Wil je eigenlijk gezonder leven maar vind je de eerste stap lastig?​ ​​​​Je bent niet de enige. Marleen besloot met dit dilemma aan de slag te gaan.

 

Marleen Baaij (43) blijft doodmoe als ze na haar vakantie weer aan het werk gaat. De signalen die haar lichaam haar stuurt, negeert ze compleet. Dan wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Ze neemt belangrijke stappen om haar leven weer op orde te krijgen én om zelf voor haar zoontje te kunnen zorgen.

“Ik was vorig jaar nog maar net terug van vakantie toen ik alweer snakte naar een paar vrije dagen. Ik was doodmoe, prikkelbaar en emotioneel – en dat terwijl ik mijn baan hartstikke leuk vond. Lichamelijke signalen negeerde ik. Toen mijn schouder vastzat, ging ik na een paar dagen alweer aan het werk. Dat hield ik twee weken vol: toen meldde ik me opnieuw ziek met vermoeidheidsklachten. Enorm frustrerend, vond ik. Ik wilde dolgraag re-integreren en ging steeds vol goede moed aan het werk, maar het lukte me niet, ik bleef te moe. Mijn lijf floot me simpelweg terug. Ook voor mijn zoon had ik bijna geen energie. Hij hoefde maar een speeltje op de grond te gooien of ik werd woedend. Op een gegeven moment viel ik thuis zelfs een paar keer op de grond. Dan kon ik minutenlang niet bewegen, zo slap waren mijn spieren. Twee keer was het zo erg dat ik naar het ziekenhuis moest.


Hartritmestoornissen

Na onderzoek bleek ik hartritmestoornissen te hebben. Die kwaal had ik blijkbaar altijd al, maar werd getriggerd door stress, vertelde de cardioloog. Ik moest huilen toen ik dat hoorde. Het klinkt gek, maar ik had liever gehad dat mijn klachten alleen maar lichamelijk waren. Dan kon ik namelijk medicijnen slikken en was het klaar. Nu werden mijn klachten veroorzaakt door mijn psychische gesteldheid. Tegelijkertijd wist ik toen dat er iets moest gebeuren en dat ik daar zelf een groot aandeel in had. Ik lag verdorie verzwakt in bed, terwijl mijn moeder voor mijn zoon zorgde. Dat wilde ik zélf doen. Mijn kind was voor mij de trigger om écht iets aan mijn klachten te doen. Of me dat ging lukken wist ik niet – ik kon niet eens fatsoenlijk de trap oplopen – maar ik had er alles voor over.

Mijn herstel gaat met vallen en opstaan

 

De eerste stap

Hulp zoeken was mijn eerste stap, dus ik schakelde een psycholoog in – later kwam daar nog een loopbaancoach bij. Ook ging ik wandelen. Heel rustig: eerst in huis, daarna een stukje in de buurt met een vriendin. Ik ging zelfs naar yoga. Lag ik daar, jankend op de mat omdat ik geen kracht had. Toch bleef ik gaan. Na iedere les voelde ik me namelijk wat beter: dan was mijn hoofd leeg en kreeg ik er zelfs wat energie voor terug. Bovendien hield ik mijn doel voor ogen, namelijk het kunnen zorgen voor mijn zoon. Ik genoot ook weer van de tijd die ik met hem doorbracht en dacht dan geen seconde aan mijn werk.

Inmiddels gaat het goed met me. Ik ben rustiger, vrolijker en socialer geworden. Ik ga weer mee naar vrienden en blijf dan de hele avond in plaats van een uurtje. Binnenkort ben ik klaar met mijn coachingstraject. En ik werk weer voor vijftig procent. Ik bouw het bewust langzaam op: ik wil voorkomen dat ik te hard van stapel loop, dan is het resultaat ook duurzamer.

 

Vallen en opstaan

Natuurlijk gaat mijn herstel met vallen en opstaan. Bij alles moet ik beslissen of het goed voor me is, of het nou om mijn werk of zoiets als de boodschappen gaat. Best lastig, want ik ben van nature een energiek persoon. Maar voor mijn gezondheid is dit het beste: anders krijg ik teveel prikkels en merk ik het meteen aan mijn hart. Dat had ik laatst, toen ik in de supermarkt stond en lichtelijk in paniek raakte van alles wat er om me heen gebeurde. Gelukkig kreeg ik mijn ademhaling weer onder controle door tien minuten lang naar de flessen olijfolie te staren. Dat helpt niet altijd: soms kies ik ervoor om weer terug naar de auto te lopen en kom ik thuis met lege handen. Dat is dan maar zo. Ik merk overigens wel dat de momenten dat ik mezelf herpak, steeds makkelijker gaan.

 

Belangrijke les

Dankzij therapie heb ik wel één belangrijke les geleerd: ik moet niks en mag best om hulp vragen. Heb ik een oppas nodig? Dan bel ik mijn moeder of een vriendin. Zie ik ertegenop om boodschappen te doen? Dan vraag ik mijn vriend of hij uit zijn werk naar de supermarkt rijdt. Het idee dat ik om hulp kán vragen, is al genoeg. Bovendien staat mijn werk niet meer op de eerste plek: ik geniet vooral van de tijd met mijn gezin. Voor mij is dat nu het allerbelangrijkste.”

 

'Mens, wat ben je mooi als je probeert' 

Een goede balans in je leven zorgt ervoor dat je lekkerder in je vel zit. Wil je ook meer doen om je goed te voelen? Met het online gezondheidsprogramma Menzis SamenGezond zijn de eerste stappen hiertoe leuker en makkelijker. Houd je fitscore bij in de app, vind allerlei inspiratie op de site en help jezelf of je omgeving om gezonder te leven met een online coach, tips en meer.

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >