Beeld: Canva Pro
Even een appje sturen terwijl je peuter Peppa Pig kijkt, of nog snel een aflevering aanzetten tijdens het koken: schermen zijn niet meer weg te denken uit het gezinsleven.
Maar volgens de Britse regering is het wél tijd om even op de pauzeknop te drukken.
Te veel schermtijd kan namelijk de taalontwikkeling van jonge kinderen in de weg zitten. Uit recent onderzoek blijkt dat peuters van twee jaar die dagelijks het meest naar schermen kijken, zo’n vijf uur per dag, aanzienlijk minder woorden spreken dan leeftijdsgenootjes die gemiddeld 44 minuten schermtijd hebben. En dat terwijl schermgebruik inmiddels bijna universeel is: maar liefst 98 procent van de tweejarigen kijkt elke dag naar tv, video’s of andere digitale content.
Onderwijsminister Bridget Phillipson waarschuwt dat ouders en leerkrachten dit steeds vaker signaleren. “Te veel passieve schermtijd kan ten koste gaan van praten, spelen en lezen, activiteiten die cruciaal zijn voor de taalontwikkeling van jonge kinderen.” Tegelijkertijd erkent ze dat schermen nu eenmaal bij het moderne gezin horen. “Schermen maken nu eenmaal deel uit van het gezinsleven. De vraag die ouders stellen is niet óf ze schermen moeten gebruiken, maar hoe ze dat op een goede manier kunnen doen.”
Daarom komt de Britse overheid in april voor het eerst met officiële richtlijnen voor schermgebruik bij kinderen onder de vijf jaar. Die moeten ouders helpen schermen bewuster te integreren in dagelijkse momenten, zoals samen praten, spelen en lezen. Een deskundig panel onder leiding van kindercommissaris Rachel de Souza en professor Russell Viner buigt zich over de wetenschappelijke inzichten en ervaringen van ouders.
De cijfers liegen er niet om. Gemiddeld besteden tweejarigen zo’n 127 minuten per dag aan schermen; bij negen maanden oud was dat nog 29 minuten. De Wereldgezondheidsorganisatie adviseert maximaal één uur schermtijd per dag voor kinderen van twee tot vier jaar. Toch speelt 19 procent van de tweejarigen al videogames en komt de totale schermtijd gemiddeld uit op 140 minuten per dag.
Het onderzoek laat zien dat meer schermtijd samenhangt met een kleinere woordenschat: kinderen met veel schermgebruik kenden gemiddeld 53 procent van de geteste woorden, tegenover 65 procent bij kinderen met weinig schermtijd. Daarnaast scoorde een kwart van de kinderen boven de grens die kan wijzen op gedrags- of emotionele problemen.
Neil Leitch van de Early Years Alliance is blij met de nieuwe richtlijnen, maar benadrukt dat het gesprek verder moet gaan dan alleen schermtijd. “Hoewel we de plannen voor nieuwe richtlijnen over schermtijd voor kinderen onder de vijf in grote lijnen toejuichen, is het belangrijk dat deze ondersteuning onderdeel is van een breder kader rond digitale geletterdheid en online veiligheid.”
Ben je trouwens benieuwd hoeveel schermtijd voor probleemgedrag zorgt bij kinderen? Je leest het hier.
Bron: Depart of Education
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
