Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Mirjam (30) geeft les aan groep 2.
Dinsdagochtend. Mijn leerling Nora (5) is weer te laat gebracht. Zoals altijd. Ze is sinds het begin van het schooljaar misschien vijf keer op tijd geweest. Terwijl ze vlak bij school woont. Meestal komt ze achterop bij haar broertje Bram (8), die in groep vier zit, op de fiets. Hij komt ook altijd te laat. Tot irritatie van zijn juf Aafke.
Aafke en ik hebben Nora’s moeder Liesbeth, een kleine vrouw die altijd wat schichtig kijkt, er al vaak op aangesproken – zij is de pineut want de vader van de kinderen, Gerard, vertoont zich nooit op school. Liesbeth reageert dan nauwelijks, zegt mompelend dat ze er op zal letten. Maar in de praktijk verandert er niets. Ook al heeft de directrice al twee keer een brief gestuurd.
Nu ik Nora voor de zoveelste keer verlegen de klas in zie scharrelen, word ik weer boos. ’s Middags na school loods ik Liesbeth, die de kinderen haalt, rechtstreeks mijn klas in voor een preek. “Liesbeth, het kan zo echt niet langer”, zeg ik met ingehouden woede. “Mijn les wordt elke dag verstoord doordat Nora pas halverwege binnenkomt. Ik heb er genoeg van.”
Tot mijn verbazing loopt de timide Liesbeth rood aan. Dan begint ze te snauwen. “Weet je wel hoe het is als je man alcoholist is, als je er alleen voor staat, als je leeft van een uitkering?” Ze schreeuwt het uit: “Jij met je fijne keurige leven, met je mooie baan!” Ze is zo overstuur dat ze probeert me een klap te geven. Ik ontwijk hem behendig, ik ben veel groter. Opeens begint ze te huilen. Heel zachtjes. “O sorry, sorry, wat heb ik nu gezegd. Ik schaam me zo.” Ik weet even niet wat ik moet doen. In een opwelling sla ik een arm om haar heen en zeg: “Laten we praten over wat je dwarszit.”
Dan vertelt Liesbeth iets wat wij als school nog niet wisten: dat ze een bipolaire stoornis heeft. En dat Gerard, die in de ziektewet zit, de hele dag apathisch op de bank zit met blikjes bier. Daar wordt ze zo wanhopig van dat het haar niet lukt het huishouden goed te doen. Zij en Gerard kunnen al moeilijk grenzen stellen aan zichzelf, laat staan aan de kinderen. Die luisteren niet naar hen. Het is elke dag een worsteling ze op tijd naar school te krijgen.
Ik luister stil. Als ze uitgepraat is, zeg ik: “Wat ben jij dapper.” Ze kijkt me verbaasd aan. “Dapper?” “Ja”, zeg ik. “Je hebt het hartstikke moeilijk, en toch doe je je best.” In overleg met Liesbeth bel ik de volgende dag naar de Nederlandse Vereniging van Maatschappelijk Werkers. Het gezin belandt op een wachtlijst. Toch komen Nora en Bram de volgende weken op tijd op school. Liesbeth brengt ze zelf. Ik besef dat ze me een belangrijke les heeft geleerd. Soms moet ik een arm om iemand heen slaan en luisteren. Ik, met mijn fijne leven en mijn mooie baan. Ik ben in één klap – letterlijk – wijzer geworden.
Ook juf Iza had een opmerkelijke dag toen een leerling en mes uit zijn zak trok. Je leest het hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
