Etenstijd kan thuis soms echt een slagveld zijn. Hoe vaak heb jij niet een peuter aan tafel gehad die compleet uit z’n dak ging? En eerlijk is eerlijk… soms verlies je zelf ook bijna je geduld. Maar nu blijkt hier toch een logische verklaring voor.
“Dit gedrag komt niet door slecht ouderschap,” maakt UCL‑onderzoeker Zeynep Nas meteen even duidelijk. “En de verschillen die we zien tussen kinderen in hun kieskeurige eetgedrag zijn waarschijnlijk grotendeels toe te schrijven aan genetische verschillen tussen hen.”
Lees verder onder de advertentie
Onderzoek
Hoe kwamen ze daarachter? Ze vergeleken 4.804 Britse tweelingen die in 2007 zijn geboren. Identieke tweelingen (die 100% van hun genen delen) bleken veel meer op elkaar te lijken in hun eetgedrag dan twee-eiige tweelingen (die maar 50% delen). Genen spelen spelen dus een grote rol.
Lees verder onder de advertentie
Een piek
Nog iets interessants: kieskeurig eten piekt tussen 16 maanden en 7 jaar en neemt daarna vaak weer af als je kind ouder wordt. Maar dat betekent niet dat de omgeving er helemaal niet toe doet. Hoe jij je kind begeleidt aan tafel kan nog steeds verschil maken.
Lees verder onder de advertentie
“Het feit dat de neiging om een kieskeurige eter te zijn onder genetische invloed staat, betekent niet dat de omgeving er niet toe doet,” zegt Nas. “Sterker nog, de studie laat zien dat de peutertijd een belangrijk moment kan zijn om kinderen te ondersteunen bij hun kieskeurige eetgedrag.”
Wat kun je dan zelf doen? Bied steeds een mix van bekende en nieuwe gerechten aan, laat je kind helpen in de keuken en blijf variëren. Zoals Nas zegt: “Kieskeurig eten kan er ook heel verschillend uitzien, afhankelijk van ieder kind, hun leeftijd en hun culturele achtergrond, dus elke aanpak hangt af van de individuele behoeften van kinderen binnen hun gezinscontext.”
Lees verder onder de advertentie
Kan er meer aan de hand zijn?
Veel ouders noemen hun kind kieskeurig met eten, maar kinderarts Dr. Colleen Kraft zegt dat het belangrijk is om eerst duidelijk te maken wat dat dan precies is. Soms is het gewoon typisch peutergedrag, maar soms kan het ook iets zijn om je zorgen over te maken. Jaclyn Pederson, CEO van Feeding Matters, legt uit dat langdurige of lastige eetproblemen kunnen wijzen op een pediatric feeding disorder (PFD): een eetstoornis waarbij niet alleen voeding, maar ook medische en mentale redenen meespelen.
Lees verder onder de advertentie
Maar volgens Kraft gaat om het om een normale ontwikkeling als je kind drie tot vijf goede maaltijden per week eet uit elke voedselgroep en goed groeit.
Dit artikel is geschreven door de redactie van Kek Mama en is bedoeld voor informatieve doeleinden. Wij zijn geen artsen. Bij twijfels of gezondheidsproblemen raden we aan om altijd een arts of medisch specialist te raadplegen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Aukje, die per ongeluk haar twee kinderen heel bruut uit hun Sinterklaasmagie haalde.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Als Angela midden in de nacht wakker schrikt van vreemde geluiden beneden, denkt ze meteen aan een inbreker. Ze maakt haar man Guido wakker en samen besluiten ze voorzichtig te gaan kijken. Maar vlak voordat ze de trap aflopen, gebeurt er iets wat ze totaal niet zien aankomen.
Een gezin met één kind kan helemaal compleet voelen, maar soms blijft er voor Monique Hansler (65) toch een verlangen naar meer. Samen met haar partner Peter kreeg ze zoon Mike (33), maar ze had graag nog een tweede kind gekregen.
Je denkt dat je als moeder inmiddels wel zo’n beetje alles hebt meegemaakt. Van nachtelijke paniekaanvallen tot de meest bizarre situaties waar je kinderen je in weten te slepen. Maar soms gebeurt er iets waardoor je hele gezin compleet op z’n kop staat. En waarbij je achteraf niet weet of je keihard moet lachen, huilen […]