Maandenlang kon Kek Mama’s Malu zich voorbereiden op haar allereerste vakantie met haar eenjarige zoon. Maar nu het bijna zover is, begint ze ‘m toch te knijpen.
‘Joh, doen we effe’, dacht ik toen vriend en ik het een paar weken geleden hadden over het boeken van een zomervakantie. Ik bedoel, hoe moeilijk kon het zijn? Met een kind erbij heb je misschien een koffer extra om mee te zeulen en kun je dat rustige afzakkertje ’s avonds vergeten, maar met genoeg vertier in het vliegtuig en een kinderbadje bij de accommodatie is je dreumes dagenlang zoet. En kunnen wij ook lekker ontspannen.
Natuurlijk moet je er niet al te zwaar aan tillen, maar zo simpel als ik erover dacht, lag het duidelijk niet.
Lees ook
Vliegen met een baby: dit moet je weten >
Want waarom zie je nét als je op het punt staat te boeken in minuscule letters ‘adults only’ op de hotelpagina staan? Wordt nergens duidelijk aangegeven of er kinderstoelen in het restaurant beschikbaar zijn? Kun je bij een pakketreis niet zélf kiezen wat je vluchttijden zijn? En weet je niet of je transfer naar het hotel wel een kinderzitje heeft? Mag onze inklapbare buggy trouwens mee het vliegtuig in? Macks drinken? Melkpoeder? Wat nu als hij het in het vliegtuig op een krijsen zet? En hoe zit het met de koffers die we extra bijboeken: hoeveel kilo nemen we mee? En welke spullen mogen we absoluut niet vergeten? Zóveel vragen. En dan is de reis nog niet eens begonnen…
Begrijp me niet verkeerd, ik kan niet wachten om met mijn gezin richting de zon te vliegen. Heerlijk genieten van het weer, niets doen en elkaar. Maar man, wat komen er veel extra’s bij kijken…
Gelukkig is vriend de relaxtheid zelve en weet hij als geen ander te relativeren wanneer ik voor de zoveelste keer in paniek schiet. Want néé, we gaan niet naar een of ander onbewoond eiland met nul komma nul voorzieningen: we gaan naar Ibiza, op slechts drie uur vliegen van Nederland. En daar verkopen ze óók gewoon luiers. En fruithapjes. En pleisters. En alles wat je hier ook hebt – zou je die extra koffer bijna niet nodig hebben…
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.