Eigen beeld
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? Met een knipoog en een boodschap schrijft Floor over haar belevenissen op school in deze column. Volg haar hier op Instagram.
Decennia geleden was ik juf van groep 4 en ik had oudergesprekken. Altijd spannend voor een startende leerkracht in haar vroege twintiger jaren. Had ik alle informatie wel paraat? Kwam ik professioneel genoeg over? Zouden ze merken dat ik zenuwachtig was? Had ik dit kind genoeg hulp geboden en kon ik dat wel aantonen?
De eerste ouders op de spreekavond waren die van Kimberly. Vrolijke joviale lui uit de Eindhovense volksbuurt. Moeder kwam de klas binnen op hoge hakken met cowboysliertjes aan haar enkellaarsjes en platinablond haar. Vader in relaxed trainingspak en Nike air max eronder. Ze gingen tegenover me aan mijn bureau zitten, vader lekker onderuitgezakt en moeder met haar gouden laktasje op haar schoot. Ik begon het gesprek met: “Nou, Kimberly doet het hartstikke goed, ze heeft flinke sprongen gemaakt in spelling, de medeklinkerverdubbeling gaat nu erg goed”.
Vader keek me niet-begrijpend aan en vroeg: “Kèn ós Kimberly lezen?” Ik antwoordde: “Ja, Kimberly kan lezen”. Hij vervolgde “En kèn ós Kimberly rekenen, twee plus vijf enzo?” Ik zei weer: “Ja hoor, Kimberly kan de sommen tot twintig al vrij vlot.” Toen keek hij zijn vrouw aan en zei: “Òh, dan kèn ze al meer as wij, dan kènne we wir gàn”, om vervolgens samen met zijn vrouw schaterlachend op te staan, mij een stevige hand te geven met een “Bedankt, hè, juf!” en weg te lopen. Verbouwereerd keek ik ze na. Ik dacht aangenaam verrast: Wauw, als dit altijd zo makkelijk gaat…
Maar niets was minder waar. Een jaar later, inmiddels juf van groep 1-2, zat ik weer klaar voor de oudergesprekken. Niet aan mijn bureau deze keer maar dubbelgevouwen op de kleine kleuterstoeltjes. Al iets minder zenuwachtig door meer ervaring.
De vader van Olga kwam binnen, een Russische man. Hij sprak zeer goed Nederlands met een hoorbaar Russisch accent. Olga was een meisje uit groep 2 die het prima deed, meer dan prima zelfs; slim, sociaal, zat goed in haar vel en had veel vriendjes in de klas. Ze sprak vlekkeloos Nederlands. Dit alles vertelde ik aan vader. Hij onderbrak me met de vraag: “Kan Olga na groep 8 naar het vwo?” Ik lachte vriendelijk en zei dat we zover nog niet zijn, maar dat ze het nu in groep 2 in ieder geval erg goed deed. Vervolgens zei hij: “Dan wil ik dat je met haar gaat lezen en rekenen, dat ze groep 3 stof gaat doen hier.”
Ik gaf aan dat we genoeg uitdagend aanbod voor haar hebben in deze groep zodat ze zichzelf wat kan uitdagen. Maar dat ze daar doorgaans niet voor kiest omdat ze liever nog lekker speelt met haar vriendjes. Maar dat vond hij niet genoeg: “Jullie moeten vóór haar kiezen, geen gespeel, ze moet werken, in boekjes sommen maken en schrijven!”
Ik legde enigszins geschrokken uit dat dat niet het beleid van ons onderwijssysteem is, kleuters leren spelenderwijs en die ruimte krijgen ze ook. Hij bleef de discussie aangaan, en verhief zijn stem naar mij. Ik bleef geduldig, maar van binnen kookte ik. Hij stond uiteindelijk op, beende boos de klas uit en riep nog dat hij ‘actie ging ondernemen’. Met een kloppend hart bleef ik achter op mijn kleuterstoeltje, me afvragend wat die actie dan was.
Een week later kwam de brief voor de directie: daarin stond dat meneer niet gediend was van de dominante houding van juf Floor. Gelukkig was de directeur van tevoren al op de hoogte gebracht door mij en zou zij het gesprek verder afhandelen met deze man.
Zoveel ouders, zoveel verwachtingen… Na meer dan 1800 oudergesprekken kijk ik nergens meer van op.
Meer lezen over de belevenissen in de klas van Juf Floor? Je vindt haar andere columns hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.
Het vaderschap is voor Mart Hoogkamer een droom die werkelijkheid is geworden. Toch gaat dat niet alleen gepaard met trotse momenten en mooie herinneringen.
