Rachel Siwaletti (37), beter bekend als De Huismuts, is moeder van Pip (10) en Rosie (7) en geeft al jaren een kijkje in haar gezinsleven. Na een intense periode waarin zij en haar man Willem hun idyllische familiehuis moesten verkopen, ontdekte Rachel een andere vorm van vrijheid.
Lees verder onder de advertentie
Rachel: “Toen we hoorden dat we ons droomhuis moesten verkopen om een faillissement te voorkomen, stond alles even stil. Ik heb nachten wakker gelegen van de paniek. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd getrokken. Na een paar dagen merkte ik dat ik de situatie kon omarmen. Dit huis bleek niet ons eindstation, maar een tussenstop.
Lees verder onder de advertentie
Huurhuis zonder cv
We vonden een tijdelijke huurwoning, voor een jaar. Dat jaar is nu voorbij. In plaats van vastigheid te zoeken, maken we andere plannen. Het leven heeft ons tot nu toe elke keer opgevangen. We zijn flexibeler geworden dan ooit. In ons huurhuis hadden we bijvoorbeeld geen cv en verwarmden we alles met elektrische kacheltjes, ook midden in de winter. Vanwege loden leidingen konden we het kraanwater niet eens drinken. Op papier verre van ideaal, maar je past je aan en neemt genoegen met minder.
Toen we bijna alles verloren wat we hadden opgebouwd, voelde ik heel sterk: uiteindelijk is liefde wat overblijft en als je dat hebt, heb je genoeg. Mijn man en ik zijn daardoor echt een team geworden. In zo’n situatie kun je uit elkaar groeien vanwege de stress of juist naar elkaar toe bewegen. Bij ons gebeurde dat laatste. Misschien ben ik daar nog wel het meest dankbaar voor.
Wonen op de Albert Cuyp
Als ik terugdenk aan vroeger – aan ons kleine appartement op de Albert Cuyp in Amsterdam, waar de markt is – besef ik dat dat misschien wel de gelukkigste periode van mijn leven was. We woonden op veertig vierkante meter met een pasgeboren baby, hadden weinig geld en weinig ruimte, maar het voelde zó rijk. Ik weet nog dat ik toen al dacht: als ik ooit alles verlies, dan is dat oké, want ik weet hoe gelukkig ik kan zijn met minder. Na al die jaren in de Albert Cuypstraat gingen we groter wonen. Van appartement naar koophuis en uiteindelijk naar ons familiehuis. Dat voelde als het einddoel: hier blijven we, hier worden de kinderen groot. Maar achteraf gezien paste dat helemaal niet bij ons. Sterker nog, dat grote huis gaf mij minder vrijheid. Ik was constant bezig met onderhoud en verantwoordelijkheden, waardoor ik minder genoot. Dat was echt een eyeopener.
Lees verder onder de advertentie
Terug naar Amsterdam
Hoewel we inmiddels meerdere keren zijn verhuisd, heb ik geleerd dat ‘thuis’ voor mij niet in een plek zit. Het zit in kleine dingen. In de muziek die ’s ochtends aanstaat, in de ritueeltjes met de meiden, in de eierdopjes die ik zelf heb gemaakt en ieder weekend weer op tafel zet. Wij zíjn ons thuis en dat kunnen we overal zijn.
Lees verder onder de advertentie
De toekomst? Die ligt nog helemaal open, maar één ding merken we wel: we verlangen weer terug naar de stad, naar Amsterdam. Iets wat ik zelf ook nooit had verwacht. Bijna al onze vrienden wonen daar en ik mis de spontaniteit. Even op de fiets springen voor een koffietje of na schooltijd nog samenkomen. Nu moet alles gepland worden. En juist dat spontane, dat is voor mij nu de definitie van vrijheid. Waar ik vroeger dacht dat vrijheid zat in rust, ruimte en een grote tuin, weet ik nu: vrijheid zit voor mij in verbinding. In mensen om me heen. In de mogelijkheid om te gaan en staan waar ik wil. Dat is misschien wel de grootste les van alles wat we hebben meegemaakt.”
Ook Vita Boers verruilde de stad voor een droomhuis midden in het groen. Spijt? Dat heeft Boers zeker niet. Integendeel. Hier lees je het hele interview met Vita.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama Born to be free.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Sabine (45) is moeder van een zoon (15) en een dochter (13). Ze probeert een betrokken moeder te zijn, maar toch zijn haar kinderen goed in het achterhouden van dingen, kwam ze achter. ‘Opeens hoorde ik een meisjesstem.’.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week het verhaal van Yma (31). Na haar kraamweek kreeg ze een opmerkelijk betaalverzoek van haar buurvrouw.