Eigen beeld
Na het stuklopen van haar relatie besloot Lianne met haar driejarige dochter Keetje in een camper door Europa te trekken. Inmiddels zijn ze een halfjaar onderweg en hebben ze de meest bijzondere plekken gezien. Maar het leven als alleenreizende moeder is niet altijd zo idyllisch als het op Instagram lijkt. ‘Ik denk dat het eerste wat ik wil als ik klaar ben met reizen, vakantie is.’
Een halfjaar geleden stapte Lianne met haar dochter Keetje in een camper, zonder precies te weten wanneer ze weer naar Nederland zouden terugkeren. Inmiddels hebben ze een groot deel van Europa doorkruist, van Slovenië en Kroatië tot Albanië, Montenegro en Tsjechië. Ze zagen indrukwekkende berglandschappen, ontmoetten bijzondere mensen en beleefden avonturen die Lianne voor geen goud had willen missen.
Toch is de reis niet alleen maar vrijheid en genieten. ‘Mensen vragen weleens of ik ’s avonds lekker buiten zit als Keetje slaapt. Zitten? Haha, nee. Dan is er vaak eerst een waslijst aan dingen die moeten gebeuren, waar ik overdag geen tijd voor heb.’
Het idee om voor langere tijd te gaan reizen, ontstond na een ingrijpende periode. ‘In augustus vorig jaar ging mijn relatie met Daniël, de vader van Keetje, uit. Ik had al langer het gevoel dat samenwonen misschien niet meer werkte en uiteindelijk besloten we samen om uit elkaar te gaan.’
Daarmee ontstond ook een praktisch probleem. Het gezamenlijke huis in Rotterdam moest worden verkocht verkocht en Lianne kon nog niet terecht in haar eigen woning in Amsterdam, die ze tijdelijk verhuurt. Bovendien was ze gestopt met een deel van haar werk en wilde ze onderzoeken hoe ze haar toekomst verder zou invullen.
‘Ik zat eigenlijk een beetje tussen twee levens in. Toen dacht ik: ik houd ontzettend van reizen, waarom zou ik deze periode niet gebruiken om iets bijzonders te doen?’ Het idee om met Keetje een lange reis te maken, was niet helemaal nieuw. ‘‘Tijdens mijn relatie hebben we het er ook wel over gehad om nog een keer voor langere tijd weg te gaan voordat ze naar de basisschool zou gaan. Alleen hadden we toen een heel andere reis voor ogen.’
Lianne kocht een camper en besloot samen met haar dochter op avontuur te gaan, zonder einddatum. ‘Bedoeld als overbrugging tussen Rotterdam en Amsterdam. Inmiddels zijn we al een halfjaar verder.’
Tekst gaat verder onder de video.
De reis bracht moeder en dochter op plekken die Lianne niet snel zal vergeten. Vooral de Balkanlanden maakten indruk. ‘Montenegro was qua natuur één groot zinnenprikkelend feest. Ik heb daar de allermooiste bergpas gereden. Als ik er nu beelden van terugzie, denk ik nog steeds: wauw, wat was dat mooi. Ook Albanië stal mijn hart. Uiteindelijk.’
Dat laatste land moest even op haar groeien. ‘Onze eerste stop was Tirana en daar dacht ik: ik snap de hype niet zo. Het was druk, chaotisch en mensen reden als gekken. Maar zodra we de natuur in gingen, kwamen we op zulke prachtige plekken. En de mensen waren ontzettend vriendelijk en behulpzaam. Dat merkte ik eigenlijk in alle Balkanlanden. In Albanië waarschuwde iemand me voor een wegafsluiting, vroeg waar ik heen moest en reed vervolgens twintig minuten voor me uit om me de weg te wijzen. Daarna reed hij zelf weer terug. Helemaal belangeloos dus. Een ander maakte mijn losgeraakte achterdeur met lasapparatuur en andere ingewikkelde apparaten. Kosteloos.’
Dat en de gesprekken met locals maken de reis voor Lianne extra bijzonder. Maar waar zij het liefst spectaculaire landschappen ontdekt, heeft Keetje soms heel andere prioriteiten. ‘Ik kan een hele dag vol leuke dingen plannen, maar als ik haar ’s avonds vraag wat ze het allerleukst vond, zegt ze iets als: dat jongetje in de speeltuin dat zo grappig op het klimrek deed. Van álle dingen die we hebben gedaan of gezien, vindt ze dat dan het leukst.’
Vooral in het begin moest Lianne wennen aan het verschil tussen haar eigen verwachtingen en de werkelijkheid van reizen met een peuter. ‘Ik stond op prachtige plekken en zag andere mensen terugkomen van avontuurlijke hikes. Of stelletjes die samen van het uitzicht genoten. Dan dacht ik: zo zou ik deze plek ook kunnen beleven. En ondertussen zat ik voor de zoveelste keer in een speeltuin.’
Dat zorgde soms voor frustratie. ‘Ik kon geen speeltuin meer zién. Dan dacht ik: we zitten aan prachtige meren of in een berggebied met van alles te doen en ik zit hier weer mee te bouwen aan een zandkasteel.’ Inmiddels kijkt ze daar anders tegenaan. ‘Keetje heeft natuurlijk niet gevraagd om deze reis. Voor haar is een speeltuin soms gewoon het hoogtepunt van de dag. Daar moet ik ook rekening mee houden.’
Gelukkig kunnen ze steeds meer samen ondernemen. Ze fietsen veel, gingen toen het warmer was regelmatig suppen en ontdekken zo de omgeving. ‘Keetje zit dan voorop de sup en houdt de touwtjes vast. Dan is er ontspanning en zijn we allebei in ons element.’
Hoewel Lianne volop geniet van de vrijheid, vindt ze het alleenstaande moederschap onderweg zoals verwacht ook behoorlijk intensief. ‘Thuis ging Keetje drieënhalve dag per week naar de opvang. Nu zijn we continu samen. Dat is heel mooi, maar ook confronterend.’
Lianne heeft ADHD en ondervindt daar, zonder de vaste systemen, routines en uitlaatkleppen van thuis, op reis meer nadelen van dan vooraf gedacht. ‘Ik krijg energie van veel doen en ontdekken, continu afwisseling. Maar in de combinatie met 24/7 de zorg voor mijn kind, raak ik veel eerder overprikkeld. Meestal bouw ik dan rust in door wat langer ergens te blijven staan, maar dan dient ook snel de verveling en onrust zich weer aan. Die balans vinden tussen structuur en afwisseling/avontuur is voor mij altijd lastig geweest. Maar nu op reis wordt dit nog eens extra uitvergroot, lijkt het. Ook mijn lontje is veel korter, omdat ik nu niet zo veel tijd heb om op te laden. Keetje krijgt daardoor veel sneller een snauw.
Deze reis heeft haar anders naar haar moederschap laten kijken. ‘Ik heb me eigenlijk nooit heel onzeker gevoeld als moeder. Maar nu zie ik ook kanten van mezelf die ik helemaal niet leuk vind en die ik thuis veel minder tegenkwam. Heel confronterend, maar ook heel leerzaam. Daardoor weet ik nu ook voor het leven na de reis beter wat mijn valkuilen zijn en hoe ik dingen anders kan aanpakken. En Keetje en ik leren elkaar op een heel andere manier kennen. We kunnen steeds beter afspraken maken. Als ik eerst wat leuks doe met haar en daarna rustig uitleg dat ik even een halfuur wil sporten, kan zij steeds beter iets voor haarzelf doen.’
Hoewel Lianne zich onderweg vrijwel altijd veilig heeft gevoeld, was er één gebeurtenis die veel indruk maakte. In Albanië kreeg Keetje een ongeluk in het zwembad en moest ze naar het ziekenhuis om gehecht te worden. ‘Dat vond ik echt een van de heftigste momenten. Niet eens omdat we naar het ziekenhuis moesten, het was duidelijk dat het gehecht moest worden, maar vooral door de manier waarop het daar ging. Het hechten ging er ontzettend spartaans aan toe en de verdovingsprikken gingen niet goed. Ik zat er echt trillend naast en moest haar hoofdje vasthouden.’
Ondanks dat ze als vrouw alleen met haar kind op pad is, heeft Lianne zich tijdens de reis nauwelijks onveilig gevoeld. ‘Vooraf hoorde ik weleens verhalen over mensen die in hun camper waren overvallen. Daardoor was ik in het begin best voorzichtig. Maar eenmaal onderweg merkte ik juist hoe ontzettend behulpzaam mensen zijn. Vooral in de Balkanlanden voelde ik me heel welkom. Mensen begrijpen overal dat je goed voor je kind wilt zorgen. Als ze zien dat je alleen bent met een jong kind, zijn ze vaak extra bereid om te helpen. Dat vind ik heel bijzonder. Het moederschap is zoiets universeels, dat het culturele verschillen kan overbruggen, zelfs als je elkaars taal niet spreekt.’
Hoewel Lianne en Daniël niet meer samen zijn, speelt hij ook op reis nog altijd een belangrijke rol in het leven van Keetje. ‘Hij komt gemiddeld ongeveer één keer per maand langs. Soms maar een paar dagen, maar in Albanië is hij bijvoorbeeld twee weken geweest. En ze facetimen bijna elke dag.’
Zijn bezoekjes geven Lianne ook de mogelijkheid om even iets voor zichzelf te doen. ‘Toen hij in Albanië was, heb ik met vriendinnen afgesproken en ben ik een weekend naar Berlijn geweest. Dat was heerlijk. Even niet de hele tijd moeder zijn. Het is ook weleens een tijdje minder, maar meest van tijd hebben we gelukkig goed contact. Ik ben heel blij dat hij ons de kans geeft dit te doen, terwijl hij hierdoor ook zijn dochter lange tijd mist.’
Hoewel Lianne inmiddels haar draai heeft gevonden in het reizende bestaan, is ze ook bezig met de fase erna. ‘Ik weet nog niet precies wanneer ik mijn huis in Amsterdam weer in kan.’ Daarnaast is het werk dat ze op afstand deed grotendeels stil komen te liggen. ‘Financieel is de situatie een stuk uitdagender geworden. Ik heb een spaarpotje waar ik zuinig van leef, maar ik moet echt opletten.’
Ondanks alle uitdagingen heeft Lianne absoluut geen spijt van haar beslissing. ‘In het begin heb ik echt wel momenten gehad waarop ik dacht: als dit het is, dan hoeft het van mij niet, dan ga ik weer naar huis. Vooral toen Keetje nog moeilijk in slaap kwam en ik ’s avonds nergens meer aan toekwam.’
Inmiddels slaapt haar dochter meestal rond zeven uur en heeft Lianne dan wat wat tijd voor zichzelf in de avond. ‘Dat heeft echt een wereld van verschil gemaakt.’ Ook Keetje voelt zich steeds meer thuis in hun bijzondere leven. ‘Als we ergens zijn geweest, zegt ze soms: ik wil weer terug naar ons campertje. Dat vind ik zo fijn. Voor haar is dat echt haar veilige plek geworden.’
Voor Lianne zelf is de reis minstens zo leerzaam. ‘Je neemt jezelf overal mee naartoe. Dat besef ik nu sterker dan ooit. Moeilijke momenten verdwijnen niet omdat ik op een prachtige plek sta. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Het hoeft niet één groot glitterparadijs te zijn. Thuis is het leven toch ook niet altijd fantastisch?’
En dus reizen moeder en dochter voorlopig verder. ‘Via Spanje door naar Marokko is nu het plan. Buiten Europa was eigenlijk niet het plan, maar ik heb van andere camperaars zulke positieve ervaringen gehoord. En in Marokko is nog veel nieuws te ontdekken, toch nog even echt avontuur ook. Plus het heerlijke weer, de betaalbaarheid van alles, het kindvriendelijke karakter, en de gastvrijheid van de bevolking: ik zie dit wel zitten.’
‘Ik begrijp trouwens ook heel goed dat mensen er níét aan moeten denken om zo’n lange camperreis met alleen hun kind te maken. Maar als je avontuurlijk bent aangelegd en ervan droomt om voor langere tijd te reizen, zou ik zeggen: doe het gewoon. Er komt uiteindelijk bijna altijd wel een oplossing voor de dingen waar je tegenaan loopt.’
Al heeft Lianne voor zichzelf inmiddels wel één ding besloten: ‘Als ik straks klaar ben met reizen en weer geïnstalleerd in mijn huis in Amsterdam, denk ik dat het eerste wat ik wil een vakantie is. Gewoon even helemaal niets hoeven. Het liefst in mijn eentje.’
Je kunt de avonturen van Lianne en Keetje volgen op Instagram, of natuurlijk in haar columns.
Traktaties op school worden steeds creatiever. Van vrolijk versierde fruitspiesjes tot complete kunstwerkjes in een bepaald thema: sommige ouders halen werkelijk alles uit de kast. Ook voor de juf wordt vaak iets extra’s geregeld, maar de traktatie die juf Renata (38) kreeg, was wel héél bijzonder.
Video
Als Merel (36) een berichtje krijgt van de juf van haar dochter Sara (6), denkt ze dat het om een gewoon oudergesprek gaat. Maar eenmaal op school krijgt ze zulke ongemakkelijke vragen dat ze zich steeds meer zorgen begint te maken. Wat heeft haar dochter in vredesnaam verteld?
Soms komt een dierbare herinnering op het meest onverwachte moment weer tot leven. Dat ontdekte ook Roxeanne Hazes tijdens een vakantie met haar gezin in Florida. Een bezoek aan een plek vol jeugdherinneringen bracht heel wat emoties met zich mee.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rhodé, die nogal aso een medeweggebruiker inhaalt. Die de ochtend erna de nieuwe juf van haar zoon blijkt.
Kinderen die alleen in hun onderbroek en hemd gymmen; daar vinden jullie massaal wat van.
