Marijn Frank (33) van Keuringsdienst van Waarde kan hele dagen een beetje aanklooien en van haar dochter genieten. “Maar soms vind ik opstaan al ingewikkeld.”

Marijn Frank is zo iemand van wie je een goed humeur krijgt. Als je haar in Keuringsdienst van waarde monter een nietsvermoedende fabriekswoordvoerder telefonisch hoort doorzagen over mensenhaar in supermarktbrood of wormen in dadels. Als ze in haar film Vleesverlangen wegdroomt bij een charmante chef-kok die een ribstuk met zout inwrijft. En ook tegenover haar zittend in een fijn café. Omdat ze open en eigen is, omdat ze sprankelt. Zelfs als het gaat over somberheid, over langs elkaar heen leven, over het lastige én het mooie van veel willen.

Leven

Opvallend: haar vriend en haar beste vriendin noemen Marijn zorgeloos, iemand die geen beren op de weg ziet. Toch komt er geregeld zo’n somber, pessimistisch gevoel over haar heen. Met golven gaat het. “Zelfs vriendinnen kunnen zich dat moeilijk voorstellen. Ik kan een ochtend hebben zitten huilen en dat niemand het ’s avonds merkt. Dat is geen toneelspelen, ik kan me goed opladen voor sociale dingen. Ik weet niet eens wat het is. Algeheel pessimisme.” Is even stil. Mijmert. Kijkt monter, dat wel. Ook als ze zegt: “Eigenlijk zijn alle facetten van het leven niet makkelijk. Daarom verbaast het me dat niet meer mensen in gestichten zitten. Dat iedereen dat maar doet, leven. Bijvoorbeeld. De verantwoordelijkheid voor een kind, dat vind ik heel serieus. En best zwaar. Mijn moeder, die vroedvrouw is, zegt altijd – heel ranzig: ‘Als je een kind krijgt, krijg je er een tros aambeien en schuldgevoel bij cadeau.’ Het is waar. Ik denk ook: is Sally niet te veel bij de oppas? Doe ik het wel goed? En werk, dat moet altijd maar goed en interessant zijn. Ik ben daar een beetje onzeker over. Soms vind ik opstaan al ingewikkeld. En de interactie met je partner. De basis is echt goed, maar ik vraag me weleens af of we niet onwijs langs elkaar heen leven in de drukte.”

Op hetzelfde spoor

Marijn waakt ervoor dat ze te veel uit elkaar lopen, dat hun levens te veel op een eigen spoor gaan zitten. “Als het minder goed gaat tussen ons, trek ik aan de bel. Een etentje regelen, onverwacht samen naar de sauna, vakantie boeken. Als we snauweriger worden is dat. Dat je alleen nog maar roept wie waar wanneer moet zijn. Of: ‘Ga naar de kapper, je ziet er niet uit.’ Dat je alles op een weegschaal gaat leggen qua tijdverdeling. Dat haat ik echt. Als we dan wat afspreken, al is het een paar uur samen weg, zitten we snel op hetzelfde level en gunnen we elkaar weer alles. En zelfs tijdens een ruzie kan ik voelen, wow, wat is hij sexy. Dat helpt ook.” Grijns. Ze vertelt over de lieve vader die Victor is. Dat hij met Sally naar het zwembad gaat. Wild met haar stoeit, wat Marijn niet doet. Over de reis van zes weken door Amerika met z’n drieën. “Dat je bijna tegelijk met je kind gaat slapen en opstaan om half zeven niet meer als vroeg voelt.” Sally is bijna vier, gaat binnenkort naar school. Marijn en Victor zijn 33 en 35, wat zijn de plannen, meer kinderen? “Ik zou dat nog wel willen, denk dat het leuk is voor Sal. Victor is er twijfelachtiger over, is meer op zijn vrijheid gesteld. Hoe ouder Sally wordt, hoe makkelijker het gaat. Er komt steeds meer ruimte. Als er een baby komt, weet je dat dat voor twee jaar weg is. Maar als het ons gegeven is, hoop ik dat er nog wel een tweede kind komt.”

Het hele interview met Marijn Frank staat in Kek Mama 04-2016. 

Lees hier alle BN'er interviews.

ode-aan-peuterleidsters

Met een foto van een vieze sok brengt blogger Karen Johnson een ode aan de peuterleidster van haar zoon. Want eerlijk is eerlijk: die heeft het soms zwaar te verduren.

'Dit is een shoutout naar alle peuterleidsters', begint Karen haar Facebookpost. 'Ik kan me niet voorstellen waarmee jullie soms geconfronteerd worden.'

 

Vieze sok

Zo ook de juf van haar zoon vandaag: die kreeg ineens een vieze sok in haar handen geduwd nadat de kinderen werd gevraagd iets met de letter 'S' mee naar school te nemen. Karen: 'Je accepteerde de sok met alle liefde. En geloof me, ik probeerde mijn kind te dwingen om de sloth-knuffel van zijn zus mee te nemen, of een Skylander of een voetbal (soccer), maar de vieze sok won, omdat ik als moeder al zoveel gevechten heb.'

 

Lees ook
Juf heeft kritiek op inhoud lunchpakket: moeders reageren furieus >

 

'Bedankt'

Karen bedankt de peuterleidster dat ze de sok aannam en dat ze haar zoon neemt zoals-ie is. 'Bedankt dat je van hem houdt en hem wilt onderwijzen. Bedankt dat je hem een compliment hebt gegeven over de sok. Ik weet niet hoe je het doet, maar ik ben dol op je.' Honderden moeders reageren vol lof op het stuk en delen hun eigen ervaringen. 'Bedankt voor hun geduld!'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mommy make-over
Beeld: Getty

Dunja (36) werkt als communicatiemedewerker bij de gemeente, is getrouwd met Guideon en moeder van Isa (6) en Felipe (4). Zij vertelt over haar mommy make-over.

“Een jaar geleden werd ik op straat door een kennis enthousiast op de schouder getikt: ‘Nou jáá Dunja, wat leuk, een derde op komst?’ Het was de klassieke misser, en voor die kennis niet minder pijnlijk dan voor mezelf. Je zou kunnen zeggen dat die opmerking me achtduizend euro heeft gekost. Want dat was het moment dat ik besloot voor een mommy make-over te gaan.

Als je me vóór mijn eerste bevalling had verteld dat ik ooit in de stoel van een plastisch chirurg zou plaatsnemen, had ik je keihard uitgelachen. Als je je beter wilt voelen kun je beter iets aan je zelfbeeld doen dan te sleutelen aan je buitenkant, riep ik tegen iedere vriendin die er over durfde te beginnen. Vrouwen die botox nemen zien er niet zo zeer jonger uit, maar vooral als vrouwen die botox hebben genomen. Maar goed, die stelligheid dateert van vóór mijn eerste bevalling.

 

Niet allemaal Doutzen Kroes

Ik snap heel goed dat we niet allemaal Doutzen Kroes kunnen zijn, die zes weken na haar  bevalling alweer meeliep in een Victoria’s Secret show. Maar ik was anderhalf jaar verder nog stééds geen pond lichter. Ondanks een best strak regime van twee keer per week hardlopen en een keer per week Bikram yoga en niet meer dan drie keer per dag een eetmoment. Geen diëten, nee. Ik heb tot mijn 23e aan boulima geleden en ben daarvoor lang in therapie geweest. Ik was bang dat mijn gecompliceerde verhouding met eten opnieuw de kop op zou steken als ik weer fanatiek zou gaan lijnen. Dat had mijn vriend, Guideon, ook niet geaccepteerd. Bovendien wil ik geen slecht voorbeeld zijn voor mijn dochter. 

 

Hangtieten

Maar nog erger dan dat over mijn hele lichaam verspreide overtollige lichaamsgewicht, plus een buik die nog steeds zwanger leek, vond ik mijn hangtieten. Als er iets was aan mijn lijf waar ik altijd blij mee ben geweest, dan waren het mijn cup 75D-borsten. Al ben ik er trots op dat ze twee keer zes maanden voeding voor mijn baby’s hebben geleverd, die trots zag ik niet terug als ik voor de spiegel stond.

Ik merkte het ook in bed. Ik wilde alleen nog maar vrijen met het licht uit en sowieso niet meer bovenop. Als ik nou zestig was geweest, had ik daar heus vrede mee gehad, maar ik was nog maar 35. Mijn man kon nog zo vaak zeggen dat hij me goed vond zoals ik was, de gedachte op den duur te worden ingeruild voor een vergelijkbare Dunja, maar dan zonder seksuele remmingen en met een platte buik, begon me zo te hinderen dat ik er slecht van sliep.”

 

Depressieve muurbloem

De ingreep van een moeder uit de klas van Isa trok me over de streep. Voor de herfstvakantie zat ze nog als een depressieve muurbloem op het plein, erna moest ik drie keer kijken: was zij het nou, of was het haar jongere, knappere zus? Ik maakte een afspraak bij de kliniek. Met een buikwandcorrectie en een borstlift zou ik al een heel eind komen, volgens de chirurg. Daarna lag ik opnieuw nachten wakker, maar toen vanwege het geld.

Guideon reageerde positief toen ik hem vertelde wat ik overwoog. Hij merkte ook aan alles dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Maar toen wisten we nog niet hoe duur de ingreep was. Achtduizend euro, terwijl we al standaard duizend euro in de min staan. Bij mijn ouders hoefde ik ook niet aan te kloppen. Aan een make-over van ons huis hadden ze graag renteloos aan bijgedragen, maar niet aan zoiets als nieuwe borsten voor hun dochter.

 

Was dat het wel waard?

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Zo’n bak met geld, was dat het wel waard? Van dit geld hadden we ook kerst kunnen vieren in Lapland én de gedeelde slaapkamer van de kinderen in tweeën kunnen splitsen. Daarom durf ik bijna niet te zeggen dat ik uiteindelijk de studiespaarpot van onze kinderen heb omgekeerd. Die 4500 euro komt tot de laatste cent terug, ik ben al begonnen met terugbetalen: vierhonderd euro per maand, precies het bedrag dat we overhouden sinds we de rente op de hypotheek tussentijds hebben kunnen verlagen.

De overige 3500 euro kon ik lenen van een vriendin. Zij heeft een paar weken met haar zoontje bij ons gebivakkeerd nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze was blij dat ze iets terug kon doen. Ik hoef haar pas terug te betalen als we wat meer financiële ruimte hebben. Zij was het ook die me het morele zetje gaf dat ik nodig had. ‘Jij gunt jezelf nooit iets, je cijfert jezelf voor alles en iedereen weg. Als je uiterlijk je zó ongelukkig maakt, is dit het moment jezelf eens iets te gunnen. En je kinderen hebben meer aan een blije moeder.’ Guideon was het daarmee eens. 

 

'Mama is heel erg ziek'

De term mommy make-over klinkt onschuldiger dan de ingreep. Het is toch een dubbele operatie, en ik kreeg ook nog complicaties. Ik heb drie weken niet kunnen werken (op kantoor denken ze dat het om een medisch noodzakelijke ingreep ging) en kon twee weken zo goed als niks betekenen voor mijn gezin. 

Tijdens het verjaardagsfeestje van Felipe lag ik op bed en hoorde hem tegen zijn vriendjes zeggen: ‘Mama is heel erg ziek.’ Ik dacht: nee, je hebt een moeder die haar zelfvertrouwen zo nodig moest opvijzelen met een behandeling van duizenden euro’s. Toen heb ik even flink gehuild.

Op 1 oktober, twee maanden na de ingreep, durfde ik het resultaat voor het eerst van top tot teen in de spiegel te bekijken. En wist ik dat mijn geleende geld goed besteed was. Dat zelfvertrouwen keerde inderdaad pijlsnel terug, mijn man is de eerste die het zal bevestigen. Hoe ik me voel is weer in overeenstemming met hoe ik eruitzie, daar was het me om te doen. Laat me nu maar gewoon lekker ouder worden, aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik schat dat ik nog vier jaar aan het afbetalen ben, maar het is de beste uitgave die ik ooit heb gedaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2016. 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >