Beeld: Shutterstock
Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Juf Aty (51) heeft het gedrag van leerlinge Carine verkeerd geïnterpreteerd.
Vrijdagochtend. De klas werkt rustig aan een opstel over huisdieren. Behalve Carine. Die gooit propjes in de nek van buurman Benjamin. Benjamin wordt boos. Ik ook. Wat heb ik soms genoeg van deze aandachttrekster. Ze is het middelpunt van elk relletje en geeft dan anderen de schuld. Ze zou een stapje extra moeten doen, want ze heeft dyslexie, maar ze is afgeleid door elke mug. Daardoor presteert ze weinig, terwijl ze slim is; net als haar drie oudere broers, die stuk voor stuk uitblinken op school.
“Carine, wil je stoppen met klieren”, zeg ik. Ze kijkt me brutaal aan. “Ik deed niks, juf, Benjamin begon.” Ik heb vannacht slecht geslapen. En Carine gedraagt zich alsof niets haar raakt. Daarom zeg ik vinnig: “Carine, ik raad je aan te gaan werken, want een opstel is niet je sterkste kant.” Dit is op de man spelen, niet op de bal. Ik zet me schrap voor een bot antwoord. In plaats daarvan gebeurt er iets verbazends: Carine begint te huilen.
Iedereen schrikt. Carine huilt nooit. Ik zeg: “Jongens, Carine is even verdrietig, dat hebben we allemaal weleens. Wij gaan even theedrinken terwijl jullie doorwerken.” In de koffiekamer vraag ik Carine waarom ze huilt. Ze antwoordt: “Ik voel me zo dom, juf. Mijn broers zijn allemaal zo slim.” Nu voel ik me dom. Dit is de ontbrekende schakel, daarom doet ze zo stoer, vanuit een minderwaardigheidsgevoel. Ik had het natuurlijk kunnen weten, maar ik heb me laten misleiden door het muurtje dat ze om zich heen heeft gebouwd. Ik sla mijn arm om haar heen en zeg: “Hoe kom je daarbij? Ik heb gezien hoe goed jij bent als je je niet laat afleiden.” We spreken af dat ik haar ga helpen zich beter te concentreren. En dat zij haar best gaat doen.
Lees ook – De Juf: ‘Ik wil Dylan niet meer in mijn klas hebben’ >
In de klas dansen de muizen op tafel. Drie jongens doen tikkertje. Maartje heeft zich vastgedraaid in het gordijnkoord. Over afleiding gesproken. Iedereen kijkt enthousiast naar Carine, normaal de leader of the gang. Maar Carine zegt: “Ik ga mijn opstel schrijven.” Er valt een stilte. Ze gaat naar haar tafel en begint. Van de weeromstuit gaat de rest ook maar zitten.
’s Avonds lees ik in Carines opstel hoe ze haar hond Keesje heeft leren ‘aporteuren’. Met behulp van opengesneden tennisballen met snoepjes erin. En ‘gedult’. Omdat Keesje ‘heel dom’ is. Het schaamrood stijgt me naar de kaken. Dat laatste denkt ze ook over zichzelf. En dat heb ik laten gebeuren. Maar wat een doorzettertje is ze als ze echt iets wil. Dankzij haar kan Keesje apporteren. En zij kan een goed opstel schrijven, waar maar elf fouten in staan. Vannacht ga ik heerlijk bijslapen, en morgen ga ik haar prijzen als een olympisch kampioene. Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan. Meer verhalen van De juf? Lees hier de eerdere afleveringen.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!