Beeld: Ana Bregantin
Caroline is samen met haar vriend Thijs, ouders van één kind en voelt zich compleet. Ze wil dus geen tweede kind. Maar dat hardop durven zeggen, bleek moeilijker dan ze dacht.
Caroline: “Het duurde even voordat ik het hardop durfde te zeggen. Niet omdat ik het niet zeker wist, maar omdat ik wist wat erna zou komen: het onbegrip. De opmerkingen. De blikken. Alsof ik faalde als moeder omdat ik niet wil proberen het ‘plaatje compleet’ te maken.
Ons zoontje is nu vijf. Een heerlijk, gevoelig kind met eindeloze vragen en een grote behoefte aan nabijheid. En ik ben een trotse, maar vaak overprikkelde moeder. Eentje die haar energie zorgvuldig moet verdelen om overeind te blijven. Het eerste jaar na zijn geboorte was intens. Ik vond het moederschap mooi, maar ook zwaar. Geen roze wolk, eerder een grijze mist met lichtpuntjes.
Toch bleef de vraag komen, steeds weer: ‘Wanneer komt de tweede?’ Alsof het bij één kind houden niet echt telt. Alsof ik egoïstisch ben, lui of mijn kind tekortdoe. Terwijl ik juist zo bewust voor hem kies. Hij verdient een moeder die er kan zijn: mentaal, fysiek en emotioneel. En ik weet van mezelf: als ik opnieuw door die babytijd moet, dan raak ik mezelf kwijt. En dat wil ik hem niet aandoen.
Soms twijfel ik. Niet omdat ik het echt wil, maar omdat ik bang ben voor spijt. Spijt dat ik hem geen broer of zus geef. Spijt dat ik iets mis wat anderen als het grootste geluk omschrijven. Maar dan zie ik hem lachen, met vriendjes spelen en zichzelf leren vermaken. Hij mist niets. En ik voel: dit klopt voor ons.
Het is soms een eenzaam pad, dit bewust bij-één-kind-blijven. Vriendinnen praten over duo-kinderwagens, babykleertjes voor de tweede keer kopen en langer zwangerschapsverlof dan de eerste keer. Ik luister en glimlach, maar ik voel geen verlangen. Alleen een soort schuldgevoel dat ik niet meedoe. Tot ik laatst voor het eerst tegen een vriendin zei: ‘We blijven bij één. Dat is genoeg voor ons.’ En ze antwoordde alleen maar: ‘Mooi.’
Ik wens dat elke moeder zich dat mag realiseren: dat ‘meer’ niet altijd beter is. Dat kiezen voor jezelf óók kiezen voor je kind kan zijn. En dat moederschap niet zit in het aantal kinderen, maar in de liefde die je geeft. Dat is voor iedereen anders. En voor ons is één precies goed.”
Actrice Anouk Maas heeft bewust gekozen voor het alleenstaand moederschap. Je leest het hier.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Soms brengt een nieuwe levensfase precies wat je nodig hebt. Dat geldt ook voor Karen Damen. De voormalige K3-zangeres heeft de afgelopen jaren veel meegemaakt, maar kijkt tegenwoordig met een grote glimlach naar haar leven.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
