Beeld: Canva
Je kind misdraagt zich en wordt daardoor nooit meer uitgenodigd op kinderfeestjes en voor speelafspraakjes. Josephine snapt die ouders, maar ze ziet ook wat het met haar zoon doet.
Josephine, gescheiden, moeder van een dochter (8) en een zoon (6): “Ik ben er de hele dag door mee bezig. Dat klinkt dramatisch, maar het is echt zo. Ik zit er continu mee in m’n hoofd. Iedere keer als mijn scherm oplicht met de naam van een moeder van school, schiet mijn hartslag omhoog.
“Sorry, maar vandaag komt het eigenlijk niet uit.” “We houden het deze keer klein.” “Misschien een andere keer.” Klinkt niet onredelijk, zou je denken, maar ik hoor wat ze niet zeggen. Mijn zoon mag niet meer komen spelen.
Niet bij het ene vriendje. Niet bij het andere. En inmiddels ook niet meer bij dat jongetje waar hij vroeger iedere woensdagmiddag zat. En het ergste is misschien nog wel dat ik het snap. Want mijn zoon gedraagt zich niet altijd zoals het hoort.
Hij luistert slecht. Hij wordt snel boos. Hij wil bepalen wat er gespeeld wordt. Hij schreeuwt, hij slaat, hij bijt. Soms loopt hij zomaar weg. Regelmatig doet hij iets waarvan je denkt: waarom in hemelsnaam?
En geloof me: ik weet het. Ik ben zijn moeder. Ik zie het allemaal. Dat maakt het misschien nog wel pijnlijker. Want mensen denken vaak dat ouders van drukke of lastige kinderen het niet zien. Dat we het goedpraten. Dat we alles maar accepteren. Maar ik lig er wakker van.
Ik pieker na iedere speelafspraak. Analyseer elk incident. Vraag mezelf af waar het misgaat. Of ik strenger moet zijn. Liever moet zijn. Consequenter moet zijn. Meer geduld moet hebben. Minder geduld misschien.
Ik lees artikelen erover. Luister podcasts. Voer gesprekken. Maak schema’s. Beloon goed gedrag. Stel grenzen. En toch gaat het keer op keer weer mis. Ondertussen zie ik mijn zoon verlangen naar vriendjes. Hij blijft vragen of hij bij die of die mag spelen. Van mij wel. Maar ik durf het haast niet meer te vragen. Want wat zeg je als je eigenlijk al weet dat het antwoord nee gaat zijn? Wat zeg je als je kind buitengesloten wordt, maar je ergens ook begrijpt waarom andere ouders hun grenzen trekken?
Dat is misschien wel het moeilijkste van alles. Ik ben niet boos op die ouders, want ik snap ze. Als een kind mijn huis op stelten zou zetten, zou ik waarschijnlijk ook twee keer nadenken. Maar dat maakt het verdriet niet minder. Want achter dat gedrag zit gewoon mijn kind en ik hou van mijn zoon. Zij zien niet zijn andere kant. Dat lieve, grappige, gevoelige jongetje dat uren kan knuffelen. Dat verdriet heeft als iemand hem afwijst. Dat zelf ook niet begrijpt waarom dingen zo vaak mislopen.
Soms voelt het alsof iedereen alleen zijn moeilijkste momenten ziet, en ik ben bang dat hij dat zelf ook gaat geloven. Dat hij straks denkt dat hij het lastige kind is. Het kind dat niemand erbij wil hebben. Ik merk het al soms, aan hoe hij praat. Hij merkt het ook. Dat hij nooit meer ergens uitgenodigd wordt.
We staan op de wachtlijst bij een pedagoog, een soort gezinstherapie is het. Zij gaat ons leren hoe we hem kunnen helpen, als het goed is. Om hem beter te begrijpen en beter te begeleiden. Ik hoop zo dat ons dat gaat helpen. Maar het kwaad is al geschied, en daar breekt mijn moederhart van in duizend stukjes.”
Wanneer een speelafspraakje eindigt in een drama met klamme handjes, tranen met tuiten en een boze moeder, is er echt iets enorm misgegaan. En laat dat nou net het geval zijn geweest bij Diane. Je leest het hier.
Drie weken geleden werd Christina Curry voor het eerst moeder van dochter Cleo. Nu deelt ze een update over hoe het met haar gaat én hoe haar lichaam er inmiddels uitziet.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Kinderen spelen het liefst waar ze zich vrij voelen, maar als ouder bepaal je natuurlijk ook waar die vrijheid eindigt. Alleen had Saar nooit verwacht dat een paar vieze voeten genoeg zouden zijn om een speelvriendschap ineens ingewikkeld te maken.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
Soms hebben mensen tijdens je zwangerschap wel héél snel een oordeel klaar. Dat ervoer ook de hoogzwangere Soof (37) op een zonnig terras.
Elaine (39) dacht dat ze eindelijk de perfecte man had gevonden: hij was grappig, attent en had precies de juiste dosis zelfvertrouwen. Toch was er één moment tijdens de date waarop de aantrekkingskracht compleet verdween.
