Marijn Frank (33) van Keuringsdienst van Waarde kan hele dagen een beetje aanklooien en van haar dochter genieten. “Maar soms vind ik opstaan al ingewikkeld.”

Marijn Frank is zo iemand van wie je een goed humeur krijgt. Als je haar in Keuringsdienst van waarde monter een nietsvermoedende fabriekswoordvoerder telefonisch hoort doorzagen over mensenhaar in supermarktbrood of wormen in dadels. Als ze in haar film Vleesverlangen wegdroomt bij een charmante chef-kok die een ribstuk met zout inwrijft. En ook tegenover haar zittend in een fijn café. Omdat ze open en eigen is, omdat ze sprankelt. Zelfs als het gaat over somberheid, over langs elkaar heen leven, over het lastige én het mooie van veel willen.

More content below the advertising

Leven

Opvallend: haar vriend en haar beste vriendin noemen Marijn zorgeloos, iemand die geen beren op de weg ziet. Toch komt er geregeld zo’n somber, pessimistisch gevoel over haar heen. Met golven gaat het. “Zelfs vriendinnen kunnen zich dat moeilijk voorstellen. Ik kan een ochtend hebben zitten huilen en dat niemand het ’s avonds merkt. Dat is geen toneelspelen, ik kan me goed opladen voor sociale dingen. Ik weet niet eens wat het is. Algeheel pessimisme.” Is even stil. Mijmert. Kijkt monter, dat wel. Ook als ze zegt: “Eigenlijk zijn alle facetten van het leven niet makkelijk. Daarom verbaast het me dat niet meer mensen in gestichten zitten. Dat iedereen dat maar doet, leven. Bijvoorbeeld. De verantwoordelijkheid voor een kind, dat vind ik heel serieus. En best zwaar. Mijn moeder, die vroedvrouw is, zegt altijd – heel ranzig: ‘Als je een kind krijgt, krijg je er een tros aambeien en schuldgevoel bij cadeau.’ Het is waar. Ik denk ook: is Sally niet te veel bij de oppas? Doe ik het wel goed? En werk, dat moet altijd maar goed en interessant zijn. Ik ben daar een beetje onzeker over. Soms vind ik opstaan al ingewikkeld. En de interactie met je partner. De basis is echt goed, maar ik vraag me weleens af of we niet onwijs langs elkaar heen leven in de drukte.”

Op hetzelfde spoor

Marijn waakt ervoor dat ze te veel uit elkaar lopen, dat hun levens te veel op een eigen spoor gaan zitten. “Als het minder goed gaat tussen ons, trek ik aan de bel. Een etentje regelen, onverwacht samen naar de sauna, vakantie boeken. Als we snauweriger worden is dat. Dat je alleen nog maar roept wie waar wanneer moet zijn. Of: ‘Ga naar de kapper, je ziet er niet uit.’ Dat je alles op een weegschaal gaat leggen qua tijdverdeling. Dat haat ik echt. Als we dan wat afspreken, al is het een paar uur samen weg, zitten we snel op hetzelfde level en gunnen we elkaar weer alles. En zelfs tijdens een ruzie kan ik voelen, wow, wat is hij sexy. Dat helpt ook.” Grijns. Ze vertelt over de lieve vader die Victor is. Dat hij met Sally naar het zwembad gaat. Wild met haar stoeit, wat Marijn niet doet. Over de reis van zes weken door Amerika met z’n drieën. “Dat je bijna tegelijk met je kind gaat slapen en opstaan om half zeven niet meer als vroeg voelt.” Sally is bijna vier, gaat binnenkort naar school. Marijn en Victor zijn 33 en 35, wat zijn de plannen, meer kinderen? “Ik zou dat nog wel willen, denk dat het leuk is voor Sal. Victor is er twijfelachtiger over, is meer op zijn vrijheid gesteld. Hoe ouder Sally wordt, hoe makkelijker het gaat. Er komt steeds meer ruimte. Als er een baby komt, weet je dat dat voor twee jaar weg is. Maar als het ons gegeven is, hoop ik dat er nog wel een tweede kind komt.”

Het hele interview met Marijn Frank staat in Kek Mama 04-2016. 

Lees hier alle BN'er interviews.

kinderen-nummer-een-breekt-op

Het moederschap gaat niet alleen maar over rozen, weet ook blogger Rochaun Meadows-Fernandez. Op haar blog schrijft ze daarom graag van zich af. 'Het moederschap is loodzwaar.'

'Geen hulp'

Ze vertelt hoe een doorsnee dag met een baby en peuter van 3 eruit ziet. 'Vandaag gooide mijn zoon mijn gloednieuwe pot met vitaminen in het bad nadat we uren ruzie hadden gemaakt over potjestraining - en hij mij voor van alles uitmaakte. Mijn jongste slaapt veel, maar áls ze wakker is schreeuwt ze de boel bij elkaar. En dan moet ik maar raden wat er aan de hand is om haar stil te krijgen.' Hulp van haar man heeft Rochaun niet: hij werkt, gaat vroeg de deur uit en komt pas laat thuis. 'En precies als hij binnenkomt, zijn de kinderen kalm.'

More content below the advertising

 

Lees ook
VIDEO: meisje (6) legt vader uit dat het moederschap ontzettend zwaar is >

 

'Net zo belangrijk'

Soms zijn er dagen dat de blogger het liefst zou weglopen, want het gevoel dat haar kinderen altijd op één staan, breekt haar op. 'Ik geef al mijn energie aan anderen en er is niemand die mijn glas bijvult. Mijn eigen behoeften zijn net zo belangrijk. Voor de een is dat een manicure, voor de ander een avondstudie of een lange avondwandeling in het park.' Wat het ook is; moeders moeten een iets vinden om zichzelf te helpen herinneren dat zij er ook toe doen, vindt Rochaun. 

 

'Er moet een manier zijn'

Daarom heeft ze besloten ook zichzelf af en toe op de eerste plek te zetten. 'Want er moet een manier zijn om de juiste balans te creëren. En ik ben niet van plan om die pas over achttien jaar te vinden...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
amper bevallen weer zwanger
Beeld: Shutterstock

Een verrassing of een bewuste poging om snel uit de luiers te zijn; deze vrouwen werden na hun bevalling binnen een half jaar weer zwanger.

‘Zwanger zijn met een baby thuis is heel andere koek’

Anna (31), single moeder van Joy (3) en Sterre (2): “Ik wilde eigenlijk al moeder worden toen ik tweeëntwintig was. Ik kwam de vader van mijn kinderen alleen pas tegen op mijn zesentwintigste. We waren ruim een jaar samen toen ik, heel bewust, zwanger raakte van Joy. Mijn zwangerschap, de bevalling, de kraamtijd; ze gingen van een leien dakje. Ik was geboren voor het moederschap, vond ik, dus kozen we al na drie maanden heel bewust voor een tweede kindje. Het leek me ideaal: hoe sneller je je kinderen krijgt, hoe sneller je ook door de pittigste, jongste jaren heen bent, dacht ik. Het was meteen raak. Meiden van zwangerschapsyoga wisten niet wat ze hoorden: was ik überhaupt al ongesteld dan? Maar dat werkte bij mij allemaal meteen de maand na de bevalling al.

More content below the advertising

Joy en Sterre schelen iets meer dan een jaar. Ik heb nooit spijt gehad van die beslissing, al herstelde ik na de bevalling van Sterre stukken langzamer dan na Joy. Ik heb nog steeds het gevoel dat mijn rug en bekkenbodem moeten aansterken. En zwanger zijn met een baby in huis, is echt heel andere koek dan wanneer je nog alleen bent met je partner. Ik was geslóópt. Toen Sterre vier maanden was, had mijn vriend een ander. Ik ben dus blij dat we zo snel voor een tweede zijn gegaan; nu heeft Joy tenminste een zusje van dezelfde vader.”
 

‘Borstvoeding geven is geen anticonceptie’

Jacobien (36), getrouwd met Jacques en moeder van Annerieke (4) en Samuël (3): “Natuurlijk wist ik wel dat borstvoeding geven geen voorbehoedsmiddel is. Dat je nooit weet wanneer je eerste eisprong na de bevalling is en dus vruchtbaar bent voordat je het door hebt. Maar ik was nog maar vijf maanden geleden bevallen, ik voedde zeker tien keer per dag, zo’n vaart zou het heus niet lopen, dacht ik. Bovendien: Jacques en ik vreeën amper. Maar één keer is genoeg om zwanger te raken.

Het had drie jaar geduurd voordat ik zwanger raakte van Annerieke. Ik ovuleerde heel onregelmatig en werd vaak maandenlang niet ongesteld. Dus toen ik zeven maanden na mijn bevalling nog niet ongesteld was, dacht ik daar niks van; hartstikke normaal, beaamde de huisarts. Maar mijn lichaam voelde anders en Annerieke leek mijn melk niet meer lekker te vinden. Misschien gewoon een sprongetje, dacht ik, en dat gekke gevoel hoorde vast bij het ontzwangeren. Tot ik, zonder er echt bij na te denken, op een middag toch maar over een overgebleven zwangerschapstest uit het badkamerkastje plaste. Ik bleek hartstikke zwanger.

De schok duurde precies een minuut en toen schreeuwde ik het uit van blijdschap. Jacques kwam meteen naar huis. Spontaan zwanger, zonder jarenlang maandelijkse teleurstellingen dat het weer niet was gelukt. We waren zo gelukkig!

Het is pittig, een leeftijdsverschil van slechts veertien maanden tussen mijn kinderen. Ze zaten tegelijk in de luiers, ik had een duo-wandelwagen nodig, er was er altijd wel eentje bezig met tanden krijgen, leren lopen, alles in de mond stoppen. Maar als ik kijk hoe leuk ze samen spelen, omdat ze qua ontwikkeling ook dicht op elkaar zitten, kan ik me geen groter geluk bedenken.”
 

Lees ook
Moeder over haar tweede kind: 'Jij bent geen 'toevoeging', maar het deel dat ontbrak' >
 

‘We hadden niet verwacht dat het zó snel zou lukken’

Monique (30), woont samen met Gerard, is moeder van Puck (10 maanden) en 6 maanden zwanger van haar tweede kind: “Vier maanden was Puck, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield. Ik wist dat het kon gebeuren, ik gebruikte geen anticonceptie. ‘Als het komt, dan komt het’, zeiden Gerard en ik tegen elkaar. We zaten nu toch in het babygebeuren, dan konden we er net zo goed vol in duiken. Maar geen van ons had verwacht dat het zó snel zou gebeuren. Ik merkte het doordat kolven niet meer lukte, en Puck ook steeds minder voldaan leek na een voeding. Gelukkig was ze net begonnen aan haar eerste hapjes.

Wat ik jammer vind, is dat Puck nog te jong is om iets te begrijpen van mijn zwangerschap, en het feit dat ze een zus wordt. En krijgt, trouwens: het is weer een meisje. Maar ik verheug me nu al op twee giechelende meiden in huis, die door hun dertien maanden leeftijdsverschil hopelijk de beste vriendinnen worden. Al realiseer ik me dat ze waarschijnlijk dus óók tegelijkertijd gaan puberen.”
 

‘We kregen nog kraamvisite toen ik alweer zwanger bleek’

Simla (28), getrouwd met Rakish en moeder van Liam (1) en Rodney (bijna 1): “Mijn zus vroeg zich vooral af hoe ik zo snel na mijn bevalling alweer aan seks kon denken, toen ik drieënhalve maand na mijn bevalling vertelde dat ik vermoedde dat ik weer zwanger was. Ik dacht alleen maar: hoe gaan we al die luiers betalen? Rodney was niet helemaal de planning. Natuurlijk had de verloskundige wel verteld dat je gewoon weer zwanger kunt raken na je bevalling. Maar ik dacht gewoon niet dat het zou gebeuren.

We kregen nog kraamvisite voor Liam, toen ik de potten van Moeders voor Moeders alweer in het toilet had staan. Echt blij was ik niet; hoe moest ik dit in hemelsnaam voor elkaar boksen, twee baby’s? Maar toen ik de twintigwekenecho zag, was ik verkocht. Rakish was meteen al blij, voor hem waren mijn snelle zwangerschappen een toonbeeld van zijn mannelijkheid. En alsof het zo moest zijn: Rodney is een droombaby, heel anders dan Liam, die tot hij één was veel huilde. Stiekem denken Rakish en ik over een derde. Over een jaar. Drie baby’s in twee jaar is me net iets teveel van het goede.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >