Beeld: Canva
Iedere ouder kent het onrustige gevoel: je baby huilt, en je vraagt je af wat je moet doen. Meteen oppakken, of hem of haar even laten uithuilen? Het is een vraag waar psychologen al decennia van mening over verschillen.
Een recente studie in het Journal of Child Psychology and Psychiatry geeft nieuw inzicht.
De hechtingstheorie adviseert een snelle reactie: “Door direct te troosten, zou een kind een veilige band met de ouder opbouwen. Die band helpt kinderen later om de wereld met vertrouwen te verkennen”, schrijven de onderzoekers. Een gedragspsychologische benadering kijkt anders naar dit vraagstuk: te snel reageren kan het huilen juist stimuleren.
“Als huilen altijd meteen aandacht oplevert, zou een baby dat gedrag vaker gebruiken. Door soms even te wachten, zouden kinderen leren zichzelf te kalmeren”, staat er in de studie.
Onderzoekers van de University of Warwick volgden vanaf de geboorte tot 18 maanden moeders en hun kinderen. Ze registreerden hoe vaak en hoe lang baby’s huilden, en of ouders soms even wachtten voordat ze ingrepen.
Toen de kinderen anderhalf jaar waren, werd hun gedrag geobserveerd tijdens speelmomenten en via oudervragenlijsten. Ook werd de hechting getest met een bekende methode: hoe reageert een peuter als een ouder tijdelijk de kamer verlaat en daarna terugkomt?
Wat bleek: baby’s die af en toe even moesten huilen, ontwikkelden zich net zo goed als kinderen die altijd direct werden getroost. Ook de emotionele band bleef gelijk. Sterker nog, baby’s die kort na de geboorte af en toe moesten huilen, huilden rond drie maanden minder vaak en korter. Het lijkt erop dat ouders hun reacties vanzelf aanpassen naarmate hun kind ouder wordt.
Sommige psychologen waarschuwen dat huilen een belangrijke manier is voor baby’s om hun behoeften te communiceren. “In theorie zouden verhoogde stresshormonen invloed kunnen hebben op de ontwikkeling van de hersenen, maar dat laat onderzoek niet zien”, zeggen zij. Ook kan ‘laten huilen’ door ouders verschillend worden geïnterpreteerd: de een laat het kind echt alleen, de ander wacht even terwijl hij of zij dichtbij blijft.
De onderzoekers benadrukken dat hun resultaten geen vrijbrief zijn om een huilend kind te negeren. “Onze bevindingen laten alleen zien dat ouders die soms even wachten met reageren, hun kinderen daarmee niet schaden.” Belangrijk blijft de dagelijkse zorg en aandacht die de basis legt voor een veilige band.
Omdat het ethisch lastig is om ouders een bepaalde methode op te leggen, zijn dit soort studies vooral observationeel. Toekomstig onderzoek kan bijvoorbeeld kijken naar verschillen tussen nachtelijk huilen en onrust overdag, en naar hoe ouders precies reageren. Voorlopig is de geruststellende conclusie: af en toe wachten bij een huiltje is geen ramp, zolang de liefde en aandacht in het dagelijks leven aanwezig blijven.
Ben je trouwens ook benieuwd naar belangrijke tekenen dat je baby je vertrouwt? Je leest ze hier.
Bron: Journal of Child Psychology and Psychiatry
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wil je nog een kind, krijg je er twee. Of drie. “En dan was mijn man ook nog veel in het buitenland.”
