Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: huilen om herinneringen.

Na exact 28 dagen hield ik het voor het eerst een dag 'droog'. Na zijn vertrek hoopte ik vurig dat er een dag zou komen waarop ik niet in een hysterische huilbui zou uitbarsten bij het horen van zijn naam, het ruiken van zijn aftershave, het zien van een auto waarin hij reed of het zien van zijn favoriete koekjes in de supermarkt.

 

Het hoe en waarom

Werkelijk alles wat ik zag kon ik linken aan hem, en werkelijk alles wat ik zag deed pijn. Wat niet echt meehielp, waren alle mensen die vol ongeloof berichtjes stuurden en uren met me aan de telefoon hingen over het hoe en waarom.

Toch hielp het praten, voelen, ervaren en rouwen enorm. Na die 28 dagen zat ik 's avonds op de bank en bladerde ik door het fotoalbum op mijn telefoon. Met droge ogen bekeek ik ze allemaal. Van de geboorte van Jan tot aan de dag dat hij wegging. Het gevoel van euforie dat ik voelde op dat moment was onbeschrijfelijk. Ik keek naar herinneringen zonder tranen.

 

Geen traan meer gelaten

Dat het bekijken van die herinneringen zonder tranen zou duren tot op de dag van vandaag had ik niet voor mogelijk gehouden. Tot op de dag van vandaag heb ik geen traan meer gelaten bij het zien van foto's, het ruiken van zijn aftershave, het zien van een auto waarin hij reed of zijn favoriete koekjes bij de supermarkt. Aan de ene kant stemt mij dat blij: zo'n emotioneel wrak zijn kost namelijk tonnen energie en levert je niks op. Maar aan de andere kant baart het me zorgen.

Stop ik mijn gevoel weg, realiseer ik me niet wat er allemaal gebeurt, overzie ik de gevolgen van de scheiding niet goed? Ik weet het niet. Wat ik voel is dankbaarheid voor mijn twee mooie kinderen. Dankbaarheid voor het moederschap, dankbaar dat hij me moeder wilde maken en hij me tot op de dag van vandaag ziet als een goede moeder.

 

Intens verlammend verdriet

En misschien ligt daar wel het antwoord op het uitblijven van tranen. Echt afscheid nemen van elkaar doen we namelijk niet. Ik heb afscheid van hem genomen als partner en geliefde, met een korte maar krachtige periode van intens verlammend verdriet. Afscheid nemen als vader van mijn kinderen hoeft niet. Voor de wet zijn wij nog jarenlang samen verantwoordelijk voor dat stel.

Het fotoalbum op mijn telefoon zal zich blijven vullen met herinneringen. Herinneringen die ik alleen zal gaan maken met de jongens, maar ook herinneringen waarbij wij samen aanwezig zullen zijn. En ik hoop dat ik over 18 jaar met net zoveel dankbaarheid en droge ogen kan terugbladeren in het fotoalbum en dat het euforische gevoel zal overheersen, omdat ik trots ben dat wij onze verantwoordelijkheid als ouders hebben genomen en allebei in goede harmonie aanwezig waren bij speciale momenten voor onze jongens.

nooit samenblijven voor kinderen
Beeld: Pixabay

Je weet pas écht wat schuldgevoel is, als je gaat scheiden, stelt moeder Katie Bingham-Smith. Toch ziet ze haar scheiding als een cadeau voor het hele gezin: ‘Uiteindelijk willen alle kinderen maar één ding: gelukkige ouders.’

Het is doodeng om te besluiten te gaan scheiden, maar het is nog altijd beter dan in een situatie blijven waarin je je hulpeloos en gebroken voelt, schrijft Katie op ScaryMommy.

 

Geen basis meer

Zes jaar lang knokten Katie en haar ex-man voor hun relatie. Want: alles voor de kinderen. ‘We probeerden, en faalden, probeerden nog een keer en faalden opnieuw.’ Tot ze beseften dat er geen basis meer was om hun gezinsleven op voort te zetten. Dat de kinderen hiervan op de hoogte brengen de zwaarste dobber zou worden, beseften ze allebei. En zelfs na een jaar vloeien er bij Katie de nodige tranen om. Dit was immer nooit waarom ze dat gezin ooit stichtten.

‘Dat je het niet redt met je partner is één ding, maar dat je het niet kunt laten werken voor de kinderen, is nog veel moeilijker’, schrijft ze. ‘Je wilt niet dat ze opgroeien in een gebroken gezin. Maar als je bij elkaar blijft terwijl jij en je partner doodongelukkig zijn, is dat exact wat je ze geeft.’


Lees ook
Zo kan het dus ook! Blij met je scheiding >

 

Gelukkige ouders

‘De kinderen zullen zich herinneren hoe jij en je man naar elkaar keken. Hoe jullie niet in dezelfde kamer sliepen. Niet meer knuffelden of zeiden: ‘Ik hou van je’.  Ze voelen de spanning, de scheve blikken, de ondertoon in wat je zegt. Ze absorberen je verdriet, de boosheid, je rusteloosheid. Ze wéten dat het niet goed zit.’

Het goede nieuws: kinderen zijn enorm veerkrachtig, weet Katie. ‘Natuurlijk is het moeilijk wanneer je ouders gaan scheiden, maar opgroeien in een thuis waar geen van de ouders echt wil zijn, is nog veel erger’, schrijft ze. ‘Zeker wanneer de kinderen weten dat je alleen maar in die situatie blijft zitten voor hén.’

 

Cadeau

Kinderen willen uiteindelijk namelijk maar één ding, denkt ze: gelukkige ouders. En daarom ziet ze haar scheiding als cadeau. Want er komt een eind aan het schuldgevoel en verdriet, weet ze nu. Terugkijkend op haar scheiding concludeert Katie maar één ding: ‘Wat ik dacht dat mijn kinderen zou breken, heeft ons allemaal uiteindelijk gered. Want mijn ex en ik zijn nog steeds de ouders die we altijd al waren, juíst doordat we een relatie hebben losgelaten die niet werkte.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden_of_blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Ciska (38), moeder van twee zonen (7 en 9), gooide na de derde mislukte afkickpoging van haar man Kevin, de handdoek in de ring. “Was het maar gebrek aan liefde. Of het gevolg van bedrog door één van ons twee. Maar dat was het niet. De ziekte van Kevin maakt alles kapot. Hem, zijn baan, en uiteindelijk ons gezin.

Besluit maar eens te scheiden van iemand van wie je zielsveel houdt. Ik vond het niet te doen. En nog steeds niet: het is nu bijna twee jaar geleden dat ik vertrok met de kinderen, en ik mis hem nog elke dag. Maar wat ik niet mis, zijn de onvoorspelbare woede-uitbarstingen. Zijn kwade dronk en achterdocht. En die komen helaas met Kevin in een totaalpakketje. Ik kon niet anders dan kiezen voor het welzijn van mijn kinderen.

We ontmoetten elkaar op vakantie in Lloret de Mar, meteen na onze middelbare-schoolexamens. En ja, daar was Kevin doorlopend dronken, maar wie niet? Ook toen hij onze studententijd min of meer elke avond beschonken was, ging er bij mij nog geen belletje rinkelen. Hij was lid van een studentenvereniging; ze poetsten zelfs hun tanden met bier. Dat was de ‘mores’, zei hij dan. ‘Laat maar gaan’, dacht ik: ik was in die tijd nauwelijks een haar beter.

 

Platvink in de laptoptas

Kevin heeft altijd veel gesport. Hardlopen, squash. Hij kreeg een goede baan en we gingen samenwonen. Zo’n drie keer per week kwam hij behoorlijk aangeschoten thuis na het sporten, maar hij bewoog en presteerde goed in het dagelijks leven – geen eigenschappen die je toedicht aan een alcoholist.

Tot ik beviel van onze oudste zoon, en Kevin tijdens de persweeën de ziekenkamer uitliep om een slok te nemen. Diep van binnen wist ik het wel, dat hij al die tijd stiekem dronk. In de achterbak van zijn auto lag een wodkafles, in zijn laptoptas droeg hij een platvink. Ik wilde het niet weten, dat het problematisch was. Maar toen hij tijdens de doorwaakte nachten met onze zoon niet wakker te krijgen was, en ik er dus alleen voor stond met een man die altijd óf in een alcoholroes óf in een soort coma verkeerde, brak ik. Dit was geen manier om een kind op te voeden.

 

‘Twee flessen vallen best mee’

Kevin stemde toe in een gesprek bij een afkickkliniek. Maar toen we daar zaten en hij op het intakeformulier zijn drankgebruik invulde, concludeerde de hulpverlener dat het allemaal nog wel meeviel met zijn verslaving. ‘We zien hier doorgaans veel zwaardere gevallen’, zei ze. Ik vind gemiddeld twee flessen wijn per dag - plús voor mij onzichtbaar drankgebruik tijdens werk en sport - niet licht. Omdat hij verder goed functioneerde, vatte de verpleegkundige dat toch anders op.

Hij voerde er desondanks een stuk of vijf gesprekken, en toen vond Kevin dat hij genezen was. Na de uitspraak van de hulpverlener had hij bij voorbaat al besloten dat hij eigenlijk niet écht afhankelijk was van de drank. Drie avonden na zijn besluit te stoppen met de therapie, gooide hij met dubbele tong drie borden kapot in de keuken, omdat er een zakelijk appje van een mannelijke collega in mijn telefoonscherm sprong, terwijl ik zat te voeden.

 

Lees ook:
Scheiden of blijven? 5 Overdenkingen >

 

Brand bij de buren

Soms bleef het weken rustig, en kreeg ik hoop dat het inderdaad goedkwam met zijn drankgebruik. Maar dan verstoorde hij weer een verjaardag door er zo laveloos te worden, dat hij mensen beledigde, of over zijn nek ging. Eén keer heeft hij brand veroorzaakt, door tijdens een barbecue bij de buren met zijn dronken hoofd spiritus op de barbecue te spuiten. De schade viel mee, maar de buren hebben me er tot onze scheiding op aangekeken.

Het werd een vaste riedel: Kevin accepteerde hulp, oordeelde na een paar sessies dat ‘ie ‘genezen’ was, en zette het binnen een week weer op een zuipen. In één van die rustige periodes verwekten we onze tweede zoon, maar al halverwege de zwangerschap vond ik hem ’s nachts een keer bewusteloos in de badkamer.

Langzaam maar zeker bestond mijn hele leven uit angst voor het moment dat hij weer een woede-uitbarsting zou krijgen, en verwoede pogingen om dat te voorkomen, door de kinderen zo veel mogelijk bij hem weg te houden. Peuters maken nu eenmaal herrie, en het was niet te voorspellen hoe Kevin daarop reageerde. De ene keer stortte hij zich als een jonge hond in het spel van de kinderen en wakkerde de drukte alleen maar aan, de andere keer dirigeerde hij ze bulderend naar de gang voor straf.

 

Nooit meer beter

Op de momenten wanneer hij nuchter was, hadden we het heerlijk. Dan was hij de vrolijke, gekke vader en levenslustige echtgenoot. De man op wie ik verliefd werd. Maar hoe ouder de kinderen werden, hoe meer die Kevin naar de achtergrond verdween. Hij verloor zijn baan en vervreemdde steeds meer van het gezin.

De dag dat ik aankondigde te willen scheiden, brak hij in huilen uit. ‘Ga maar’, zei hij, ‘en neem de jongens mee. Over een halfjaar raak ik nooit meer een druppel aan en kom ik jullie halen.’ Dat is nu twee jaar geleden. Om de zondag doen we iets leuks met z’n vieren. Dan eten we een hapje, of gaan naar het bos. Ik heb geaccepteerd dat Kevin nooit beter wordt en laat de kinderen niet alleen met hem, maar ik vind het wel belangrijk dat ze elkaar blijven zien. Als we mazzel hebben, is hij nuchter. En zo niet, dan zijn we een uur later weer in ons heerlijke huis en fijne leven – ook al is dat voorgoed met z’n drieën.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >