Beeld: Canva
Een moeder vertelt over het hilarische moment in het moederschap waarop ze even he-le-maal de mist in ging.
Misha (34), getrouwd met Tristan (35), moeder van Megan (15), Chloé (11) en Taylor (8).
“Tweemaal hebben we brand gehad in onze woning. De eerste keer konden we op tijd wegkomen, voordat het hele huis afbrandde. Vier jaar later gebeurde het weer, maar was er gelukkig niemand thuis. Sindsdien zijn we zo huiverig voor brandgevaar dat we de voordeur niet op slot draaien. Mocht het ooit weer misgaan, dan kunnen we naar buiten rennen zonder naar een sleutel te moeten grijpen. Daardoor kon het gebeuren dat onze destijds driejarige Taylor om half zeven ’s morgens buiten aan de wandel ging.
Ze was altijd vroeg wakker, dan ging ze naar beneden tv kijken. Maar het was zomervakantie en al lekker warm. Zonder benul van tijd belde ze bij onze buren aan om te vragen of ze met hun dochter mocht spelen. Ondanks het idioot vroege tijdstip sloeg de buurvrouw geen alarm, alhoewel Taylor ook nog in pyjama liep. Waarschijnlijk dacht ze dat wij al in de tuin zaten.
Tekst gaat verder onder de video
Later bleek dat meer buren haar op straat hadden zien ronddartelen met haar poppenwagentje. Ze vonden dat wel vreemd, maar zagen er ook geen gevaar in. We wonen in een rustig dorp met weinig verkeer.
Pas toen Taylor om kwart over zeven wéér bij onze buurvrouw voor de deur stond, belde ze mij ongerust om te vragen of dit wel klopte. Wij lagen op dat moment nog in bed, onwetend van het avontuur van onze jongste. Gelukkig is er niks ernstigs gebeurd. We hebben daarna wel een klein alarmpje op de voordeur gezet dat ons zou waarschuwen voor het geval onze kleine dreumes weer eens op pad zou gaan.”
Fonske maakte iets soortgelijks mee: ‘Ze had mijn kind in z’n uppie gevonden bij de olifanten’. Je leest het hier.
Beluister hieronder de podcast van Kek Mama
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.