Beeld: Canva
Opvoeden is intens, rommelig en soms vooral heel hard proberen het juiste te doen terwijl niemand je vertelt wat dat precies is. Het is voelen, struikelen en weer opstaan en ondertussen proberen je kind niet per ongeluk emotioneel te beschadigen.
Spoiler: dat lukt het best als je ook een beetje lief bent voor jezelf. De volgende drie dingen maken volgens opvoedcoach Karin Monsters meer verschil dan je denkt.
Kinderen hebben een zesde zintuig voor onze innerlijke chaos. Ben jij uit balans, uitgeput of jezelf structureel aan het wegcijferen? Dan voelen zij dat haarfijn aan en laten ze het zien in hun gedrag. Logisch ook: je kunt niet geven wat je zelf niet hebt.Dus nee, je hoeft geen zenmonnik te zijn. Je mag moe zijn. Je mag snauwen. Je mag een keer precies doen wat je had gezworen nooit te doen. Vergeef jezelf. Echt. Je doet het al beter dan je denkt.
Grenzen stellen is geen hardheid, maar helderheid. Door te laten zien dat jij ertoe doet, leer je je kinderen dat zij dat ook doen. En ja, kinderen kunnen oude pijn in jou raken. Dat is ongemakkelijk, maar ook een uitnodiging: kijk ernaar, projecteer het niet op hen en geef dat innerlijke kind in jou alsnog wat liefde. En onthoud: sterke emoties zijn geen ramp. Een kind gaat niet stuk van boosheid of verdriet. Jouw rust laat zien dat emoties mogen bestaan en ook weer voorbijgaan.
Of het nu een peuter is die krijsend op de grond ligt of een puber die met zijn ogen rolt alsof hij auditie doet voor een tienerserie: gedrag is geen aanval. Het is informatie. Bij jonge kinderen stapelen stresshormonen zich op en hun brein kan dat nog niet in woorden gieten. Een driftbui is geen manipulatie, maar een resetknop. Ze vinden het zelf ook verschrikkelijk. Kijk dus verder dan het gedrag en vraag je af: wat speelt hier? (Praktisch: een koud kompres in de handen kan een overprikkeld kind snel kalmeren – dit koelt letterlijk het brein.)
Rond zes à zeven jaar lijkt er ineens van alles te ‘landen’. En dan: de puberteit. Hormonen, identiteitscrises en grootse meningen waar jij niet om hebt gevraagd. Intens? Ja. Persoonlijk bedoeld? Nee. Een tweejarige is niet stout, maar nieuwsgierig. Een zestienjarige ook, alleen met meer volume. Empathie maakt alles zachter.
Je kunt een kind laten gehoorzamen en dat ‘respect’ noemen, maar echte verbinding begint bij contact. Eerst verbinden, dan corrigeren. Ga op ooghoogte. Maak oogcontact. Adem samen. Ontspan jij, dan volgt je kind vaak vanzelf. Dat is geen zweverigheid, dat is biologie.
Zinnen die helpen (en die je mag blijven herhalen):
Wil je ook weten wat de 4 lessen zijn voor het opvoeden van gelukkige en succesvolle kinderen? Je leest het hier.
Bron: Karin Monsters
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
