes: “Kunt u later deze maand terugbellen?” Ze waren vriendelijk, maar ik wist: dit spelletje kan ik niet eeuwig spelen.
Lees verder onder de advertentie
Maar toen de dagen kouder werden, begon mijn keel weer te kriebelen. En ja hoor, het ziekenhuis belde opnieuw. Ik was voorbereid om ze af te wimpelen. “Ik word over een paar weken pas weer gebeld,” loog ik. “Klopt,” zei ze vriendelijk, “maar laten we nu gewoon een datum prikken. Wat komt u uit?” Daaamn, ze had een plan.
Uitstelgedrag voor je gezondheid
Uiteindelijk stemde ik in: aan het einde van de maand zouden ze mijn amandelen verwijderen. Onder volledige narcose. Ja, ik kijk er nog steeds tegenop, maar het moet gebeuren. Gezondheid is belangrijk, toch? Tijd om te doen wat ik altijd predik: ‘practise what you preach’.
Maar zeg eens eerlijk: hoe vaak stel jij dingen uit? Kleine onbelangrijke zaken, maar ook de grote, essentiële dingen voor je gezondheid, je carrière, je toekomst? Vaak schuiven we moeilijke beslissingen onder het tapijt. Maar hoe verwachten we veranderingen in ons leven als we die keuzes niet durven maken? Hebben we allemaal een poli-secretaresse nodig die ons dwingt een beslissing te nemen, of kunnen we dat zelf ook?
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Marlijn Weerdenburg heeft een periode achter de rug waarin veel op haar afkwam. De presentatrice kreeg te maken met persoonlijke veranderingen, zorgen binnen haar gezin en een groot verlies.