Beeld: Canva
Toen ze de vakantie naar Gran Canaria boekten, zag KIimberly het al helemaal voor zich: zon, zwembad, uitslapen (nou ja, voor zover dat met kinderen kan) en opgeladen weer naar huis. Dat liep nét even anders.
Kimberly, samen met Jeroen, moeder van een dochter (5) en zoon (3): “We waren op vakantie naar Gran Canaria, lekker tien dagen met het gezin erop uit. Dat werd voor mij bijna een maand. Twee dagen voordat we terug zouden vliegen, zag ik een paar rode vlekjes op de buik van mijn zoon. Eerst dacht ik nog aan muggenbulten of een allergische reactie. Tot de vlekjes zich razendsnel verspreidden en hij zich steeds ellendiger begon te voelen. Waterpokken. Daar stonden we dan. Wat nu?
We kregen het slechte nieuws: mijn zoon mocht niet vliegen zolang de blaasjes nog niet volledig waren ingedroogd. Dat was niet alleen voor zijn eigen gezondheid, maar ook om besmetting van andere passagiers te voorkomen. Ik dacht nog heel naïef: dat zal wel een paar dagen zijn. Niet dus. Het werden uiteindelijk twee extra weken.
Alsof het allemaal nog niet ingewikkeld genoeg was, moest mijn man wél terug naar Nederland. Zijn vakantiedagen waren op en hij kon simpelweg niet langer wegblijven van zijn werk. Eigenlijk gold dat voor mij ook, maar ik ben freelancer, dus ik kon wat gemakkelijker op afstand werken of werk verplaatsen. Overmacht.
Dus zwaaide ik hem uit op het vliegveld. Hij naar huis, met onze dochter, die ook weer gewoon naar school moest. Ik bleef achter met een ziek kind op Gran Canaria. Iedereen die we het hoorden zeggen, reageerde hetzelfde: ‘Nou, nou, wat erg… nóg twee weken op vakantie!’ Ik snap het hoor. Vanaf de buitenkant klinkt het alsof je de jackpot hebt gewonnen. Maar geloof me: het voelde totaal niet als vakantie.
Ten eerste waren er geen kamers meer beschikbaar voor twee weken, en omdat ik niet wist hoe lang we zouden blijven, zijn we maar liefst vijf keer van hotel moeten wisselen. Mijn zoon voelde zich beroerd. Koorts, jeuk en sliep slecht. Zwemmen mocht niet, uitgebreid op pad zat er ook niet in en onze dagen bestonden vooral uit filmpjes kijken, zemelenbadjes, ijsjes halen, temperatuur opnemen en hopen dat er weer een blaasje waren ingedroogd.
Ondertussen probeerde ik van alles te regelen. Nieuwe vliegtickets. Extra hotelnachten. Contact met de verzekering. Opdrachtgevers informeren. De opvang laten weten dat we later terug zouden zijn. En natuurlijk iedereen thuis geruststellen. Want hoewel we in de zon zaten, voelde het allesbehalve ontspannen. Om nog maar niet te spreken over het godsvermogen wat dit ons gekost heeft.
Wat ik misschien nog wel het zwaarst vond, was dat ik ineens alleen was. Normaal wissel je elkaar even af. De een haalt eten, de ander blijft bij je kind. Even douchen zonder haast. Of gewoon vijf minuten niets. Nu deed ik alles alleen. Pas toen besefte ik hoeveel je normaal onbewust samen opvangt.
Elke ochtend inspecteerde ik de waterpokken alsof ik ineens dermatoloog was geworden. Zijn ze al droog? Deze misschien? Of toch nog niet? Pas toen echt alle blaasjes waren ingedroogd, kregen we groen licht om een nieuwe vlucht te boeken. Ik heb nog nooit zo blij gekeken naar korstjes.
Na twee weken opgesloten op Gran Canaria,m zo voelde het althans, stapten we eindelijk het vliegtuig in. Ik had nooit gedacht dat ik zó blij zou zijn om regenwolken boven Nederland te zien. Natuurlijk kan ik er inmiddels om lachen. En ja, Gran Canaria blijft een fantastische vakantiebestemming.
Maar als iemand nu zegt: “Wat heerlijk, twee weken langer vakantie!”, rol ik altijd even met mijn ogen. Want geloof me: een vakantie waarin je kind ziek is, jij alles alleen moet regelen en je niet weet wanneer je naar huis kunt, voelt helemaal niet als vakantie.”
Iedereen lijkt op vakantie gaan geweldig te vinden, maar Mayra hoort daar niet bij. Zij vindt het vooral heel veel gedoe. Ze blijft misschien zelfs liever thuis. Je leest het hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Danique Ploeger geniet volop van haar nieuwe leven als moeder. De oud-deelnemer van B&B vol liefde verwelkomde samen met Daniël hun dochter Novie en kijkt met een goed gevoel terug op de bevalling.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Met een baby ben je vaak vroeg uit de veren en ook Douwe Bob moet er aan geloven. Op Instagram plaatst de zanger een selfie met zijn zoontje, waarin hij vertelt dat zijn zoon voor het eerst de nacht op zijn eigen kamer heeft doorgebracht. Hij was alleen wel heel vroeg wakker.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
