Beeld: Canva Pro
Zeg eens eerlijk: hoe vaak zeg jij “nog éééén filmpje dan” tegen je kind, terwijl je zelf ondertussen al twintig minuten zit te scrollen? Je bent niet de enige.
En dat heeft gevolgen…
Uit nieuw Amerikaans onderzoek blijkt dat 83 procent van de ouders vindt dat het mentale welzijn van kinderen achteruitgaat. De grote boosdoener? Schermen. Social media, tablets, telefoons: driekwart van de ouders ziet het als een serieus probleem. En twee derde maakt zich vooral zorgen over online veiligheid. Geen paniekverhaal, wel een realitycheck.
Gezondheids- en wetenschapsjournalist Catherine Price, zelf moeder van een dochter van tien, is duidelijk: elke minuut achter een scherm is er één waarin kinderen geen echte vaardigheden, echte relaties of echte ervaringen in de echte wereld opdoen. Confronterend, maar ook: fair point. Samen met Jonathan Haidt van The Anxious Generation schreef ze het boek The Amazing Generation: Your Guide to Fun and Freedom in a Screen-Filled World. De boodschap? Minder scherm, meer leven. Met de volgende drie tips kun je vandaag al beginnen.
1. Practice what you preach
“Het is makkelijker om de schermtijd van je kinderen te beperken als zij zien dat jij ook aan je eigen gewoontes werkt”, zegt Price.
Ook schrijver en pedagoog Theo Wolf is daar helder over: “Denk na over de persoon die je wilt dat je kind wordt. Laat ik die eigenschappen zelf zien?”
Extra lefpunten als je je kind vraagt jou erop te wijzen als je weer eens vastgeplakt zit aan je telefoon.
2. Eén telefoon voor het hele gezin
Niet ieder kind een eigen smartphone, maar een gedeelde gezinstelefoon. Oldschool? Misschien. Effectief? Absoluut. Price tipt zelfs een vaste telefoon, zodat kinderen leren bellen) Voor na school of speelafspraakjes kan een simpele klaptelefoon prima. “Ze nemen ’m mee, gebruiken ’m en geven ’m daarna weer terug.”
3. Zelf laten betalen
Price stelt voor om een smartphone pas vanaf zestien jaar te overwegen. En wil je ’m nóg even uitstellen? Laat ze er zelf voor sparen. Volgens haar krijgen kinderen er dan “waarschijnlijk pas een als ze 25 zijn”. Bonus: ze leren meteen iets over werken, sparen en wachten. Ook een life skill.
Ben je ook benieuwd welke ontwikkeling drastisch wordt geremd door te veel schermtijd? Je leest het hier.
Bron: Catherine Price, Mott Poll
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
