Nicole is getrouwd met Johan, de vader van hun jongste twee kinderen. Zoon Jonathan (6) is het kind van de man die Nicole vekrachtte. 

“De dag dat ik ontdekte dat ik zwanger was, heb ik twee flessen rosé leeggedronken. Ook al had mijn huisarts nog zo gezegd dat de kans minuscuul was dat ik van de verkrachting zwanger was geworden, de test toonde overduidelijk twee streepjes. Ik begon te huilen en greep naar de alcohol in de hoop dat die een miskraam zou veroorzaken. De dagen daarna zat ik apathisch op de bank.

Echt zwanger

In het gezin waarin ik ben opgegroeid is abortus geen optie, ongeacht de omstandigheden. Maar welke andere keuze had ik? Afstaan ter adoptie? Zelf houden? Ik had een vriend in vertrouwen genomen. Zijn moeder raadde ze me een verloskundige aan: ik moest eerst maar eens checken of ik echt zwanger was. De verloskundige reageerde enthousiast: ‘Och, kijk dat hartje eens mooi kloppen.’ Ik begon meteen te huilen en vertelde haar alles. Ze sloeg meteen aan het bellen en regelen.

Geen makkelijke beslissing

Om een overwogen keuze te maken, moest ik hulp krijgen. Niet alleen psychologisch, maar ook praktisch en juridisch. Ik liet het allemaal over me heen komen, alsof het niet over mij ging. Die avond was ik zo wanhopig dat ik iets deed wat ik sinds mijn kindertijd niet meer had gedaan. Ik begon te bidden. Daarna nam ik een slaappil in. De volgende ochtend werd ik wakker, zag de pot zwangerschapsvitaminen en stopte instinctief een roze pilletje in mijn mond. Ineens zag ik alles helder: dit kind had mijn vlees en bloed en was voor de helft van mij. Hij mocht dan op een gruwelijke manier zijn verwekt, de baby kon er niets aan doen. Dat wil niet zeggen dat het een makkelijke beslissing was of dat ik over de verkrachting heenstapte. Die heeft me een levenslang trauma bezorgd en in één klap al mijn zekerheden weggenomen. Evenals mijn vertrouwen in mensen.

Hij kreeg een waarschuwing, ik een levenslang trauma

Bart en zijn vrouw waren kennissen van mijn ouders over wie ik me vaak zorgen maakte: ze hadden twee kinderen, vader sloeg moeder, moeder sloeg de kinderen. Op een dag belde Bart huilend op: hij zat er helemaal doorheen en wilde even rust. Dat leek me verstandig. Spontaan bood ik hem een slaapplaats aan in het studentenhuis waar ik woonde. Over de daadwerkelijke verkrachting wil ik niet te veel vertellen. In het kort kwam het erop neer dat hij me op dag vier van zijn logeerpartij ineens vastgreep. De hele daad heeft tien minuten geduurd. Ik stribbelde vreselijk tegen. Toen hij klaar was, was hij zo kwaad dat hij me tegen de koelkast smeet en daarna van de trap gooide. Bebloed rende ik naar de buren, die direct de politie belden. Op het bureau werd nogal bagatelliserend gedaan over de verkrachting. De politie had Bart verhoord en typeerde het als ‘een ruzie in de relationele sfeer’.

Bart beweerde dat hij bij mij inwoonde en dat we ruzie hadden gehad. Ik rilde en huilde, had een gekneusde rib, wondjes op mijn gezicht en borsten, down under was het een ravage. Er werden wel foto’s gemaakt, Bart kreeg een waarschuwing maar werd niet in hechtenis genomen. Ook kreeg ik geen slachtofferhulp aangeboden. Het enige wat de politie wilde doen was bemiddelen tussen de twee ‘ex-geliefden’. De manier waarop de politie mij behandelde, heeft me enorm beïnvloed. Ik heb jarenlang bijna niemand durven vertellen dat ik ben verkracht. Ik gaf mezelf de schuld. Ik had immers zelf de boel verkloot door Bart in huis te nemen.

De rest van het verhaal lees je in Kek Mama 11-2016. 

Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Nina Pierson zwanger van tweede kind

Nog meer prachtig babynieuws: Nina Pierson is opnieuw moeder geworden van een dochter.

Nina beviel twee weken geleden al van haar dochter, maar maakte het nieuws nu pas bekend op haar Instagrampagina. Het meisje heeft de naam Bodi Jane Moon gekregen.

 

Verliefd

"We zijn tot over onze oren verliefd! Ze is thuis in bad geboren en het was weer zo’n intense, mooie en spirituele ervaring", schrijft Nina op Instagram. Ook laat ze weten tot eind oktober offline te blijven. "Maar wilde dit mooiste nieuws wel alvast even met jullie delen."

 

 

Leukste nieuws

Nina maakte in april bekend opnieuw zwanger te zijn. Het leukste nieuws van de wereld, schreef ze toen op Instagram.

 

'Ze is goed zoals ze is'

Eerder vertelde Nina in Kek Mama openhartig over haar bedrijf SLA, gezond eten, dochter Ella en bewust opvoeden: 'Ik was een helse puber, was veel bezig met jongens; ik had mijn eerste vriendje op mijn dertiende, werd twee keer van het gymnasium gestuurd en bleef twee keer zitten. Toch lieten mijn ouders me vrij en veroordeelden ze me nooit. Ik hoop dat ik in dat opzicht net zo’n ouder kan zijn voor Ella. Dat ze weet dat ze goed is zoals ze is.'


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >