Beeld: BNNVARA
Met een vlucht naar het ziekenhuis, een hoop spanning en een flinke portie doorzettingsvermogen verandert de bevalling van Stacey (20) en Mark (24) in een rollercoaster die ze niet zagen aankomen.
In Vier Handen Op Eén Buik delen ze openhartig hoe de geboorte van hun zoon Mason allesbehalve volgens plan verliep en hoe opluchting uiteindelijk de overhand kreeg. Coco Sabajo (34) en Pepijn Lanen (43) luisteren mee.
Wat begint als twijfel slaat bij vier centimeter ontsluiting razendsnel om. Er zit weinig ruimte tussen de weeën en na overleg met de verloskundige stappen Stacey en Mark in de auto richting ziekenhuis. Daar wordt duidelijk dat de bevalling medisch is geworden: de hartslag van de baby baart zorgen.
Eenmaal binnen gaat het snel. Stacey zit al gauw op zeven centimeter en de weeën zijn zo heftig dat ze morfine krijgt. “Het eerste uur was heel snel gegaan”, vertelt ze. “Ik voelde wel wat krampen, maar dacht echt dat het nog niet zover was.” Tot ze ineens vol moet meepuffen en er geen weg meer terug is.
Dan blijkt Mason in sterrenkijkerhouding te liggen. De druk is hoog: hij moet er binnen twintig minuten uit, maar dat lukt niet. “Het duurde te lang en ik heb er veel langer over gedaan dan ik eigenlijk mocht”, zegt Stacey. Als het hoofdje eindelijk zichtbaar is, is ze compleet leeg. “Ik was echt aan het opgeven. Ik kon niet meer.”
Ook voor Mark is het emotioneel zwaar. De spanning maakt hem kortaf, wat zorgt voor een kleine clash. “Ik zei: kom op nou, niet nu opgeven”, vertelt hij. Wanneer Mason wordt geboren, is hij blauwig. “Hij heeft een tijd klem gezeten en had de navelstreng om zijn nek. Dat was zenuwslopend.”
Na de bevalling verschuift de zorg naar Stacey zelf: ze heeft bijna een liter bloed verloren en ziet lijkbleek. “Ik schrok heel erg en dacht zelfs: straks ga ik alleen naar huis met de baby”, deelt Mark. Gelukkig loopt het goed af. Tijdens het kraambezoek blikt Stacey terug. “De bevalling was pittig”, zegt ze eerlijk. Maar met Mason veilig in haar armen overheersen trots en opluchting, en dat is uiteindelijk alles wat telt.
Online werd er volop meegeleefd. Op Instagram en X regende het reacties van kijkers die de aflevering nauwelijks droog konden houden. “Ik zat echt met samengeknepen billen op de bank”, schrijft iemand. Een ander reageert: “Wat een angst, je ziet gewoon de paniek in hun ogen.” Vooral Stacey krijgt veel lof. “Zó jong en dan dit meemaken, wat een powerwoman”, klinkt het meerdere keren.
Gelukkig maken ze het nu goed, maar dat geldt niet voor moeder Daisy. Haar gezondheid gaat achteruit en je leest hier waarom.
Bron: Vier handen op eén buik
Goed nieuws in het nieuwe jaar: de kinderbijslag in 2026 gaat omhoog. En dat is fijn, want kinderen opvoeden wordt er niet goedkoper op. Daarom zetten we de bedragen voor je op een rij.
Wie dacht dat alle gezinnen in Een Huis Vol altijd even geliefd zijn, komt van een koude kermis thuis.Vooral de familie Bakhcha uit Amsterdam zorgt dit seizoen voor de nodige wrijving onder de kijkers. Waar ze vorig jaar nog positief werden ontvangen, lijkt de tolerantie nu op te raken. Sommige fans hopen zelfs stiekem dat […]
In Een Huis Vol was het maandagavond eindelijk zover: kijkers mochten meekijken met de geboorte van de nieuwste telg.
Voor kinderen een droom, voor ouders misschien wat minder: in de loop van de nacht en morgen wordt er zware sneeuwval verwacht, wat kan zorgen voor gladde wegen, slecht zicht en extra drukte op de weg.
Hoe weet je eigenlijk of je goed bent opgevoed? Voor sommigen zit dat in een veilig en liefdevol gevoel, voor anderen in zichtbare eigenschappen of gedrag. Wat vaak wordt onderschat, is hoe veel je hobby’s hierover kunnen zeggen.
De eerste schooldag van 2026 begon met sneeuw, ijs en code oranje. Veel scholen moesten daardoor maatregelen nemen. Maar mogen scholen zomaar besluiten om leerlingen sneeuwvrij te geven?
