Kek Mama-columnist Mariëtte Middelbeek zet elke week persoonlijk, herkenbaar en met humor de zaken voor je op een rij. Deze week: Trumps overwinning.

Ook ik werd vanochtend wakker met een serie totaal ongeloofwaardige nieuwsalerts op mijn telefoon. En ik dacht daar van alles bij.

1. Dit kan niet. Het KAN niet.

2. Het moet een grap zijn. Of een foutje. Kan ook. Ook nieuwsmedia maken weleens foutjes.

3. Wel vreemd dat alle nieuwsmedia dat dan tegelijk hebben gedaan. Over de hele wereld.

4. Maar het kan, hè. Het kan...

5. Oké, het kan niet. Het is echt zo. Officieel. Er komt een gespraytande racist in het Witte Huis.

6. Ik zal de Obama’s zo missen. Barack, en Michelle en zelfs die malle hond van ze. Allemaal.

7. Ik hoop zo dat mijn kinderen nooit zullen begrijpen waarom er zoveel mensen zijn die oprecht vinden dat mensen met een andere taal, kleur of paspoort achter een muur dienen te verdwijnen.

8. Ik begrijp dat zelf namelijk ook niet.

9. En hoe ga ik mijn babydochter op een dag uitleggen dat er dus wel heel veel mensen op deze wereld zijn die niet gillend/ hoofdschuddend/ mopperend wegliepen toen iemand zei dat het echt prima is om women vrijuit bij de pussy te grabben, maar die man benoemden tot hun leider?

10. Je zal maar een democraat in Amerika zijn op dit moment. Zou je dan echt emigreren? Zou ik dat doen?

11. Was Mars nou al bewoonbaar gemaakt? Dat zou dan nog wel wat zijn.

12. Toch denk ik ook: hoe verschrikkelijk boos moet je zijn op de wereld om de keus voor deze man te maken? Hoe uitzichtloos moet je situatie zijn? Hoe groot je wanhoop?

13. Groter dan ik me kan voorstellen, vrees ik.

14. Ik durf de vertaling daarvan naar Nederland nog niet te maken.

15. Is die uitslag al rechtgezet trouwens? Waren ze misschien vergeten om Californië mee te tellen? Heel, heel misschien?

16. Of is er nog ergens een doos ongetelde stemmen opgedoken? Er moet IETS zijn.

17. En ik dacht dat House of Cards soms ongeloofwaardig was.

18. Het is zo’n vreemd gevoel dat ik de hele tijd denk dat ik eigenlijk naar een aflevering van iets Netflix-erigs zit te kijken in plaats van naar CNN.

19. Wel een heel slechte aflevering dan.

20. Ik word gewoon misselijk als ik hem daar zie staan. Met die overwinnaarsblik.

21. Kan IEMAND trouwens dat arme zoontje van hem in bed leggen? En instoppen? En zeggen dat alles goedkomt, al weet ik ook niet hoe.

Mariëtte Middelbeek (33) is schrijver en chef redactie van Kek Mama. Ze is getrouwd met Erik, met wie ze zoon  Casper (2) en dochter Nora (9 maanden) heeft.

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >