Vroeger was het de normaalste zaak van de wereld om als kind volwassenen (en soms zelfs je ouders) aan te spreken met u. Hoe gaat dat tegenwoordig? De meningen lopen behoorlijk uiteen, blijkt uit onze stelling.
Lees verder onder de advertentie
Een greep uit de reacties.
Kind moet volwassenen aanspreken met u: ja of nee?
Willeke: “Nee hoeft niet, voor mij zit in het woordje u niet per se respect. Dat toon je op vele andere manieren. Dat mijn zoon andere mensen helpt, opstaat voor ouderen in de bus, beleefd is en een warm hart heeft dat vind ik veel belangrijker.”
Linda: “Ik vind het belangrijker dat ze zich in gezelschap gedragen en mensen behandelen zoals ze zelf behandeld willen worden. Respect komt niet neer op dat ene woordje “U”. Ik zelf doe dat bij vreemden en bij mijn opa wel. En misschien neemt m’n zoontje dat over en misschien niet. Maar dat vind ik ondergeschikt aan goed gedrag.”
Pippi: “Absoluut. Mijn kids zijn inmiddels groter, maar heb ze geleerd dat onbekenden altijd met u moeten worden aangesproken tot ze zelf aangeven dat dat niet hoeft. Mijn ex vriend tutoyeerde altijd iedereen, dat vond ik niet prettig.”
Rianne: “Nou eigenlijk zou ik dat wel willen, maar in de praktijk vind ik het aanleren van het verschil tussen wie wel (juf, dokter, ouderen) en wie niet, te lastig.”
Danique: “Nee hoor, ik vind dat niet nodig. En respect tonen en hebben zit het niet in het iemand aanspreken met ‘u’ maar in veel meer dan dat.”
Jessie: “Jazeker, ze is 3 maar probeer haar ’t nu al aan te leren. Ook naar opa&oma. Nu zijn ze 65 maar als m’n dochter een puber is zijn ze 75, dan vind ik dat ge-je en ge-jou geen gehoor meer. Ik moest dit vroeger ook gewoon en ben er echt niet slechter op geworden. Getuigd van respect naar ouderen en dat is tegenwoordig al ver te zoeken…”
Desiree: “100%. Ik heb ze geleerd je spreekt iedereen met U aan en zegt die persoon nee joh zeg maar je of jij dan was het prima maar niet uit zichzelf.”
Daniëlle: “Uhm nee, ik persoonlijk vind dat niet meer van deze tijd. Als ze het uit zichzelf doen, ja. Maar ik ga het ze niet opleggen. Respect is iets wat mijns inziens van 2 kanten moet komen. En moet gemeend zijn.”
Ana Nur: “Ja! Mij niet, maar oudere mensen sowieso. En alsjeblieft en dank je wel zeggen, vind ik ook wel zo netjes. Niet normaal hoe onbeschoft kinderen zijn tegenwoordig.”
Laura: “Nee. Je en jij. Fatsoen en respect voor mensen zit hem niet in de aanspreekvorm.”
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.