Nicole is getrouwd met Johan, de vader van hun jongste twee kinderen. Zoon Jonathan (6) is het kind van de man die Nicole vekrachtte. 

“De dag dat ik ontdekte dat ik zwanger was, heb ik twee flessen rosé leeggedronken. Ook al had mijn huisarts nog zo gezegd dat de kans minuscuul was dat ik van de verkrachting zwanger was geworden, de test toonde overduidelijk twee streepjes. Ik begon te huilen en greep naar de alcohol in de hoop dat die een miskraam zou veroorzaken. De dagen daarna zat ik apathisch op de bank.

Echt zwanger

In het gezin waarin ik ben opgegroeid is abortus geen optie, ongeacht de omstandigheden. Maar welke andere keuze had ik? Afstaan ter adoptie? Zelf houden? Ik had een vriend in vertrouwen genomen. Zijn moeder raadde ze me een verloskundige aan: ik moest eerst maar eens checken of ik echt zwanger was. De verloskundige reageerde enthousiast: ‘Och, kijk dat hartje eens mooi kloppen.’ Ik begon meteen te huilen en vertelde haar alles. Ze sloeg meteen aan het bellen en regelen.

Geen makkelijke beslissing

Om een overwogen keuze te maken, moest ik hulp krijgen. Niet alleen psychologisch, maar ook praktisch en juridisch. Ik liet het allemaal over me heen komen, alsof het niet over mij ging. Die avond was ik zo wanhopig dat ik iets deed wat ik sinds mijn kindertijd niet meer had gedaan. Ik begon te bidden. Daarna nam ik een slaappil in. De volgende ochtend werd ik wakker, zag de pot zwangerschapsvitaminen en stopte instinctief een roze pilletje in mijn mond. Ineens zag ik alles helder: dit kind had mijn vlees en bloed en was voor de helft van mij. Hij mocht dan op een gruwelijke manier zijn verwekt, de baby kon er niets aan doen. Dat wil niet zeggen dat het een makkelijke beslissing was of dat ik over de verkrachting heenstapte. Die heeft me een levenslang trauma bezorgd en in één klap al mijn zekerheden weggenomen. Evenals mijn vertrouwen in mensen.

Hij kreeg een waarschuwing, ik een levenslang trauma

Bart en zijn vrouw waren kennissen van mijn ouders over wie ik me vaak zorgen maakte: ze hadden twee kinderen, vader sloeg moeder, moeder sloeg de kinderen. Op een dag belde Bart huilend op: hij zat er helemaal doorheen en wilde even rust. Dat leek me verstandig. Spontaan bood ik hem een slaapplaats aan in het studentenhuis waar ik woonde. Over de daadwerkelijke verkrachting wil ik niet te veel vertellen. In het kort kwam het erop neer dat hij me op dag vier van zijn logeerpartij ineens vastgreep. De hele daad heeft tien minuten geduurd. Ik stribbelde vreselijk tegen. Toen hij klaar was, was hij zo kwaad dat hij me tegen de koelkast smeet en daarna van de trap gooide. Bebloed rende ik naar de buren, die direct de politie belden. Op het bureau werd nogal bagatelliserend gedaan over de verkrachting. De politie had Bart verhoord en typeerde het als ‘een ruzie in de relationele sfeer’.

Bart beweerde dat hij bij mij inwoonde en dat we ruzie hadden gehad. Ik rilde en huilde, had een gekneusde rib, wondjes op mijn gezicht en borsten, down under was het een ravage. Er werden wel foto’s gemaakt, Bart kreeg een waarschuwing maar werd niet in hechtenis genomen. Ook kreeg ik geen slachtofferhulp aangeboden. Het enige wat de politie wilde doen was bemiddelen tussen de twee ‘ex-geliefden’. De manier waarop de politie mij behandelde, heeft me enorm beïnvloed. Ik heb jarenlang bijna niemand durven vertellen dat ik ben verkracht. Ik gaf mezelf de schuld. Ik had immers zelf de boel verkloot door Bart in huis te nemen.

De rest van het verhaal lees je in Kek Mama 11-2016. 

BN'er-moeders op Instagram

Van groupies, een onesie tot Valentijnsdag met voetbal: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Goeiemorgen...


 

Lief


 

Prachtige foto


 

Samen de wereld ontdekken


 

Jubileum


 

Op standje lam dan maar...


 

Maandag onesiedag


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oude-versleten-bank-koesteren

Lauren Eberspacher belooft haar partner dat ze ooit die mooie witte bank uit de woonmagazines zullen kopen. Maar zolang er nog kinderen door het huis springen, kunnen ze hier alleen van dromen.

Op Facebook schrijft ze een ode aan de witte bank (én aan haar oude, versleten exemplaar).

 

Sapvlekken

'Lieve man', zo begint Lauren haar bericht. 'Je weet wel, die witte bank uit dat woonmagazine, ooit gaan we hiervoor sparen en kopen we er een. En hij zal schoon zijn. Niet vies van de sapvlekken, appelschillen en melk. Oh, en wanneer er mensen op bezoek komen, hoeven we niet al het speelgoed eraf te gooien: geen barbiearmpjes die in onze rug porren. We gaan gewoon met z'n allen zitten en genieten van het comfort van onze witte bank.'

 

Lees ook
Moet je zien: man stuurt z'n vrouw 'uitdagende' foto's terwijl hij schoonmaakt >

 

'Prachtige stof'

De moeder vervolgt: 'Op een dag voelen we aan de prachtige stof waar we jarenlang van hebben gedroomd en voor hebben gespaard. En dan zullen we de vlekken missen, want geen vlekken betekent dat onze kinderen niet zo klein meer zijn. De armleuningen zijn stevig en de kussens lekker donzig. Ik weet zeker dat het zo comfortabel zal zijn als we dachten, maar toch zullen we terugdenken aan de momenten dat onze kinderen van onze bank afsprongen, deden alsof ze superhelden waren of 'op avontuur' gingen. Ik denk dat we op die dag onze versleten bank missen.'

 

'De mooiste jaren van ons leven'

Daarom wil Laura haar oude bank koesteren, nu het nog kan. 'Laten we de vlekken blijven schrobben en de dekens blijven gebruiken. Laten we blijven knuffelen met onze kinderen en kijken hoe ze op avontuur gaan in onze woonkamer. Omdat de jaren die we met deze versleten bank hebben, ongetwijfeld de meest kostbare, vermoeiende en mooiste jaren van ons leven zullen zijn.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >