Beeld: Getty
Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (7 maanden). Tot voor kort was ze gelukkig getrouwd en had ze een heerlijk leven, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwacht zijn koffers pakte en vertrok. Op kekmama.nl schrijft ze openhartig over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: huilen om herinneringen.
Na exact 28 dagen hield ik het voor het eerst een dag ‘droog’. Na zijn vertrek hoopte ik vurig dat er een dag zou komen waarop ik niet in een hysterische huilbui zou uitbarsten bij het horen van zijn naam, het ruiken van zijn aftershave, het zien van een auto waarin hij reed of het zien van zijn favoriete koekjes in de supermarkt.
Werkelijk alles wat ik zag kon ik linken aan hem, en werkelijk alles wat ik zag deed pijn. Wat niet echt meehielp, waren alle mensen die vol ongeloof berichtjes stuurden en uren met me aan de telefoon hingen over het hoe en waarom.
Toch hielp het praten, voelen, ervaren en rouwen enorm. Na die 28 dagen zat ik ’s avonds op de bank en bladerde ik door het fotoalbum op mijn telefoon. Met droge ogen bekeek ik ze allemaal. Van de geboorte van Jan tot aan de dag dat hij wegging. Het gevoel van euforie dat ik voelde op dat moment was onbeschrijfelijk. Ik keek naar herinneringen zonder tranen.
Dat het bekijken van die herinneringen zonder tranen zou duren tot op de dag van vandaag had ik niet voor mogelijk gehouden. Tot op de dag van vandaag heb ik geen traan meer gelaten bij het zien van foto’s, het ruiken van zijn aftershave, het zien van een auto waarin hij reed of zijn favoriete koekjes bij de supermarkt. Aan de ene kant stemt mij dat blij: zo’n emotioneel wrak zijn kost namelijk tonnen energie en levert je niks op. Maar aan de andere kant baart het me zorgen.
Stop ik mijn gevoel weg, realiseer ik me niet wat er allemaal gebeurt, overzie ik de gevolgen van de scheiding niet goed? Ik weet het niet. Wat ik voel is dankbaarheid voor mijn twee mooie kinderen. Dankbaarheid voor het moederschap, dankbaar dat hij me moeder wilde maken en hij me tot op de dag van vandaag ziet als een goede moeder.
En misschien ligt daar wel het antwoord op het uitblijven van tranen. Echt afscheid nemen van elkaar doen we namelijk niet. Ik heb afscheid van hem genomen als partner en geliefde, met een korte maar krachtige periode van intens verlammend verdriet. Afscheid nemen als vader van mijn kinderen hoeft niet. Voor de wet zijn wij nog jarenlang samen verantwoordelijk voor dat stel.
Het fotoalbum op mijn telefoon zal zich blijven vullen met herinneringen. Herinneringen die ik alleen zal gaan maken met de jongens, maar ook herinneringen waarbij wij samen aanwezig zullen zijn. En ik hoop dat ik over 18 jaar met net zoveel dankbaarheid en droge ogen kan terugbladeren in het fotoalbum en dat het euforische gevoel zal overheersen, omdat ik trots ben dat wij onze verantwoordelijkheid als ouders hebben genomen en allebei in goede harmonie aanwezig waren bij speciale momenten voor onze jongens.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Staat dit boekje bij jullie thuis tussen de favorieten? Dan is het goed om even op te letten. TK Maxx heeft een terugroepactie aangekondigd voor een kartonnen kinderboekje, omdat er onderdelen kunnen loskomen die gevaarlijk zijn voor jonge kinderen.
