Bron: Getty Images
Iedere vrouw kent ze: de momenten waarop je hart en hoofd lijnrecht tegenover elkaar staan. De momenten waarop er geen zwart-witantwoord bestaat, maar je jezelf blijft afvragen: wat is nu het juiste om te doen? Mila heeft dit bij de babyshower van haar beste vriendin.
Mila: “Een paar dagen geleden verloor ik mijn kindje na tien weken zwangerschap. Het was mijn eerste. Zo pril nog, maar o zo gewenst. De roze wolk was nog amper opgestegen, of hij werd ruw uiteen getrokken. Mijn wereld stond stil, terwijl die van anderen gewoon doorging.
Zoals die van mijn beste vriendin. Haar zwangerschap verloopt voorspoedig, gelukkig maar. Ik gun haar alles. Haar blijdschap, haar buik en natuurlijk straks haar baby. Maar het doet op dit moment ook even pijn. Alles aan haar zwangerschap confronteert me met wat ik net verloren heb. En over een week staat haar babyshower gepland.
Ik wil niets liever dan er voor haar zijn op zo’n bijzondere dag. Ze was er ook voor mij, toen ik lag te huilen in bed. Maar de gedachte aan spelletjes met rompertjes, taart met roze schoentjes erop en het vasthouden van haar babyspullen… het verstikt me.
Mijn buik is nog wat ronder dan voor de zwangerschap, mijn hormonen gieren nog rond en bij elke kinderwagen die ik zie, schieten mijn ogen vol. Hoe moet ik dan vrolijk meedoen aan zo’n middag? Hoe moet ik lachen terwijl ik vanbinnen breek?
Het liefst ga ik niet. Maar dan voel ik me schuldig, want zij heeft dit moment verdiend. En als haar beste vriendin hoor ik daar gewoon te zijn. Toch? Ik denk dat ze het zou begrijpen als ik het eerlijk uitleg. Ze kent me door en door. Maar stel dat dit een kras achterlaat op onze vriendschap? Dat ze zich toch afgewezen voelt op haar grote dag? Of dat ik later spijt krijg dat ik er niet bij was?
De uitnodiging ligt op mijn keukentafel en ik kijk er elke dag naar. En ik weet het écht niet. Wat kies ik: mijn hart, of mijn vriendschap? Wat zouden jullie doen?”
Alexa ging wel naar de babyshower van haar vriendin, maar die verliep niet zonder slag of stoot: ‘Ze smeet het babyshower-cadeau zo door de kamer heen’. Je leest het hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
